- 54
- 855
- 6
- 0 (0)
ใครจะรู้ว่าการที่โดนเพื่อนลากไปคอนในวันนั้น จะทำให้เธอได้แฟนเป็นนักร้องในวันนี้
ใครจะรู้ว่าการที่โดนเพื่อนลากไปคอนในวันนั้น จะทำให้เธอได้แฟนเป็นนักร้องในวันนี้
เธอเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนโยนคนหนึ่งที่ใช้ความเมตตาประคองทั้งหน่วย 11 เอาไว้—แต่ในโลกที่แข็งกระด้างและโหดร้ายนี้ ความอ่อนโยนคือคำสาป และผู้ที่อ่อนหวานที่สุด…มักเป็นผู้ที่ถูกพรากทุกอย่างไปก่อนใคร
"เจ้าอยากไปดูดอกหมู่ตานที่สวยกว่านี้หรือไม่ ข้าจะพาเจ้าไปดู" เพราะความดีใจและไว้ใจในสหายผู้สูงศักดิ์ จึงทำให้นางตอบตกลงไปแบบไม่ทันได้คิดสิ่งใด แต่ผู้ใดจะรู้ว่าชีวิตหลังจากนั้นจะราวกับถูกลากลงขุมนรก!
" ไม่มีเงินใช้หนี้ ก็เอาร่างกายของเธอมาชดใช้แทน " // เธอเป็นแค่ลูกหนี้สุดท้ายกลายเป็นของเล่นราคาแพงที่ผมไม่คิดจะคืน การขัดดอกที่ควรจบลงกลับกลายเป็นกรงรักสัมพันธ์ร้อนที่ตัดไม่ขาด
https://www.pinterest.com/pin/623185667212299141/ แหล่งภาพ
ลืมตาอีกครั้งก็กลายเป็นแม่ลูกสามเสียแล้วแต่เด็กน้อยใบหน้ากลมราวกับซาลาเปาแสนน่ารักเหล่านี้ อนาคตจะกลายเป็นตัวร้ายที่แสนอำมหิตและมีจุดจบไม่งดงาม ในฐานะมารดานางจะเปลี่ยนชะตาพวกเขาเอง ส่วนสามีหายหัวไปไหน
ยามถูกใส่ร้ายมอบโทษบั่นคอ เหลียงเสวี่ยหนิงหวังเพียงโอกาสอีกครั้งให้นางได้ทวงแค้น ทว่าสิ่งที่สวรรค์มอบให้มิใช่เพียงลมหายใจครั้งที่สอง แต่ยังส่งบุรุษร้ายกาจเข้ามาพัวพันตามติดนางเป็นเงา
คนงามทอดถอนใจยอมรับชะตากรรม บางทีสามีที่ดีสุดของนางคงไม่พ้นอิงกั๋วกงผู้นั้น…
"นี่ใครสั่งใครสอนให้ทำแบบนี้...อาบอกให้หยุด! " "ไม่!... เวลา..จะนั่งบนตักอาเจย์ ชอบหลบหน้าเวลาดีนัก! ” เธอรักอาเจย์ และเขาต้องเป็นของเธอคนเดียวเท่านั้น ยั่วขนาดนี้ทนได้ทนไปสิ!
เว่ยหมิงจูถูกชะตาชีวิตเล่นตลก ถูกบุรุษผู้หนึ่งข่มเหงในวันที่จะไปสารภาพรัก จึงต้องตัดใจจากคนที่แอบชอบ เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้นางได้บุตรสาวมาหนึ่งคน นางได้แต่สัญญากับตัวเองว่าจะดูแลเด็กคนนี้ให้ดีที่สุด
เมื่อซานเอินต้องมาอยู่ในร่างของ หลี่เจาจวิน สตรีที่ถูกส่งมาเป็นบรรณาการแด่แคว้นหาน โชคร้ายที่แคว้นเดิมก็ส่งนางมาอย่างมักง่ายไม่เจาะจงว่าส่งเจาจวินให้ใคร! จึงโชคร้ายที่หมิงอ๋องผู้โหดเหี้ยมรับนางไว้!
ความฝันของผม คือการกลับไปเป็นสตรีมเมอร์มือโปร แต่ในส่วนของวันนี้ ผมขอไปกินนมนอนก่อนนะพี่ ๆ ㅠㅅㅠ
'ที่จูบก็เพราะชอบ เราปล้ำก็เพราะรัก' "ว่าไงวัตร" ปลายสายตอบรับเสียงไม่ค่อยสดชื่นเท่าที่ควร "รู้ไหมไอ้ดำวันนี้ใครมาหากู" "อ้าว แล้วกูจะไปรู้กับมึงไหมนี่" ปลายสายก็กวนโทสะกลับคืน "ยัยอิ่มวรดา!
กู้เยว่ฉี คุณหนูผู้เย่อหยิ่งลูกสะใภ้ของหลิงอ๋องนางถูกสามีที่แสนดีจับกรอกยาให้แท้งบุตร เขียนหนังสือหย่าและจับไปบวชชีภายหลังสกุลกู้ถูกตัดสินประหารชีวิต นางถูกฆ่าที่ลานหลังวัด ก่อนตายนางขอโอกาสอีกครั้ง
"ตอนเด็ก ๆ ผู้ใหญ่มักจะบอกข้าอยู่เสมอว่ากินยาให้เขย่าขวด ข้าเชื่อฟังและทำตามมาจนถึงทุกวันนี้ ที่ข้าได้สามีมาแบบงงๆ หาใช่เพราะกินยาไม่เขย่า แต่เป็นเพราะ...ข้ากินยาสลับขวด"
อยู่ๆ ฉันก็ต้องมาตายเพราะการทำงานผิดพลาดของยมบาล เพื่อเป็นการชดเชยฉันจึงได้รับชีวิตใหม่ แต่ทว่า...พับผ่าสิ! ชีวิตเหมือนนางเอกในละครแบบนี้มันเหมาะกับตัวแม่อย่างฉันซะที่ไหน!
ตอนเป็นคนอ่านนิยายมันก็สนุกดี แต่พอต้องกลายมาเป็นตัวประกอบที่ชะตาถูกแทรกแซง ข้าสนุกกับมันไม่ลงจริง ๆ
ในโลกที่ไม่แน่นอน การเติบโตอาจเหงา… แต่จะไม่เดียวดาย ถ้าเรา “อินซิงค์” ไปด้วยกัน
☕“คุณรู้ตัวไหม… ว่าคุณละลายใจฉันไปหมดแล้ว” 🍰 ☕“ระหว่างขนมหวานกับคุณ… ฉันเลือกคุณค่ะ” 💕