ไม่เคยคิดฝันมาก่อนในชีวิตว่าวันนี้จะมาถึง วันที่ฉันต้องมาใช้ชีวิตเป็นตัวละครของตัวเองที่เคยเบียวไว้สมัยม.ต้น!!! กรี๊ดดด พวกเธออย่าพูดนะยะ อย๊า ฉันขอโทษที่เคยเบียว ขอโท๊ษ!!!

วันดีในวัย60ปีที่ทำงานมาค่อนชีวิต สาววัยเกษียณฝันถึงครอบครัวหนึ่งเธอพบว่าเธอคือแม่ผัวมักเฉยชากับลูกสะใภ้ ทำให้วันดีรู้สึกสงสารและด่าตัวเอง แล้วจู่ๆสวรรค์ก็มอบโอกาสให้เธอไปช่วยเหลือลูกสะใภ้

'เลอา' คือชื่อของผู้หญิงที่กัปตันแห่งกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางไปหิ้วมาจากส่วนไหนของเกาะก็ไม่ทราบแล้วบอกว่า “ยัยนี่จะมาเป็นคนวาดรูปของเราล่ะ!!” จากนั้นก็กระโดดไปทั่วอย่างชอบอกชอบใจ

เมื่อดันทะลุมิติมาในนิยายจัญไรของเพื่อนสนิทของตนเองแบบนี้ แถมห้ามตายและยังต้องเปลี่ยนเนื้อเรื่องอีก ต้องลงเอยกับตัวละครหลักอีก นั้นฉันก็ขอไม่เอาพระเอกสักคน แล้วฉันจะลงเอยกับใครดีล่ะที่นี้

นางเคยโง่เขลาจนต้องสูญเสียบุตรในครรภ์ไป เพราะบุรุษที่เคยให้สัญญาว่าจะรักและไม่ทอดทิ้งนาง หวนคืนอีกครา นางกลับมาพร้อมกับความแค้น คนที่เคยทำร้ายนาง จะต้องตายด้วยน้ำมือของนางเท่านั้น !

เมื่อไหร่รัฐบาลจะเพิ่มเงินเดือนให้หมอสักทีนะ ในเมื่อมีคนเจ็บเยอะขนาดนี้ แล้วก็โปรดเพิ่มประชากรหมอด้วยค่ะ อย่าเอาแต่อยากจะเป็นฮีโร่กันรักษาไม่ทันละ [โปรดอ่านข้อมูลเบื้องต้น]

เด็กสร้างบ้าน วัยรุ่นสร้างตัว อะไรที่ทำได้เงินก็รับทำหมดแหละ แต่ทำไมความซวยถึงตกมาที่เธอเต็มๆ รับงานพลาดครั้งเดียวกลับต้องชดใช้กรรมตลอดชีวิต ไอ้กรรมที่ว่ามันต้องชดใช้ด้วยหัวใจนี่นะสิ หัวจะปวด

: เสียงกระซิบจากพงไพร กลางฤดูใบไม้ผลิที่ไม่ค่อยจะมีอะไรน่าตื่นเต้น อัยย์—เด็กหญิงอายุ 15 ปี ผู้ชื่นชอบความเงียบสงบและหนังสือเก่า ๆ—กลับได้รับของขวัญประหลาดจากคุณตาที่เพิ่งจากไป นั่นคือ…สมุดบันทึกเล่ม

เตรียมตัวพบกับเรื่องราวเข้มข้นของนายพรานหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยไหวพริบและพลังไสยเวทย์แบบไทยโบราณกับการเดินทางครั้งใหม่....

“ฉันไม่รู้ว่านายจะมาเมื่อไหร่ นานแค่ไหน แต่ฉันรู้ว่านายต้องมา…อี้เฉิน”

โอซามุ ยูสุเกะ ผู้ที่ได้ใช้โอกาศในครั้งที่สองแต่ว่า... "เลฟ ยาชิน, คาซิยาส,บุฟฟอน เองล้อเล่นปะเนี่ยผู้รักษาประตูหมดเลยนะเห้ย!!! ไหนกองหน้าฟร่ะ"

เครื่องจักรสังหารของรัฐบาลอย่างเธอจู่ๆก็กลายเป็นเด็กมัธยมปลายโรงเรียนฟูรินซะงั้น ให้ตามหาความสุขของตัวเองงั้นหรอ ของแบบนั้นมันมีจริงที่ไหน ทั้งที่คิดแบบนั้นแต่เธอกลับได้เจอเขาอีกครั้งกันล่ะ...!

คุณได้ใจคนเลวบ่อยหรือรวี ถึงได้รู้ดีเหลือเกินว่าต้องทำอย่างไร

ใบหน้าที่สวมหน้ากากเพราะบาดแผลบนหน้าและเสียงที่ต่างไปจากเดิมเพราะหลอดเสียงเสียหายนั้น นางพอจะเข้าใจได้ แต่เหตุใดกันเล่าเขาจึงต้องทำตัวเหินห่างกับนางเช่นนี้ หรือจะ;jkบุรุษผู้นี้0tไม่ใช่พี่ชายของนาง!

นางถูกตราหน้าว่าคบชู้ ถูกกักขังไว้ในตำหนักเย็นจนสิ้นใจไปพร้อมบุตรในครรภ์ สวามีไม่เคยเหลือบตามอง แม้จะรู้ว่านางป่วยหมอสักคนก็ไม่ส่งมา รู้แล้ว นางรู้แล้วว่าเขาไม่รักนางอีกแล้ว

คำสัญญาที่ทั้งสองเคยให้ไว้ในอดีตยังคงเป็นสิ่งที่ยึดเหนี่ยวจิตใจไม่ให้ดำดิ่งเมื่อเจออุปสรรค และแหวนสีเงินที่สรรค์สร้างโดยหญิงสาวปริศนาก็เป็นสิ่งเดียวที่ชายหนุ่มอยากจะกลับบ้านอีกครั้งและอีกครั้ง

ฉิบหายจริง ๆ ค่ะ ดันมาเกิดเป็นฝาแฝดของโชโตะคุงซะได้ แล้วอีแบบนี้ฉันจะเอาชีวิตรอดในบ้านหลังนี้ยังไงวะ

ผู้เล่นที่มีร่างกายอ่อนแอบอบบางราวกับจะโดนลมพัดปลิวไปได้ทุกเมื่อ ผู้เล่นคนนั้นที่เป็นไพ่ตายของคาราสึโนะและเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของใครบางคน ผู้เล่นที่ใส่เสื้อเบอร์ #13 ซุนซุย อิสึกิ

ซาโต้ซังน่ะใจดี -- จริงๆนะ?