จิตสุดท้ายที่ยังไม่ไปไหนทำให้ 'หัสวีร์' รับรู้อีกหนึ่งตัวตนว่าเขาเป็นลูกของมาเฟีย การย้อนเวลากลับมาครั้งนี้มันคงสนุกไม่น้อยเชียวล่ะ...

เจมส์ เจนนิงส์ เป็นโอเมก้าธรรมดาๆที่ถูกพ่อใจร้ายกับแม่ที่ไม่เคยโทษตัวเอง ขายให้กับตระกูลไฮเมอร์เพื่อใช้หนี้ ที่ที่ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ในชีวิต เขาเป็นทั้งลูกนอกสมรสและเป็นทั้งผู้ให้กำเนิดทารกแฝด

ลงทุนในเมืองหลวง แต่กลับมีแต่เรื่อง จะกลับบ้านก็สายเสียแล้วเพราะเลือกขายทุกอย่างเพื่อมาเริ่มใหม่ เมื่อไม่เป็นดังหวังจึงไร้ที่หวนคืน ใครจะคิดว่าในวันที่หมดหวังเธอจะย้อนเวลากลับไป14อีกครั้ง

ทอปัทม์มองหาใครสักคนมาดูแลส่งเสียและใช้หนี้ให้หลังขาดที่พึ่ง ทันทีที่อัยวัฒน์รู้ จึงเสนอตัวแลกกับความสุขที่เขาเองก็ปรารถนา กว่าจะรู้ตัว ทั้งเธอและเขา ก็ถลำลึกจนยากจะแยกจาก

'ไม่กอด ไม่จูบ ไม่หวั่นไหว ไม่เอาใจมาลง...และอยู่ให้เงียบ' พี่แหกไปแล้วกี่ข้อ พี่เจ็ท ?

“หึ! เป็นแบบนี้แล้วจะยอมให้พี่เอาดีๆ หรือยังอยากจะเสียน้ำตาอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ ล่ะ?”

จ้านฉือครูฝึกทหารผู้แสนเก่งกาจไปทุกๆ ด้านเกิดอยากเกษียณตัวเองออกไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุขช่วงอายุห้าสิบปี แต่ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไรด้วยซ้ำอยู่ๆ ก็โดนลอบโจมตีจากผู้ใต้บังคับบัญชาจนถึงแก่กรรม

เธอผิดเองที่เลือกทางเดินโง่ ๆ นี่ พิมพ์นาราทรุดตัวอยู่กับพื้นอยู่ตรงหลังประตูบ้าน ตรงที่ที่กวีวัธน์เพิ่งจะเดินออกไป

แมงดาเกาะหญิงถูกลงโทษให้กลายเป็นหญิงเสียเอง

เฟยเซียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียบเรียงความทรงจำเงียบๆถึงได้รู้ว่า หลังจากตายไปเธอก็เข้ามาอยู่ในร่างเฟยเซียน แม่ของพระเอกที่มีปมในนิยาย ซึ่งจุดจบที่ร่างนี้ได้รับก็สมกับความเลวที่ทำกับลูกชายเอาไว้

แปดปีก่อนเขาเป็นเพียงเด็กตาบอดชะตาอาภัพ แปดปีต่อมาเขาแบกโลงกระบี่ท่องไปทั่วยุทธภพ

เมื่ออดีตหมอดูที่ไปไม่รุ่งในสายงานนี้ได้ข้ามมายังโลกใบใหม่ อาชีพที่ชาตินี้เขาจะขอทำน่ะเหรอ? หมอดูมันไม่เวิร์ค งั้นก็ไปทเวิคเป็นหมอลำแทนก็แล้วกัน!

นักฆ่าจากโลกปัจจุบันที่บังเอิญไปล่วงรู้ความลับขององค์กรจึงถูกองค์กรสั่งตามเก็บ แต่เพราะคำขอสุดท้ายก่อนตายทำให้เขาทะลุมิติมาอยู่ในร่างของชายที่มีสามีเป็นคนพิการ

คำว่าสารเลวยังนับว่าน้อยเกินไป กับสิ่งที่ท่านทำกับข้า!!!

ให้นางรอ นางก็รอด้วยใจภักดี แต่ครบสามปี เขายอมแต่งนางให้นางก็จจริงแต่พอถึงยามเข้าหอเขากลับให้สตรีในความลับมายกน้ำชาพร้อมกับบุตรชายหนึ่งคนให้นางรับเป็นบุตรในอุทรนี่มันอันใดกัน?! สามปีของนางสูญเปล่าหรือ

"พี่ครับ...ที่ผ่านมาผมโง่เอง ผมควรดูแลพี่ให้ดีกว่านี้ ผมไม่ควรทำตัวแย่ ๆ กับพี่ ผมไม่ควรทำให้พี่เสียใจ ไม่ควรเมินเฉยต่อพี่ ผมผิดไปแล้ว...พี่ให้โอกาสผม กลับมาหาผมได้ไหมครับ..."

เจ้าคุณพ่อเป็นพระยาจริงหรือไยช่างโง่เขลานัก พี่ใหญ่ก็เหมือนจะฉลาดแต่ก็แค่เหมือน พี่รองนี่ยิ่งแล้วใหญ่โง่จนวาระสุดท้าย ส่วนพี่สามดีหน่อยอย่างน้อยเขาก็ตายคนสุดท้าย//นั่นคือเสียงในใจเจ้าคนเล็กรึ?!

ให้ตายเถิด!! ข้าคือหลี่จื่อเวยนักรีวิวนิยายชื่อดัง ที่ดันทะลุมิติมาได้สามีกับเขาทั้งที กลับได้สามีติดสุรา การพนัน มาเสียนี่ ผักก็ต้องปลูก ไหนจะต้องตามทุบตีผัวอีก ชีวิตข้ามันช่างบัดซบยิ่งนัก!!!

“ร้องเสียงดังขนาดนั้น รีวิวให้ข้างห้องรู้เหรอว่าผมเอวดี”ไทเกอร์กล่าว

"หากเธอคือมิติที่ไร้ที่สิ้นสุด… งั้นฉันจะเป็นท้องนภาที่ผูกมัดเธอไว้ตลอดกาล"