เมื่อผมทะลุมิติมาเป็นตัวร้ายในนิยาย จึงหนีไปทำสวนเพื่อเอาตัวรอด แต่ทำไมเหล่าผู้ท้าชิงตำแหน่งพระเอกถึงมาตามตื๊อกันไม่เลิกแบบนี้ล่ะ แม้แต่นายเอกของเรื่องก็มากับเขาด้วย!?

ตู้เจี้ยนโยวไม่คาดคิดว่าถังเฮ่อที่เคยช่วยเขาไว้จะกลายเป็นเจ้าของโปรเจกต์ใหม่ของเขา ความใกล้ชิดพาใจไหวหวั่น รู้ทั้งรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ขอลองรักเพื่อความสุขสักครั้ง ทว่าความเข้าใจผิดกลับพรากทุกอย่าง

ถึงจะมองบนใส่กันขนาดไหน...ก็ไม่เคยคิดที่จะปล่อยมือจากกันแม้แต่ครั้งเดียว

ต่อไปมาร์คก็จะเป็นพระเอกดัง คงไม่ดีหรอกถ้าคนจะรู้ว่ามีเมียแล้ว

ชีวิตนี้มืดมนสิ้นหวังมาเนิ่นนาน ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่นางถูกสงสารเห็นใจในเคราะห์กรรม ได้รับความรักจากผู้เป็นสามี ได้ความสำคัญมากกว่าอนุอีกสี่และฮูหยินเอกผู้เพียบพร้อม

"สิ่งเดียวที่ท่านแม่ทิ้งเอาไว้ให้คือหอคณิกาหรอกหรือนี่ เช่นนั้นข้าก็จะเปิดหอคณิกาขึ้นมาใหม่อีกครั้ง และข้าจะเป็นนายหญิงแห่งหอคณิกานี้"

ชาติก่อนเขาเคยยอมถอยให้ชายที่นางรัก ทว่าคนผู้นั้นกลับไม่คิดทะนุถนอมจนนางจบชีวิตน่าอนาถ เมื่อมีโอกาสหวนคืนกลับมา ชาตินี้ต่อให้ต้องเป็นศัตรูกับคนทั้งใต้หล้า ก็มิอาจยอมสูญเสียนางเป็นครั้งที่สอง!!

จางเฟยหลิงเพิ่งจะรู้ตัวเองว่าเป็นแค่นางร้ายในนิยายเรื่องหนึ่งนางพยายามหลุดออกจากบทของนิยายเพราะไม่อยากจะมีจุดจบแบบในนิยายนางจะทำได้หรือไม่บุรุษที่เคยรังเกียจกลับมาสนใจนางกว่านางเอกเฟยหลิงจะทำเช่นไร

ชายแปลกหน้าที่โผล่มาในคืนวันฝนตกคนนั้นได้นำพาเรื่องราวประหลาดมากมายมาสู่ร้านบะหมี่เล็กๆที่แสนธรรมดา พร้อมกับคดีฆาตกรรมปริศนาที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เมื่อโฮทาโร่ตอนมัธยมต้น ต้องย้ายโรงเรียนมาอยู่จูบังตั้งแต่อยู่ม.2 โดยเขาได้เจอเรื่องราวของเอเลี่ยน และอัศวินเซเลอร์มากมาย โฮทาโร่จะทำอย่างไรเพื่อที่จะช่วยเหลือเหล่าเซเลอร์ต่อสู้ให้ได้กันแน่

เกอน้อยนาม'จ้าวลู่เซียน'องค์ชายลำดับที่สี่ แก้วตาดวงใจของราชวงศ์จ้าว ราวชะตาเล่นตลกเมื่อฮ่องเต้หนุ่มต่างแคว้นถูกตาต้องใจเกอน้อยผู้นี้ แล้วจ้าวลู่เซียนจะต้องทำอย่างไร เพื่อหลีกหนีสถานการณ์นี้ดีเล่า!

จากอัลฟ่าผู้สูงศักดิ์ สู่การเป็นคุณแม่โอเมก้า ผู้ได้ย้อนเวลากลับมา เปลี่ยนชะตาที่เคยพังพินาศด้วยน้ำมือของเขาเอง

นักฆ่าจากยุค 2000 ผู้คลั่งไคล้นิยายได้ตายจากการทดลองของตัวเองและวิญญาณหลุดลอยไปเข้าร่างตัวประกอบในนิยายที่เคยอ่าน เช่นนั้นแล้วนางจะทำอย่างไรต่อไป ? แก้แค้นหรือ ไม่ล่ะ ขอกลายเป็นสตรีที่ร่ำรวยก็เพียงพอ