ธารา ชายหนุ่มที่ได้รับโอกาสให้ย้อนกลับมาในวันสิ้นโลกอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้เขาตั้งปฏิธานเอาไว้ว่าจะช่วยเหลือเพียงแค่คนที่รักและเป็นห่วงตัวเองเท่านั้น

สตรีร้ายกาจเช่นข้า จะทวงทุกอย่างคืนให้สามี

หยางเหม่ยหลิง สาวรับใช้ในสวนเหมยของวังหลวงถูกตาต้องใจ หลี่หยางเจี๋ย รัชทายาทหนุ่ม จนมีสัมพันธ์กันกลายเป็นชายาลับ โชคชะตาช่างเล่นตลกที่เขาเป็นชายที่มีคู่หมั้นคู่หมายอยู่แล้ว...

เหมยซิน เด็กน้อยนักทำนายผู้มีความสามารถพิเศษ อาศัยและร่ำเรียนวิชากับอาจารย์มู่เฉิน ผู้แสนดีแต่มีลับลมคมใน ทั้งคู่ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายแต่ไม่ธรรมดา รับปราบผีและแก้ไขเรื่องลี้ลับ

ความเชื่อสมัยโบราณกล่าวว่า 'ผีฟ้าพญาแถน' คือผีที่อยู่บนฟ้า เปรียบเหมือนเทวดา ไม่ใช่ผีธรรมดาทั่วไปที่ให้โทษ

เมื่อโลกถูกซอมบี้ยึดครอง สิ่งเดียวที่เหลืออยู่ไม่ใช่ปืนกลหรืออาหารกระป๋อง… แต่คือ มุกตลกแป้ก ๆ ที่ช่วยให้ “บอล” ฝน กาย และนายพลแมวอ้วน เอาตัวรอดจากกองทัพซอมบี้สุดเพี้ยน

ขอเค้กหวานน้อย..แต่กาแฟหวานร้อยยี่สิบ ^^

แฮร์รี่ พอตเตอร์ไม่เพียงแต่ค้นพบว่าเธอเกิดมาเพื่อเป็นพ่อมดเท่านั้น แต่เธอค้นพบสิ่งอื่นที่เธออยากค้นหาจริงๆ และต้องการ…? 4P

“ก็แค่ข้าวไข่เจียว ทำไมต้องกรี๊ดกันนักวะ?” นักเลงลูกชาวนา ที่ถูกเหวี่ยงมาสู่อนาคตดวงดาวไม่รู้จัก เขามีแค่ครัวไม้เก่า ๆ กับสวนผักหลังบ้าน แต่ด้วยการสตรีมทำอาหาร กลับทำให้ชื่อเสียงของเขากลายเป็นตำนาน

ผมหลงเข้ามาติดอยู่ในนิยายโรแมนซ์แฟนตาซีกลิ่นอายตะวันออกที่แม้แต่ตอนจบก็ยังอ่านไปไม่ถึง มิหนำซ้ำยังต้องมาอยู่ในร่างของน้องชายนางเอก... ตัวละครที่ไม่มีตัวตนอยู่จริงในเนื้อเรื่องต้นฉบับด้วยซ้ำ

หลานสาวของรินทาโร่ ลูกพี่ลูกน้องของเอมะ สูญเสียพ่อแม่ไป รินทาโร่และมิวะ เป็นคนที่พร้อมจะยื่นมือมาช่วยพาเธอไปในครอบครัวใหม่ที่แสนวุ่นวาย

บางทีความรักก็เริ่มต้นง่าย ๆ ด้วยประโยคที่ว่า 'พี่แม่-ง... โคตรอ่อยเลยว่ะ!'

ดิออน แร็กน่าร์ ชาฟิก ตื่นขึ้นในบ้านเด็กกำพร้า ณ ที่นั้น เขาได้พบกับทอม ริดเดิ้ล เด็กหนุ่มผู้ลึกลับที่ดิออนตัดสินใจมอบความรักให้มากล้น เขาจะเลือกทางไหนระหว่างอำนาจกับความรัก

เธอสวย แต่ความสวยของเธอ กลับไม่ถูกตาเขาเลยสักนิด

เมื่อเพชรฟื้นขึ้นมาในโลกอนาคตที่ต่างดาว เขาตัดสินใจเริ่มต้นชีวิตใหม่บนดาวพงไพร ด้วยการเปิดโฮมสเตย์ที่ผสมผสานการเกษตรและการผจญภัย พร้อมแชร์ความรู้ผ่านการสตรีมมิ่ง

เธอ คือพี่คนสวยที่มีข่าวลือว่าเป็นเด็กเสี่ย ส่วน เขา คือหมาเด็กที่มุ่งมั่นจะเป็นเสี่ยคนใหม่ของพี่เขาให้ได้จึงพรีเซนต์ตัวเองเต็มที่ "ไม่ว่าจะซ่อมท่อ เปลี่ยนหลอดไฟ จับหนู งู แมลงสาบ ผมทำได้ทั้งหมดเลย"

ทุกหยาดน้ำตาที่ไหลลงมา คือการยอมรับว่ารักของเรานั้น 'ผิดที่ผิดทาง' รักเอ่อล้นจนเจ็บปวด ซ่อนกลิ่นจนหายใจไม่ออก ชะตากรรมจะยอมให้ความรักนี้ไปต่อได้หรือไม่ หรือสุดท้ายจะเหลือเพียงเถ้าถ่านของการไม่สมหวัง?

เธอจำได้แค่แสงสีขาววาบ ความเย็นในร่างค่อย ๆ หายไป แล้วร่างกายเหมือนถูกยกออกจากเตียงเหล็ก พอลืมตาอีกที ก็มีเพียงกิ่งไม้ใหญ่กางเป็นเพดานเหนือหัว ต้นไม้มหึมาที่หยั่งรากลึกลงไปในใจกลางโลก

'เมืองทุกเมืองจำเป็นต้องมีเอกลักษณ์นะถ้าอยากสร้างเมืองก็ต้องมีเอกลักษณ์เหล่านั้นให้เป็นที่จดจำ' เอกลักษณ์ของเมืองนี่เป็นเกมจะได้ไหมนะ