นิยายจบล่าสุด

เตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม แล้วกระโดดขึ้นรถไปเมือง Ravenhallกับเรา! การเดินทางทริปปิดเทอมที่ควรจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ แต่กลายเป็นโร้ดทริปสู่นรกที่ไม่มีวันลืม!

แมรี่ สปริงฟีลด์คือฆาตกรต่อเนื่อง ผู้ลงมือฆ่าด้วยความสมัครใจและไม่เคยคิดกลับตัว

บุรินทร์ ยอดนักสืบ(เรียกตัวเอง)ได้รับคดีและเงินมัดจำล่วงหน้าเพื่อสำรวจบ้านร้างจากผู้จ้างวาน แม้ไม่พบผีสาง หรือผู้อยู่อาศัยทว่าบรรยากาศบ้านร้างมันชวนให้เขาแปลกปลอม ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกัน?

เคยรู้สึกไม่ค่อยโอเคกับ " ตำนานเมืองของเหล่าผีต่างๆกันไหมล่ะ " ทำไมเรื่องมันเป็นแบบนี้ มันกลายเป็นแบบนี้ได้ยัง ไม่ค่อยชอบเลย เอาเถอะ ในเรื่องนี้เรามาเปลี่ยนมันกันเถอะ

เมื่อชีวิตกำลังลำบากแล้วมีคนมาเล่นเกมกับคุณเพื่อเชิญไปเล่นบางสิ่ง ซึ่งกว่าจะรู้ว่านั่นคือเกมมรณะก็สายเกินไป For No Chance จะมอบโอกาสแก่ผู้ไม่มีมันแม้ให้เผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดและฆาตกรก็ตาม...

​"ในบังเกอร์แห่งสุดท้าย 'เสียงสัตว์ประหลาด' ที่ดังทุกสามทุ่มคือ 'คำโกหก' ที่ผู้อำนวยการสร้างขึ้น ทว่า...'อิสรภาพ' ที่ตัวเอกค้นพบหลังประตูเหล็ก...กลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า 'คำโกหก' ใดๆ ที่เขาเคยได้ยิน"

เมื่อพวกแกอยากฟัง ฉันจะเล่าเอง

ไม่มีใครจำได้ว่าบ้านหลังนั้นมี “ห้องเพิ่มมาอีกหนึ่งห้อง”แต่ในคืนแรกที่พวกเขาไปถึง… ประตูห้องที่ไม่ควรมี กลับเปิดรออยู่แล้ว

ในวันที่ความตายเดินได้ สี่เพื่อนร่วมคำสัญญาจะรอดไปด้วยกัน แต่ยิ่งก้าวต่อ ความหวังยิ่งสั่นคลอน ความจริงบางอย่างกลับพร้อมฉีกทุกสายสัมพันธ์… ใครกันแน่ที่จะผ่านเมืองมรณะและไปถึงวันพรุ่งนี้ได้จริง?

เขาคือพยานเพียงคนเดียวที่รอดชีวิตจากฆาตกรต่อเนื่อง "นักล่าเสื้อกันฝน" แต่ยิ่งรื้อฟื้นความทรงจำ... เขาก็ยิ่งสงสัยว่าตัวเองเป็น "เหยื่อ" หรือ "ผู้ล่า" กันแน่

กรรมบางอย่าง...ไม่ได้จบลงที่ความตาย แต่ถูกสืบทอดผ่านสายเลือด ในเรือนไม้สักที่กาลเวลาหยุดนิ่ง...เสียงเพลงกล่อมเด็กยังคงดังแว่ว...รอคอยการกลับมาของทายาทคนใหม่ เพื่อเริ่มต้น "ธรรมเนียม" บทต่อไป

ผมอาจเป็นคนคนหนึ่ง หรืออาจเป็นเทพ หรืออาจเป็นภูต “ผม” คือใครสุดแล้วแต่คุณจะนิยาม แต่ผมข้ามผ่านกาลเวลาอันไม่มีเส้นกั้นแบ่ง และมีเรื่องราวมากมายอยากเล่าให้ฟัง เรื่องลึกลับที่มีแต่ผมเท่านั้นเป็นคนเล่า

เมื่อแสงสุดท้ายของวันดับลงทำให้เขาซึ่งอยู่ในอีกภพหนึ่งได้บังเอิญเจอกับเธอหญิงสาวผู้ที่แสนจะสดสัยจนทำให้เขาคิดอยากจะอยู่กับเธอตลอดไป

เธอยังอยู่ในนั้นแม้เธอจะออกไปนานแล้ว...

"เมื่อโลกพังทลาย… แต่ชีวิตยังต้องไปต่อ" ในวันที่เชื้อซอมบี้ระบาดไปทั่ว ผู้คนต่างดิ้นรนเอาตัวรอด ทว่า ดัชกลับเลือกใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง—ปลูกผัก เลี้ยงไก่ นอนเล่นอ่านหนังสือ ใช้ชีวิตแบบสโลว์ไลฟ์

“เนเกรนไม่ใช่สถานที่ท่องเที่ยวหรอกนะ ถ้าฉันเป็นนายฉันจะหันหลังให้เนเกรน”

ฐิติมนต้องการผ่านช่วงทดลองงานเพื่อจะได้ทำงานที่เดียวกับเพชร เธอหวังจะพัฒนาความสัมพันธ์ จึงต้องรับทำงานในหมู่บ้านอาถรรพ์ เพียงเริ่มงานก็มีเหตุการณ์ชวนขวัญผวาหลายครั้ง เธอภาวนาขอให้ทุกอย่างราบรื่น

มันเริ่มต้น..เมื่อเขาเปิดอ่านหนังสือของเธอ เสียงเพลงแผ่วเบา...นำเขาสู่ประตูที่ไม่ควรถูกเปิด เสียงนั้น...ไม่มีไครได้ยินนอกจาก "ผู้ถูกเลือก"

รวมเรื่องเล่าสยองขวัญ ที่เล่าประสบการณ์หลอนของแต่ละคนในโรงเรียน ทั้งครู นักเรียน ภารโรง และผอ. ในโรงเรียนเดียวกัน