- 75
- 14.68K
- 13
- 0 (0)
เพราะความรักที่เฝ้ารอทำให้นางต้องตายลงอย่างน่าอนาจ เพราะความโง่งมในรักของนางจึงทำให้คนในครอบครัวของนางต้องตายลงอย่างอยุติธรรม และหลังจากที่นางตื่นขึ้นมาอีกครั้งชีวิตนี้นางจะดูแลครอบครัวของนางให้ได้
เพราะความรักที่เฝ้ารอทำให้นางต้องตายลงอย่างน่าอนาจ เพราะความโง่งมในรักของนางจึงทำให้คนในครอบครัวของนางต้องตายลงอย่างอยุติธรรม และหลังจากที่นางตื่นขึ้นมาอีกครั้งชีวิตนี้นางจะดูแลครอบครัวของนางให้ได้
เพราะอะไรถึงทำให้นายเข้าหาฉัน?...คำถามนี้...จนกว่านายจะแน่ใจ...ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ ฉันก็จะรอ...แต่ว่า...รับผิดชอบด้วยล่ะ ที่ทำให้หัวใจดวงนี้หวั่นไหว...
“คุณหนู...เป็นเมียบ่าวมันลำบากนะขอรับ โปรดเชื่อนายบ่อนเถิด เป็นเมียท่านเจ้าคุณแสนจะสุขสบาย ซ้ำท่านยังเป็นอหัสกร เชื่อได้เลยว่าท่านจะปกป้องคุณหนูให้อยู่รอดปลอดภัยได้แน่นอนขอรับ”
เขาปิดตายจากความรักเพราะอดีตที่เลวร้าย หากแต่เพ่ยซินซินกลับมอบความรักให้กับเขา แทนที่จะเป็นซางเยว่จวนอย่างที่เขาวางแผนคาดการณ์ไว้
“เจ้าเล่ห์” “ขี้โกง” “ไม่เคยบอกว่าเป็นคนดี” “แค่เป็นของแอล”
เขาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตนเองกลายเป็นเกอตัวน้อยในวัยสิบขวบนามว่าฟ่านฟ่าน อาศัยอยู่ในหมู่บ้านสิบลี้เขตนอกกำแพง
"แม้จะต้องเจ็บ แต่อย่างน้อยก็เคย..ได้รักและถูกรัก..นะเจ้าคะ" ตำนานรักบทใหม่ของปีศาจงูและบัณฑิตหนุ่ม พวกเขาจะรักกันได้อย่างไร จะอยู่ด้วยกันได้หรือไม่ หรือสุดท้ายจะต้องผิดหวังเหมือนที่บรรพบุรุษเคยพบเจอ!
ประตูปริศนาปรากฏกลางเมืองกรุงเทพ และมันมาพร้อมกับหายนะ เวทย์อำมหิต เหล่าทัพอัศวินดำ ไทยที่ชนะศึกกับกัมพูชาต้องเผชิญกับสงครามครั้งใหม่ที่ข้าศึกแข็งแกร่งกว่าทุกด้าน บทสรุปของเรื่องราวนี้จะเป็นเช่นไร!?
เป็นเพราะแอบดูบุรุษอาบน้ำแล้วถูกจับได้ นางจึงไม่อาจเอ่ยปากถอนหมั้น ใครจะคิดว่าแค่แอบดูบุรุษเปลื้องผ้า จะมีราคาที่ต้องจ่ายมากถึงเพียงนี้
“ข้าไม่แต่ง!!!” ซื่อจื่อตะโกนเสียงดังฟังชัดหน้าจวนเจ้าเมือง ท่านอ๋องโกรธหนักจึงปล่อยบุตรชายให้เดินทางกลับสำนักด้วยตนเอง แต่เพราะอาการป่วย จึงบังเอิญเจอสตรีผู้หนึ่งที่มีร่างหยินบริสุทธิ์เข้าพอดี
เพื่อที่จะชิงเมืองชายแดนนั้นกลับคืนมา นางจึงยอมเป็นลูกอกตัญญูละทิ้งคำหมั้นสัญญาที่เคยให้ไว้กับบิดามารดา และนางตั้งใจว่าจะไปพาบิดามารดาของนางกลับจวนพร้อมกันด้วย
เป็นคนดีแล้วไม่มีผู้ใดเห็น มีแต่ผู้คนดูแคลนเหยียดหยามและเหยียบย่ำ เช่นนั้นก็ขอเป็นคนเลวไปเลยก็แล้วกัน ในเมื่อแสนดีแล้วไม่ชอบ ก็ขอชั่วช้าให้เป็นที่จดจำ!