คืนเข้าหอ ได้รู้ว่าที่จริงแล้วโลกที่ตัวเองอยู่เป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ตัวเองเป็นตัวประกอบที่แต่งให้กับตัวร้าย โชคดีที่ได้รับระบบมาด้วย แค่ยั่วโมโหคนอื่น สะสมค่าความชัง เขาก็หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องง้อสามี!

ดวงวิญญาณที่สมควรจะแตกสลายกลับล่องลอยไปเข้าร่างของภูริ ชายหนุ่มเพศพิเศษที่จบชีวิตตัวเองลงทิ้งไว้เพียงเด็กชายตัวน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ อดีตราชาซอมบี้จึงต้องจับพลัดจับผลูเลี้ยงดูลูกชายตัวน้อยแทน

ในยุคแห่งนักล่า ผู้แข็งแกร่งมีสิทธิ์รอด ผู้คนวัดกันด้วยระดับของพลัง แต่ผมเก่งขึ้นได้เพราะปลูกผัก

สาวหล่อในสายตาผู้หญิงคือเท่ แต่ในสายตาเขา เธอคือคนสวยที่หาตัวจับได้ยาก วันหนึ่งต้องกลายมาเป็นคู่หมั้น เขาก็แค่อยาก 'ทำ' ตามหน้าที่ของคู่หมั้น

เหตุใดบุตรีของแม่ทัพใหญ่ถึงถูกยกเลิกหมั้นหมายถึงสี่ครั้ง! นางผู้งามล่มเมือง? ทำสุราก็เก่ง วรยุทธ์ก็เป็น มากมีเงินทอง/อำนาจ หรือเพราะนางไม่ใช่กุลสตรี? เอหรือว่าสาเหตุจะเกี่ยวกับบุรุษปริศนาผู้นี้กันนะ!

หายไปเป็นปี ไม่ส่งข่าว ไม่คิดสนใจ พอกลับมาก็เป็นภาระให้นางดูแล สวามีห่วยๆ เช่นนี้ นางไม่อยากทนเป็นของตายอีกแล้ว ถ้ายังไม่เลิกทำตัวเลวร้าย ไม่ข้ากับท่านก็ตายกันไปข้าง

พอได้ข่าวว่าเพื่อนสมัยเด็กมาเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน เธอจึงรีบวิ่งไปต้อนรับเขาด้วยรอยยิ้มอย่างที่เคยทำ แต่กลับได้รับความเย็นชาจากอีกฝ่าย "เรารู้จักกันด้วยหรือไง" คนฟังรู้สึกเจ็บจี๊ดเลยเว้ย!!

เจ้าคุณพ่อเป็นพระยาจริงหรือไยช่างโง่เขลานัก พี่ใหญ่ก็เหมือนจะฉลาดแต่ก็แค่เหมือน พี่รองนี่ยิ่งแล้วใหญ่โง่จนวาระสุดท้าย ส่วนพี่สามดีหน่อยอย่างน้อยเขาก็ตายคนสุดท้าย//นั่นคือเสียงในใจเจ้าคนเล็กรึ?!

ดาราสาวลำดับต้นๆ ของวงการเสียชีวิตกระทันหันวิญญาณจึงมาเกิดใหม่ในร่างของฮองเฮาผู้หนึ่งทว่าฮ่องเต้ดันเกลียดชังนางเข้ากระดูก เมิ่งหลี่ชุนจะหย่าทว่าจู่ๆ บุตรสาวก็โผล่มาแล้วบอกว่า เสด็จแม่ลูกถูกรังแก!

"โลกที่เราอยู่ตอนนี้น่ะมันเป็นนิยาย แล้วฉันก็เป็นตัวร้ายจริงๆ ส่วนนายก็เป็นนายเอก ฉันกับนายไม่มีทางลงรอยกันได้หรอก โอเค๊? อายูเดอะสแตนส์????" ทำไมผู้ชายทั้งแท่งอย่างผมต้องมาอธิบายอะไรพวกนี้ด้วยเนี่ย

ไป๋อวี้ได้ทะลุมิติเข้าไปในนิยายอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มที่สติไม่สมประกอบ ชีวิตรันทดตั้งแต่แรกเริ่ม แต่โชคดีที่ยังมีนิ้วทองคำคอยช่วย ต่อมาเขาบังเอิญพบกับตัวร้ายผู้เย็นชา จึงต้องหาวิธีเอาชีวิตรอดไปให้ได้!

“ฉันจะได้อะไรจากการสนับสนุนเธอ” “ถ้าให้พูดตามตรงก็...ได้กัน”

วิญญาณที่ยังติดค้าง มิอาจก้าวข้ามสะพานไน่เหอได้ ครั้นเจ้าของร่างสิ้นหวัง ยกร่างนี้ให้นาง นางจึงเลือกจะมีชีวิตในแบบของตน มิใช่นางร้ายที่ผู้คนคอยนินทาลับหลัง

จวนแห่งนี้ไม่มีที่สำหรับนาง บิดาไม่รัก มารดาหมางเมิน ซ้ำยังถูกรังแกมาโดยตลอด จนกระทั่งมีพระราชทานสมรสให้แต่งกับชินอ๋อง แม้จะไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไรแต่มันก็คงดีกว่าทนอยู่สกุลหลิวแน่นอน!!!

เส้นทางของเทอจะจบอย่างไรเมื่อมีชีวิตสองด้านอีกด้านหนึ่งคือนักฆ่าอีกด้านหนึ่งคือชีวิตที่ควรเป็นกันทุกคน การฆ่าไม่ใช่ชีวิตที่เธอเลือกแต่บ้างสิ่งจำต้องให้เป็น ชีวิตนักเรียนก็ควรธรรมดาแต่ยากมากในบ้างครั้ง

เมื่อความรักแปรเปลี่ยนเป็นหายนะ และความไว้ใจกลายเป็นคมมีดที่แทงกลางใจ… ในช่วงสุดท้ายของลมหายใจ นางยอมดื่มยาพิษเพื่อปลิดชีพตนเอง… ทว่ากลับลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงเวลาก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย

ทะเบียนสมรสน่ะมีไว้สำหรับเจ้าสาวตัวจริง เธอแค่ทำหน้าที่แม่ของลูกก็พอ...

เกลียดแสนเกลียดอย่างไรนั้นเธอก็เป็นแม่ของลูก ขับไล่ไสส่งจนเธอทนไม่ไหว ดอกไม้บอบช้ำสักวันก็คงต้องหลุดลอยไปตามสายลม...ในวันที่เขายากที่จะไขว่คว้ามันกลับคืนมา

เขาและเธอคลาดกันในปัจจุบัน​ แต่กลับมาพบเจอในอดีต​ - ลือว่า'พระนครนิวส์'​ล่มจม​ ไม่สมหวังในรัก​จนทำท่านชายภูมิตรอมใจตาย​ เธอที่ย้อนเวลา​มา​จึงต้องกอบกู้ทั้งกิจการและหัวใจ​ แต่ใครจะรักคุณเทียดลงล่ะ?

เขากับเธออยู่ในความสัมพันธ์ FWB 3 ปี เอาใจลงไปเล่นทั้งคู่ แต่เธอเป็นฝ่ายไม่อยากไปต่อ สองปีต่อมาเธอกลายเป็นดาราดัง กระทั่งมีข่าวว่าเธอหายตัวไป แล้วเขาก็พบว่า… เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเราเคยเป็นอะไรกัน