เมื่อนักฆ่าอยากเกษียณตัวเองไปใช้ชีวิตในบั้นปลายสุดท้าย ทว่าเขากลับถูกสั่งเก็บเพื่อเป็นหลักประกันขององค์กรลับ แต่ไหงมาโผล่เป็นคุณชายรองตาบอดซะงั้น แล้วอย่างนี้ใครซวยล่ะ?

ในยุคอวกาศอันห่างไกล มนุษย์สูญเสียวิธีการปรุงอาหารจากโลกยุคเก่าไปเกือบทั้งหมด ทำให้เมอร์ซี่ อดีตเชฟหนุ่มที่วิญญาณหลุดลอยมายังโลกอนาคต ต้องเปิดการถ่ายทอดสดเพื่อเผยแพร่สูตรอาหารอันโอชาไปสู่ชาวนิวเอิร์ท!

เกิดใหม่แล้วดันไปอยู่ในโลกที่มีพลังของเซนติเนลและไกด์! แต่พลังนั้นไม่ได้อยู่ในยุคทันสมัยแบบที่ควรจะเป็น เพราะมันดันไปโผล่ในยุคกลางที่มีสัตว์ประหลาดออกมาจากมิติพิศวง! แล้วไกด์ตัวน้อยๆจะเอาตัวรอดยังไง?

จากสาวยุคใหม่ สู่แม่ค้าซาลาเปาตัวจิ๋วในยุคจีนโบราณ ภารกิจปั้นแป้งหาเลี้ยงชีพ (และเลี้ยงเจ้าบ่าวปริศนา!?) จึงเริ่มต้นขึ้น!

ชายที่ถูกส่งมายังโลกที่กำลังจะล่มสลาย โดยมีเป้าหมายเป็นการหาแฟนหน้าตาดีที่ถูกใจ! แต่โลกมันกำลังจะล่มสลายไง...มีแฟนแล้วไง ถ้าอยู่กินกับแฟนแบบปลอดภัยไม่ได้ก็เท่านั้น! ดังนั้นโลกจะล่มสลายไม่ได้เด็ดขาด!

เธอย้อนเวลากลับมาเพื่อเอาชีวิตรอดในโลกที่ล่มสลาย

หานลั่วผู้มาพร้อมกับความซวยอยู่ดีๆก็ทะลุมิติมาอยู่ในโลกนิยายเรื่องหนึ่ง เป็นตัวประกอบที่พบเจอแต่เรื่องซวยๆไหนจะต้องไปข้องเกี่ยวกับเหล่าตัวเอก สัตว์วิญญาณที่เอาแต่พุ่งเข้าใส่ ชีวิตของเขาช่างวุ่นวายนัก

“ถ้าเด็กในท้องของคุณคลอดเมื่อไรก็อย่าสอนให้เรียกผมว่าพ่อ”

ภายใต้เงาความมืดแห่งรัตติกาล ดวงตาเธอส่องสว่างราวกับแสงดาวบนท้องฟ้า.. เค้าจ้องมองเธอ.. หัวใจวูปไหวเต้นรัว.. เธอผู้ยืนอยู่ใต้แสงจันทร์ ได้กลายเป็น "ดวงใจใต้เงาจันทร์" ของเค้าไปแล้ว...

หลังซดเหล้าดองงูจนถูกรถชน เขาตื่นขึ้นมาเป็นอสรพิษตัวเล็ก ๆ อนาคตดูมืดมน จนกระทั่งได้เห็น องค์รัชทายาทผู้สง่างาม เป้าหมายเดียวคือ การเกาะติดคนรวยและสบาย!

ขอเชิญติดตามภารกิจกล่อมภรรยา ที่ทั้งน่ารัก อบอุ่น และเร่าร้อนจนต้องติดเรต!

คำเตือนพระเอกค่อนข้างชั่วนักอ่านต้องทำใจ อย่าโกรธนายเอกที่เขารักคนบ้าเพราะเขาเกิดมาคู่กัน กามเทพคือไรท์เตอร์เองจร้า

เขาไม่ควรรู้สึกกับผู้ชายคนนั้น ไม่ควรหลงใหล ไม่ควรจดจำ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับแววตาสีแซฟไฟร์คู่นั้น… ทุกคำว่า ‘ห้าม‘ ก็กลายเป็นเพียงลมหายใจที่สั่นไหวในอก

“ถ้ายังอยากให้เรื่องสารเลวที่พี่ครางชื่อของแฟนน้องชายตัวเองเป็นความลับต่อไป ก็ยอมรับคำสารภาพรักแล้วเป็นแฟนผมสิ”

"เป็นนายเอกแล้วมันจะยังไง ท้ายที่สุด เจ้าก็ปฏิเสธความจริงที่ว่าตัวเองวางยาผู้ชายที่แต่งงานแล้วและทำตัวเป็นเหยื่อที่โดนข่มขืนทั้งๆ ที่ตัวเองยินยอมอ้าขาให้เขาเองไม่ได้อยู่ดี.."

ถูกหักหลังจากคนที่ไว้ใจแม้จะเจ็บแค่ไหนก็ยังนิ่งได้ “ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่กูรู้จักพวกมึง เป็นไปได้ถ้ามีโอกาสเจอกันข้างนอกไม่ต้องทัก ยิ่งทำเป็นไม่รู้จักกันได้ยิ่งดีกูไม่อยากปืนลั่น เข้าใจนะครับ”

หลังจากพยายามมาหลายต่อหลายครั้ง ‘น้ำเหนือ’ก็เข้าสู่โลกเกมมรณะได้แบบมึนงงในที่สุด แต่ทำไมที่นี่ถึงไม่ค่อยเหมือนกับที่คนอื่นเล่าเท่าไหร่เลยล่ะ?

ในเมื่อไม่โดนระบบควบคุมอีกแล้ว… งั้นเล่นนอกบทกับตัวละครหลักในแต่ละโลก ที่มีดีทั้งรูปโฉมและฐานะ แล้วยังได้แต้มด้วยไม่ดีกว่าหรือไง?

นกฮูกหิมะ สัตว์ปีกรูปร่างอ้วนกลมที่ปกคลุมไปด้วยขนนุ่มนิ่มสีขาว ปีกขนาดใหญ่ที่พาของมันบินสู่ฟากฟ้าอย่างเงียบเชียบผิดกับขนาดตัว ใช่แล้ว เขากำลังพูดถึงตัวเอง แต่ว่าบางครั้งสโนว์ก็อยากเป็นไก่ทั่วไปมากกว่า

“โลหิตดรุณีสวรรค์ก่อเกิดสรรพสิ่ง ผู้สร้างย่อมกล้าทำลาย ชะตาหนึ่งยืนยาวอีกหนึ่งกลับสั้น ไร้ซึ่งทายาท..เนตรสวรรค์ดับสูญ”