คนอื่นข้ามเวลามาหาคู่แต่ผมข้ามมาเป็น ม.ร.ว. ที่อยู่ว่างไม่เป็น ห้องน้ำไม่มีโถส้วม! ไฟฟ้าก็แพง แถมบ้านก็ถูกวางเพลิง! ภารกิจเปลี่ยนสายน้ำเป็นพลังงานไฟฟ้าของคุณชายอรรถวีร์ อดีตวิศวกรบ้างานจึงเริ่มขึ้น

เธอตื่นขึ้นมาในงานแต่งงาน และพบว่าตัวเองข้ามเวลามาอยู่ในยุค 70 ในเมื่อเธอไม่ใช่เจ้าสาวที่ถูกเลือกตั้งแต่แรก เธอจึงหวังว่าพอลืมตาอ้าปากด้วยตัวเองได้ ค่อยหย่ากับเขาก็ยังไม่สาย!

เมียชั่วล้างผลาญได้ย้อนเวลาเปลี่ยนชะตาเป็นคนใหม่ แต่ผัวรักกลับเมินเฉย / รีบตามจีบสิรออะไร ให้รู้กันทั้งพระนครไปเลยว่า 'คุณฤทธิ์เป็นของฉัน' #บุษบาสายโบ้พร้อมหอนกระหึ่มพระนครแล้ววันนี้

ดวงวิญญาณที่สมควรจะแตกสลายกลับล่องลอยไปเข้าร่างของภูริ ชายหนุ่มเพศพิเศษที่จบชีวิตตัวเองลงทิ้งไว้เพียงเด็กชายตัวน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ อดีตราชาซอมบี้จึงต้องจับพลัดจับผลูเลี้ยงดูลูกชายตัวน้อยแทน

ไป๋อวี้ได้ทะลุมิติเข้าไปในนิยายอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มที่สติไม่สมประกอบ ชีวิตรันทดตั้งแต่แรกเริ่ม แต่โชคดีที่ยังมีนิ้วทองคำคอยช่วย ต่อมาเขาบังเอิญพบกับตัวร้ายผู้เย็นชา จึงต้องหาวิธีเอาชีวิตรอดไปให้ได้!

เซียวอวี้จิงสิ้นใจคาที่อย่างกะทันหัน โดยไม่ทันรู้สึกได้แม้นแต่ความเจ็บปวด ก่อนที่จะลืมตาฟื้นขึ้นบนหิมะหนาที่กลางยอดเขา พร้อมกับถูกบุรุษผู้หนึ่งลากตัวไปบนหิมะ ก่อนจะโยนขึ้นหลังม้าอย่างทุลักทุเล

เป็นชุปตาร์ตกอับไม่พอ ยังทะลุมิติมาในนิยายที่จะได้เล่นเป็นนางเอก แต่ทว่าโชคชะตาไม่เข้าข้างจำต้องมาสวมบทตัวประกอบเป็นชายาไร้ค่าของตัวร้าย ที่มีจุดจบอันแสนเศร้า "ข้าจะหนีรอดจากตัวร้ายอย่างไรดี !"

จากหงส์ฟ้าที่เคยแต่เชิดหน้าด้วยความหยิ่งผยอง กลับต้องถูกฉุดรั้งให้กลายมาเป็นสามัญชนคนธรรมดา ข้างกายที่เคยรายล้อมไปด้วยเพื่อนมากมายกลับเหลือเพียงบอดี้การ์ดตัวร้ายที่เธอไม่ชอบหน้าเท่านั้น

นิยายที่ฉันอ่านจบเพียงแค่คนเดียวดันหลอมรวมเข้าสู่โลกของความเป็นจริงเนี่ยนะ แถมมันยังเป็นแนวภัยคุกคามจากต่างโลกซะด้วย

"เอ้าหนูมาอีกแล้วหรอรอบนี้แผลเยอะเลย" "ขอโทษน่ะครับคุณหมอที่มาให้ลําบากเรื่องเดิม" "รอยช้ำเต็มตัวเลยอันเก่าก็ยังไม่หายไปโดนอะไรมา" "ล้มครับ" "ล้มอะไรมีรอยดูดที่มีฟันคนตรงคอด้วย???" "..."

"คืนนี้มีแค่เราสองคน พี่อยากมีความสุขกับลี่นะ”

"ชีวิต" ชีวิตคืออะไร การลืมตาตื่นในทุกวัน? การหายใจ? หรือเป็นเพียงสิ่งที่กลุ่มเซลล์นับล้านนิยามมันขึ้นมา "กั๊ลล~" "กาเบรียส อย่าขัดสิครับ"

เธอแอบรักเขาตั้งแต่นมยังไม่ตั้งเต้า พอโตเป็นสาวเขาบอกคิดแค่พี่น้อง

เจ้าคุณพ่อเป็นพระยาจริงหรือไยช่างโง่เขลานัก พี่ใหญ่ก็เหมือนจะฉลาดแต่ก็แค่เหมือน พี่รองนี่ยิ่งแล้วใหญ่โง่จนวาระสุดท้าย ส่วนพี่สามดีหน่อยอย่างน้อยเขาก็ตายคนสุดท้าย//นั่นคือเสียงในใจเจ้าคนเล็กรึ?!

จ้าวอิงหลันล้มตัวลงนอนและค่อยๆเรียบเรียงความทรงจำ กลายเป็นว่า เธอกำลังสวมร่างนางร้ายในนิยายที่พึ่งอ่านจบไป“ฉันแค่บอกว่านางร้ายโง่ที่ทิ้งครอบครัวดีๆไปหาผู้ชายเจ้าชู้คนนั้นเฉยๆ ทำไมถึงส่งฉันมาที่นี่ล่ะ!

นางฟื้นขึ้นมาในจวนร้าง ไร้ซึ่งความทรงจำ ไร้ซึ่งผู้คนเหลียวและสิ่งเดียวที่ยืนยันการมีอยู่ของนาง คือครรภ์ที่ใหญ่โตใกล้คลอด และปิ่นปักผมเพียงชิ้นเดียว ถูกทอดทิ้งให้รอวันตาย ทว่ากลับให้กำเนิดบุตรฝาแฝด

เฉินซูเม่ยคิดว่าการเป็นนางร้ายก็ไม่ได้แย่นะ เพราะเธอสามารถเปลี่ยนชะตาของนางร้ายในนิยายเรื่องนี้ได้ด้วยตัวเอง และไม่สนว่านี่คือนิยายหรือเรื่องจริง ขอแค่มีความสุขและได้อยู่กับคนที่รักก็พอแล้ว

คืนเข้าหอ ได้รู้ว่าที่จริงแล้วโลกที่ตัวเองอยู่เป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ตัวเองเป็นตัวประกอบที่แต่งให้กับตัวร้าย โชคดีที่ได้รับระบบมาด้วย แค่ยั่วโมโหคนอื่น สะสมค่าความชัง เขาก็หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องง้อสามี!

"คืนนี้ขึ้นให้ฉันสิ...แล้วฉันจะไม่เอาความ"

เจียงเซิงเป็นเพียงเด็กขอทานกำพร้าที่ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก กระทั่งวันหนึ่งนางเก็บเด็กชายไร้ที่ไปมาได้ถึงห้าคน ดังนั้น เหล่าเด็กน้อยจึงต้องช่วยกันหาวิธีการเพื่อความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นให้ได้