ครั้งก่อนสวรรค์ให้โอกาสเกิดใหม่ในร่างทารกวัยสองขวบ กระทั่งถูกใส่ร้ายจนต้องโทษประหาร หนนี้นางได้ย้อนกลับมาในวัยสิบหก บุรุษผู้นั้นนับเป็นฝันร้ายที่มิอาจลืม นางจะขอเมินเขาเพื่อหลีกหนีวังวนเดิมที่เลวร้าย!

ชีวิตฉันไม่เคยรู้สึกถึงความต้องการอะไรเลยจนกระทั่งมาเจอเธอ ฉันก็ได้รู้สึกถึงความต้องการ...ความต้องการบางอย่างที่ว่านั่น มันก็คือการแก้แค้น

ความรู้สึกที่ถูกทะนุถนอมไว้กลางฝ่ามือ...นั่นคือสิ่งที่นิลพัทมอบให้ปิ่นมาลา

นางก้าวลงจากหุบเขาในคราบนักดนตรีตาบอดเพื่อทวงหนี้เลือด ท่ามกลางวังวนอำนาจและเล่ห์กล นางต้องเลือกระหว่างความแค้น หรือความรักของราชครูหนุ่ม ผู้ซึ่งอาจเป็นเพียงหมาก และความจริงปลายทางอาจโหดร้ายเกินรับไหว

หลี่ชิง โอเมก้าหนุ่มได้มีโอกาสใช้ชีวิตอีกครั้งในร่างของตัวประกอบที่มีบทแค่ 19 บท เขาดีใจที่โลกนี้มีแค่เพศชายและหญิง แต่ทำไมคนรอบตัวกลับบอกว่าเขามีกลิ่นลาเวนเดอร์ซึ่งคือกลิ่นเดียวกับร่างเดิมในชีวิตก่อน

เธอผู้คิดว่าคงไม่มีผู้ชายคนไหนเลือก และเขา ผู้บอกว่างานยุ่งจนไม่เคยวางแผนอนาคตกับใคร ความสัมพันธ์ของมนุษย์เงินเดือนผู้บ้างาน เป็นได้ทุกอย่าง.....ยกเว้นเป็นแฟน

“หันปืนเข้าหาเมีย มึงเป็นผัวประสาอะไรวะ” “ผัวที่เมียอย่างมึงชอบบอกหย่าผัววันละร้อยล้านรอบอย่างมึงนี่ไง”

“เขาเคยเป็นศัลยแพทย์ที่ต่อชีวิตให้คนไข้นับไม่ถ้วน...แต่กลับไม่มีใครยื้อชีวิตเขาไว้ได้”

หลิงชิงย้อนเวลากลับมาตอนวัยมัธยม ก่อนที่เขาจะเดบิวต์ และก่อนที่ทุกอย่างจะพังลง เพราะถูกบริษัทยกเลิกสัญญา ครั้งนี้เขามาพร้อมกับระบบปากดีอย่างกูตู ที่พร้อมจะช่วยเขาให้เป็นดาวเด่นในวงการบันเทิง!!

คำโปรย... "แอบรักเขา…ทั้งที่รู้ว่าเขาเป็นของใคร เก็บทุกความรู้สึกไว้เงียบ ๆ เพราะไม่อยากเป็นคนทำลายความรักของเพื่อน แม้หัวใจจะปวดร้าวทุกครั้งที่ต้องห้ามมันไว้ก็ตาม..."

เมื่อชายหนุ่มจากโลกปัจจุบันถูกส่งข้ามมายังต่างโลก พร้อมตำแหน่ง “เจ้าเมือง” ในเมืองเล็กๆ ที่เสื่อมโทรมและขาดแคลนทุกสิ่ง—เขาจะใช้ความรู้จากโลกเดิม พลิกฟื้นเมืองที่ใกล้ล่มสลายนี้ได้อย่างไร?

ชาติที่แล้ววิ่งวุ่นไปมาเพื่อบัลลังก์ที่มิใช่ของตนมาทั้งชาติ กว่าจะสำนึกถึงความลำบากก็โดนคมกระบี่จิ้มจนตายตก มาเวลานี้ถึงไม่พอใจที่ได้เกิดใหม่ แต่ก็ดีที่ยังเหลือตำหนัก ตั่งนอน หมอน ฟูก ไว้ให้ซุกหัวนอน

ตายแล้วยังต้องย้อนมาดูแลครอบครัวอีกหนอ ชีวิตหนิงชิงช่างน่าเศร้านัก เอาวะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว ข้าจะทำให้ครอบครัวสุขสบายให้ดู!!!

อนุภรรยาพระราชทานคราวลูกที่คนในบ้านจัดสรรไม่ได้ว่าจะยกให้ใครเป็นผัวนาง เพราะนางร้ายกาจน่าชังเกินรับมือ กระทั่งเจ้าบ้านไปทำสงครามเป็นแรมปี และกลับมาอีกทีอนุผู้นี้ต้องพิการเพราะลูกชายของพวกเขา