เพราะตัวตนของมารดาคือสตรีห้ามเอ่ยถึงในจวนแม่ทัพ หว่าหวาเด็กกำพร้าจึงปกปิดตัวตนเป็นเพียงหลานของแม่นมจวง เมื่อต้องใกล้ชิดหว่าหวาที่เป็นลูกของสตรีที่ชิงชังจะรอดหรือไม่นะ! ‘หว่าหว่าชักหวั่นใจแล้วสิ!’

เจ้าคุณพ่อเป็นพระยาจริงหรือไยช่างโง่เขลานัก พี่ใหญ่ก็เหมือนจะฉลาดแต่ก็แค่เหมือน พี่รองนี่ยิ่งแล้วใหญ่โง่จนวาระสุดท้าย ส่วนพี่สามดีหน่อยอย่างน้อยเขาก็ตายคนสุดท้าย//นั่นคือเสียงในใจเจ้าคนเล็กรึ?!

เมื่อยังไม่หมดอายุขัยหมวยเล็กต้องทะลุมิติมาใช้ชีวิตอยู่ในร่างเด็กหญิงที่อ่อนเเอเเถมยังยากจน ของกินที่หามาได้ต้องเเบ่งให้ท่านย่าผู้เห็นเเก่ตัว เพื่อให้ครอบครัวมีชีวิตรอดนางต้องหาทางเเยกบ้านให้ได้!

เพื่อป้องกันไม่ให้สามีกลายเป็นแม่ทัพสุดเหี้ยมกินเนื้อมนุษย์ เจิ้งเหรินอี้ตัวร้ายผู้เกียจคร้านจึงต้องลุกขึ้นมาตรากตรำทำงานเก็บตุนเสบียง!

เขาและเธอถูกพรหมลิขิตให้มาเป็นคู่กัน ทว่าความรักครั้งนี้มีอดีตที่แสนเจ็บปวดซ่อนอยู่…

หากเจ้ารู้ว่าฆาตกรที่สังหารคนในตระกูลเจ้า สังหารบิดาและมารดาของเจ้าคือคนที่เจ้าไว้ใจที่สุดเจ้าจะทำเช่นไร?

เราสนใจค่ะ สนใจเรื่องคะแนนของเธอ สนใจว่าความรู้สึกของเธอ แล้วก็สนใจเรื่องของเธอด้วยค่ะ...

เขาและเธอต่างก็ได้รับบทเรียนชีวิตมาอย่างสาหัสสากรรจ์ในวันที่ทั้งสองฝ่ายมีบาดแผลเต็มตัว เธอจะเปิดใจรับความรักจากคนเคยเลวอย่างเขาได้หรือไม่... "งามขำ...ฮักอ้ายบ่"

การหวนคืนมาครั้งนี้นางจะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของนางเองให้ดี ทว่านางไม่คิดเลยว่านางจะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาเดิมของผู้อื่นด้วย

เผลอขึ้นเสียงใส่ก็ทำหน้าขึงขัง แซวว่าลงพุงก็พลิกตัวนอนหันหลัง ไม่พอใจก็จะชอบลงโทษภรรยาบนเตียง… จื่อลู่ รู้สึกเครียด ตาแก่ที่บ้านเป็นอะไรกันแน่ ? ให้โอเมก้าโลว์คลาสแบบเขาอยู่อย่างสงบๆสักทีจะได้ไหม!!

ซูหวานหว่านตัวประกอบหญิงไร้อนาคตในหนังสือนิยายยุค 70 ถูกแม่สามีผลักจนคลอดก่อนกำหนด น่าเสียดายที่เด็กรอดแต่เธอไม่รอด และเด็กน้อยกลายเป็นลูกของนักอ่านผู้ไม่พอใจในชะตากรรมของตัวละครแทนแม่เลี้ยงดอกบัวขาว

คืนเข้าหอ ได้รู้ว่าที่จริงแล้วโลกที่ตัวเองอยู่เป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ตัวเองเป็นตัวประกอบที่แต่งให้กับตัวร้าย โชคดีที่ได้รับระบบมาด้วย แค่ยั่วโมโหคนอื่น สะสมค่าความชัง เขาก็หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องง้อสามี!

เมื่ออดีตหมอดูที่ไปไม่รุ่งในสายงานนี้ได้ข้ามมายังโลกใบใหม่ อาชีพที่ชาตินี้เขาจะขอทำน่ะเหรอ? หมอดูมันไม่เวิร์ค งั้นก็ไปทเวิคเป็นหมอลำแทนก็แล้วกัน!