หวังชิงหลัวทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายแต่งงานใหม่ ยุค80คำโปรยจากผู้ป่วยโรคเรื้อรังสู่แม่ม่ายสาวที่มีความสวย รวย ในสาธารณรัฐประชาชนจีนยุค 80

คืนที่หิมะโปรยปราย เซเวอรัสได้พบกับเด็กน้อยผู้เป็นดั่งดวงดาวในชีวิตของเขา

ในหมู่บ้านที่ศรัทธาคือกฎหมาย ความรักคือดาบ ความดีคือเปลวไฟ และความเมตตาคือกับดักที่จับผู้ไม่เหมือนใครให้ต้องลุกเป็นเถ้า”

"ม่านลี่" ย้อนยุคมาพบกับท่านแม่ทัพใหญ่ที่หน้าตาหล่อเหลาราวกับไอดอล "อี้จง" แม่ทัพเจ้าวางแผนคิดจะจับหงส์น้อยอย่างม่านลี่ให้อยู่เคียงข้างกายตลอดไป แต่สุดท้ายเธอจะต้องกลับไปสู่ยุคสมัยของเธอหรือไม่เล่า

แพทย์สาวทะลุมิติมาอยู่ในร่างของพระชายาผู้ร้ายกาจ​ นางจะใช้ชีวิตอย่างไรให้อยู่รอดจนกว่าจะได้กลับมิติตัวเอง ท่านจะหย่ากับข้าเช่นนั้นหรือ!! ให้ไวเลยข้ารอมานานแล้ว!!

น้องสาวของธีโอดอร์ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย มันก็เกือบจะง่าย ถ้าเธอไม่เผลอตัวไปจูบกับรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายเธอแถมเจ้าตัวยังมีฉายาเป็นคุณชายประจำบ้านสลิธีริน

"หากรักเดิมคือหายนะ การย้อนเวลากลับมาครั้งนี้ คือสิทธิ์ขาดที่จะสร้างวาสนาใหม่ ข้าจะมิอาจรักทรราชผู้นั้นอีก... และจะทำทุกทางเพื่อให้รักแท้ที่ไม่เคยมีในอดีตได้ก่อกำเนิดขึ้นในปัจจุบัน!"

วิญญาณ บ้านร้าง และงานรับจ้างนอน 3 สิ่งนี้เชื่อมโยงให้เขากับเธอต้องร่วมงานกันอย่างมิอาจเลี่ยง แต่ยิ่งอยู่ใกล้ เขากลับรู้สึกคุ้นเคยกับเธออย่างน่าแปลกทั้งที่ไม่เคยเจอกัน..เห็นทีคงต้องเค้นถามกันตัวต่อตัว

" Move on เป็นวงกลม " มีอยู่จริง ปากก็บอกว่าไม่...แต่ทำไมไปๆมาๆดันกลับไปตกหลุมรักแฟนเก่าคนโปรดซะงั้น!

ชีวิตที่ดูเหมือนจะโชคร้าย กลับเปลี่ยนไป เมื่อเทพแห่งโชคชะตาให้พรวิเศษติดตัว เพื่อให้เขามีโอกาสมาเกิดใหม่ ในยุคโบราณ!!!

...ว่าไงครับคนสวย ..."คนสวยพ่อมรึงดิ่!" โบราณท่านว่าไว้... “ลูกสาวหน้าเหมือนพ่อ ลูกชายหน้าเหมือนแม่ ท่านว่าวาสนาดี เป็นคนมีบุญ” แล้วผมที่เกิดมาหน้าตาเหมือนแม่ แต่.. แม่ผมเป็นคนสวย สวยมว๊ากกกกก!

“ถ้ายังอยากให้เรื่องสารเลวที่พี่ครางชื่อของแฟนน้องชายตัวเองเป็นความลับต่อไป ก็ยอมรับคำสารภาพรักแล้วเป็นแฟนผมสิ”

อ้วนอย่างเขาใครจะมารักแต่คงลืมไปอ้วนอย่างนี้ก็คลั่งรักเป็น

ถ้าความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องทำให้เราสองนั้นไม่สามารถหึงหวงซึ่งกันและกันได้ทำทุกอย่างเสมือนแฟนแต่สถานะไม่ใช่

"ถ้าคุณยุงไม่ไปจัดการสับตูของตัวเองให้เยียบย้อยก็ห้ามมาเข้าใกล้หม่ามี้ของพี่โปกับน้องอันนาเด็ดขาด! พวกเยายอมไม่มีปะป๊าดีกว่าต้องให้หม่ามี้ตกอยู่ในอันตะยาย!"

ฉันข้ามาในโลกที่ "ตัวร้ายโดนตบ" และฉันคือตัวร้ายคนนั้น... ฉันเลยสร้างเรื่องราวปลอมๆ แต่แฝงไปด้วยอารมณ์ต่อ "นางเอก" นิดหน่อย แล้วไหง?! พวกเธอมาหลงฉันได้! "นี้ไม่ใช่นิยายจีนนะเฟ้ย!?"

การมีพี่เป็นตัวนำของแก๊งตัวกวนไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด " พอตเตอร์!! " " นี้เขาเรียกน้องแน่ะ " " ศาตราจารย์ เขาหมายถึงพี่ต่างหากเล่า! "