•หนูแดง•

เมื่อผู้ที่ถูกส่งมาบัญชาการรบร่วมกับเทพสงครามแห่งทัพเหนือ คือแม่ทัพมารคู่แค้นตลอดกาลที่หวังจะมาชุบมือเปิบแย่งความดีความชอบ เทพสงครามเช่นเขาก็ต้องเอาคืนด้วยการ...เอ่อ...ตกหลุมรักบุรุษด้วยกัน!?

ผมเป็นซอมบี้ แต่ผมไม่กินคนและยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน ทว่าหมอนั่นก็ยังไม่ไว้ใจผม ไม่ไว้ใจไม่พอ แถมไม่ฆ่า แต่ถีบส่งผมเข้ากองร้อยซอมบี้ฮันเตอร์เพื่อล่าซอมบี้แทน นี่มันเรื่องบ้าอะไร จะให้ล่าตัวเองเรอะ!

"ตกใจทำไม ก็แค่แบ่งตัว" ซีโนกับร่างแยกอีกหลายร่างทำหน้าโหดใส่ขณะที่ดวงตาเรียวมองร่างเปลือยพวกนั้นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ "รีบไปหาเสื้อผ้าไปก่อนไป ของพวกนายจะฟาดหน้าฉันอยู่แล้ว"

สายตาที่จ้องมองยังอีกฝ่ายดูมั่นคงและบ่งบอกชัดเจนว่าหลงใหลคนตรงหน้ามากเพียงใด ก่อนเสียงทุ้มจะดังลอดริมฝีปากหนา "ผมเป็นของนายท่านแค่คนเดียวครับ" "งั้นก็ทำให้ฉันพอใจซะเจ้าทาส"

อกหักไม่ตาย แต่ช้ำใจจนต้องหอบร่างมาพักใจถึงประเทศลาวเป็นเดือนๆ และจะดีกว่านี้มากถ้าหากเอเจนซี่ทัวร์ที่ผมขอให้หาไกด์ให้ไม่ส่งไอ้เด็กกุ๊ยนั่นมา "เป็นเกย์บ่นิ อย่ายุ่งกับดากข้อยเด้อ" ...มารดาเอ็งเถอะ!

ชีวิตของติ่ง แค่ได้แอบตามอยู่ห่างๆ ก็สุขใจ แต่ไม่ยักคิดว่าพอเปลี่ยนรูปโปรไฟล์แล้ว เน็ตไอดอลอย่างเขาจะทักมา... ‘น่ารักจัง อยากรู้จัก ชื่ออะไรครับ’ เฮ้ยๆๆๆๆ!

"ให้เรียกนายว่าพ่อไม่ได้หรอก" "งั้นก็ป๊ะป๋า" "ไม่ได้" "แด๊ดดี้" "นี่...พอเลย" "ดาดา" คำตอบหลุดจากปากลูกสาว เท่านั้นคุณพ่อกำมะลอก็ยิ้มเผล่ "เรียกว่าดาดาก็ได้เนอะ น้องณดาคนเก่ง" ไอ้หมอนี่มันหน้าด้าน!

เพราะคุณหนูใหญ่เช่นนางเอาแต่เมาหัวราน้ำมิเว้นว่าง ครอบครัวจึงพึ่งพาพ่อสื่ออย่างเขาให้มาช่วยหาสามีให้ ทว่านางมิอยากได้บุรุษอื่นใด นอกจากเจิ้งอ๋องที่เพิ่งจะหมั้นหมายกับคุณหนูสกุลอื่นผู้นั้น!

กฏของโอเมก้ามีเพียง 2 ข้อ หนึ่ง...ยอมเป็นของอัลฟ่าสักคนเพื่อรักษาชีวิต สอง...ฆ่าให้หมดเพื่อเป็นผู้ชนะของเกม คนอย่างเจเรมีหรือที่จะเลือกข้อแรก คิดว่าวายร้ายอย่างเขาจะยอมอ้าขาให้ใครมันง่ายเกินไปแล้ว!

“นี่เถาวัลย์เนื้ออ่อน มีสีเขียว เถาเล็ก ค่อนข้างจะบอบบาง ส่วนนี่...เถาวัลย์เนื้อแข็ง เป็นไม้ล้มลุก เนื้อแข็งม้ากมาก ไม่เชื่อก็ลองพิสูจน์ดูสิ” มันพูดถึงเถาวัลย์ไหนของมันอยู่วะ!?

แอบชอบมาตั้งนาน แต่คิดว่ามันไม่ได้ชอบผู้ชาย พอจะสารภาพรัก มันดันมาบอกผมอย่างนี้ซะงั้น "โรม เรามีแฟนแล้ว เป็นผู้ชาย" ฮะ? "คือ...เราเป็นรุก" ป้ามึงเถอะไอ้จอมแก่น! แล้วจะให้กูเป็นรับหรือไงวะ!

ร้องเพลงอยู่ดีๆ จู่ๆก็มีไอ้บ้าแว่นมากอดขาแล้วบอก "เป็นเมียพี่ฟ้านะครับ สมมติว่าคุณชายรักพี่ฟ้านะ" เมียเมออะไรเล่า! ตามกลับบ้านมาอีก "เจาะหัวนมด้วย เซ็กซี่จัง" อย่ามาเลิกเสื้อคนอื่นดูตามใจชอบนะเว้ย!

เขาคือทาสแมวที่มีญาณทิพย์ ส่วนเขาเป็นจิตวิญญาณของนกพิราบ บินมาตกที่สวนหลังบ้านอย่างนี้ก็ต้องดูแลอย่างไร้ทางเลือก แต่ดูเจ้านกหนุ่มนั่นจะไม่ค่อยเชื่อฟังเลยแฮะ บิขนมปังวางล่อให้มาที่เตียงก็แล้วกัน

อกหักไม่ยักตายเมื่อมีหนุ่มหล่อคนใหม่มาเคียงข้าง แต่ต้องไม่ใช่ท่านรองเจ้ากรมจากยุคสมัยโชซอนที่หลุดออกมาจากหนังสือนิยายอย่างนี้! "ที่แห่งนี้...ใช่โชซอนหรือไม่แม่นาง" ไม่! ไม่ใช่! นี่มันโซลศตวรรษที่ 21!

“ผมมีลูกต้องเลี้ยงนะครับ ขอร้องล่ะ ของานให้ผมทำเถอะ ลูกผมเพิ่งสามขวบเอง” “ไม่” “พี่ทำผมท้องแล้วพี่จะไม่รับผิดชอบผมกับลูกแบบนี้ไม่ได้นะพี่แสบ! น้องไม้โทเป็นลูกพี่นะ!” ลูกกูมะเขืออะไรล่ะไอ้เบาหวาน!

เหล่าเซียนกระทำผิดถูกขับไล่จากสวรรค์ ครั้นจุติมาเกิดในเมืองมนุษย์ก็กลับกลายเป็นอมนุษย์ ดุร้ายและป่าเถื่อนเยี่ยงอสุรกาย... "เลือกเอาว่าจะให้น้องเจ้าเป็นฮูหยินของข้า หรือเจ้าจะมาเป็นฮูหยินเสียเอง"

ญาติผู้พี่ของนางตบแต่งฮูหยินเข้าตระกูล ใจของนางแหลกสลายแต่ต้องแสร้งทำยินดีด้วยมิอาจทำสิ่งใดได้ การญาติดีต่อ "พี่สะใภ้" คือสิ่งที่นางควรกระทำ หากทว่าผู้ใดเล่าจะรู้ว่าพี่สะใภ้ของนางนั้น...เป็นผู้ชาย!

เพราะเลียนแบบพญาเวนไตยที่ลักพานางกากี กัณฏาจึงลักพาอสิระมา หากแต่เซ่อซ่าทำหล่นไปยังโลกมนุษย์ ปฏิบัติการตามกลับต้องมา แต่ประเดี๋ยวนะ เดือนมหา'ลัยคืออะไร ไหนบอกให้รู้หน่อยซิ พี่ครุฑงงไปหมดแล้ว!

หนึ่งบุรุษรั้งตำแหน่งจอมทัพแห่งแคว้น อีกบุรุษเป็นเพียงหมอแห่งแคว้นกบฎ เมื่อชีวิตรอดเงื้อมือมัจจุราช แม่ทัพหนุ่มจำต้องแสร้งบ้าใบ้เพื่อกลับแคว้น แต่ดวงใจกลับปฏิพัทธ์ต่อท่านหมอเสียอย่างนั้น