ไม่รักก็แต่งงานได้ แม้ชิงชังก็ร่วมเตียงได้ ขอเพียงทำหน้าที่ภรรยาได้อย่างสมบูรณ์ ก็ไม่มีใครพรากชีวิตอันสงบสุขไปจากนางได้

เย่เหยาตงนอนไม่หลับเขาลุกขึ้นมาฉี่ที่ดาดฟ้าเรือและจะตากลมเล็กน้อย แต่เขากับล้มลงไปในทะเลและย้อนกลับไปในปี 1980

อะไรนะ!? นี่นางเข้ามาอยู่ในนิยายในฐานะสตรีอุ่นเตียงที่ถูกเมินเฉยของท่านอ๋องตัวร้ายผู้นั้นเหรอ ซึ่งฉากต่อไปนางจะเล่นชู้กับองครักษ์ของเขา และถูกจับได้! บ้าจริงนางจะไม่ยอมตายง่ายๆแบบนั้นหรอกนะ

ในคืนที่เลือดของอุจิวะหลั่งริน...เด็กหนุ่มคนหนึ่งนาม ชาเรนจ์ ไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้หวาดกลัว แต่ในดวงตาของเขากลับมีเปลวไฟแห่งความแค้นที่ลุกโชนขึ้นมา

หลงลี่ไม่อยากยิ่งใหญ่ ไม่อยากเป็นผู้กล้า ความฝันของนางมีเพียง... หมอนนุ่ม ๆ แดดอุ่น ๆ และขนมร้อน ๆ ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลก ให้นางต้องออกเดินทางไปเสี่ยงตายกับองค์ชายไร้ค่า!

“ฉันอธิษฐาน ว่าถ้าสักวันเราได้เจอกันอีกขอให้แกรับรักเรา” ฉันอธิษฐานอย่างนี้ซ้ำๆในทุกๆคืนที่จันทร์เต็มดวง รักแรกที่ฉันเชื่อมความทรงจำเราไว้ด้วยดอกกุหลาบหนึ่งดอกในวันสุดท้ายที่ฉันเจอแก

❝มีข่าวลือประหลาดหู มัจฉาคนวิปลาสชอบเข้าป่าไปพบ 'บางสิ่ง' แต่ช่างประไร อย่าได้ใส่ใจนักเลย... ปล่อยคนบ้าไปเสียเถอะ❞

ไม่ว่ากาลเวลาจะผ่านไปนานเท่าใด หากแต่พันธะนั้นไม่เคยจางหาย ต่อให้เกิดใหม่เป็นผู้อื่น ทว่าชะตายังคงวนเวียนมาพบเจอเขา

เจ้าของร่างเดิมเกิดความมักใหญ่ใฝ่สูงด้วย เพราะฮูหยินเอกไม่มีบ้านเดิมหนุนหลัง ไม่มีความจำเป็นที่ต้องเกรงกลัว หลินฮวาในวัย 14 ปีจึงปีนเตียงแม

หนิงอันผู้ที่มีเบื้องหน้าเป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ทั่วมุมโลกที่ขายทุกอย่าง ไม่ว่าของสิ่งนั้นจะหายากขนาดไหนหนิงอันก็หาให้ได้อย่างของอันตรายก็ไม่เว้น และแล้ววันหนึ่งทุกอย่างก็ได้เปลี่ยนไปตลอดกาล

ตายแล้วกลายเป็นนางเอกในนิยายของตัวเอง ที่ตายในตอนจบทุกครั้ง นักเขียนผู้เกลียดชังความรักจะไม่ยอมตาย นางเอกต้องไม่ตาย ต้องจับคนร้ายตัวจริงได้หนีตายได้ แต่หนีรักซาบซ่านไม่ได้สักที

ทำภารกิจอยู่ต่างประเทศเกือบสี่ปี กลับมาอีกทีดันมีลูกชายแบบไม่ทันตั้งตัว เจ้าของฉายาช้างตกมันแห่งฝูงบินหน่วยรบพิเศษมีหรือจะยอม ไอ้ที่บอกว่าเอาแค่ลูกไม่เอาแม่ของลูกมันมีแต่ในนิยายเท่านั้นแหละ ‘ลูกก็จะเอา แม่ของลูกเขาก็ต้องใด้ ใครจะทำไม!’

ว่าแต่… หลงทางทีนี่ หลงยาวจนไปถึงดวงจันทร์ได้ด้วยเหรอ? ซินอวี่มองหญิงสาวผมขาวตรงหน้า—ตอนนี้กำลังกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ แล้วแชะภาพหนึ่งใบ

นักฆ่าในตำนานที่มีมนต์สะกดล่อลวงใจให้เหยื่อตกหลุมพราง เป็นสตรีที่มีรูปโฉมงดงามยากจะละสายตา ผู้คนลือกันว่านางมีมนต์วิเศษสามารถเรียกหมอกหนาบังตาได้ เรียกเสียงขลุ่ยจากสายลม ระบำเงาพริ้วไหว แล้วก็สังหาร

เหยาชุนลี่ ฮูหยินน้อยผู้ถือดีและชอบเอาชนะก่อเรื่องจนตัวตายสุดท้ายดวงจิตสตรีจากโลกที่ห่างไกล.....ดันมาสานบุพเพใหม่ที่หยุมหัวกันตั้งแต่แรกเริ่ม

เจ้าจันทร์ ผู้ที่ชื่นชอบการอ่านนิยาย ทำสวนปลูกผัก และเป็นหลานชายของเชฟชื่อดัง จนได้รับการสืบทอดการความรู้ด้านอาหาร แต่ใครจะไปคิดว่าชีวิตที่เรียบง่ายมีความสุข จะได้ทะลุมิติมาแบบในนิยายกันเล่า!

หนี้สิบล้านเมื่อไหร่จะคืน ถ้าไม่มีปัญญาก็เอาตัวเธอมาขัดดอกซะ!

เกศาสีเงินดวงตาสองสีแปลกประหลาดแต่กลับงดงามจนไม่อาจละสายตา และความแข็งแกร่งที่ราวกับภัยพิบัติที่มนุษย์ธรรมดาไม่อาจต่อกรนั่นแหละคือ เอเลนอร์ ดี ลูน่า ภัยพิบัติสีเงิน ลูกสาวของ 4 จักรพรรดิผมแดงแชงคูส

จู่ๆ เธอทำอาหารอยู่เกิดหัวใจวายตายขึ้นมาทำให้เธอเข้ามาอยู่ในร่างของฮองเฮาผู้แสนอาภัพรักฮ่องเต้ไม่เหลียวแล เธอจึงพลันตัวเองมาทำอาหารให้กับพระสวามีติดใจในรสชาติของอาหารและตัวเธอ

กอบกู้ราชวงศ์หลงครั้งนี้ข้าไม่ได้เป็นตัวเด่นเพียงคนเดียว โดยเฉพาะเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ต้องยกให้ท่านน้าชายที่อายุห่างกันเพียงเดือนเดียว เขาสามารถดึงความสนใจจากเทพเหมันต์ผู้หล่อเหลาตัวการหายนะแผ่นดินหลง