"จากคนไร้ค่า สู่จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่!" เคนท์ถูกทอดทิ้งและถูกตราหน้าว่าเป็นคนไร้ค่า เพียงเพราะคำสาปที่กักขังพลังของเขาไว้ แต่เมื่อโชคชะตาเปิดทาง กลับพลิกชีวิตของเขา!

"เจินหลี่หยูย้อนเวลาสู่มิติโบราณที่แห้งแล้ง การจะพาครอบครัวฝ่าวิกฤตให้รอดพ้นและพบกับอนาคตที่ดีกว่านี้ได้ นางต้องเผชิญอุปสรรคและศัตรูที่ยากเกินคาดคิด!"

‘เธอข้ามเวลามาอย่างไรไม่รู้ รู้เพียงว่าเธอต้องหาทางกลับไป เขาไม่ควรเป็นของเธอ และเธอก็ไม่ควรเป็นของเขา แต่เมื่อพันธะวิวาห์จอมปลอมเกิดขึ้น หัวใจเจ้ากรรมกลับยากจะควบคุม ดันยิ่งถลำลึก…’

"ไหน ๆ เราก็พลาดจิ้มกันไปแล้วครั้งหนึ่ง มาพลาดอีกสักครั้งจะเป็นไรไป"

โอ้...ให้ตายเถอะ เมอร์ลิน ทำไมวันเกิดปีที่ 18 ถึงกลายเป็นวันแต่งงานของเธอกับผู้ชาย 5 คนไปได้กันล่ะเนี่ย!

ให้เชฟทะลุมิติมาอยู่ในโลกที่มีดันเจี้ยนกับฮันเตอร์เนี่ยนะ บ้ารึเปล่า (ಠ益ಠ)

ในหัวทักษอรเต็มไปด้วยคำว่า'อิหยังวะ'วันก่อนหมอวายุยังนัวเนียหนุบหนับกินตับเธอแซ่บเวอร์แล้วทำไมวันนี้เจอหน้าถึงบอกเทกันซะได้แม้จะปวดใจแทบตายแต่ดียังกลับมาได้เพราะเพื่อนสาวสอนไว้’ผัวที่ดี คือผัวใหม่ค่ะ'

คบกับพี่ เธออาจจะเจ็บทุกวัน รับได้ไหม?

“ต่อให้จะเป็นงานแต่งที่ไม่เต็มใจ แต่เรื่องอะไรที่ฉันจะต้องยอมอยู่ใต้การปกครองของนาย” ใบหน้าสวยที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีสันสดสวยหันมองเจ้าบ่าวแล้วยิ้มให้ราวกับนางมารร้าย...

ถ้าจะอยู่ด้วยกัน อย่าแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ อย่าแสดงตัวออกนอกหน้าว่าเป็นอะไรกัน อย่างี่เง่าเพราะฉันไม่ชอบ คำพูดของฉันถือว่าเป็นสิทธิ์ขาด ห้ามแย้ง ห้ามเถียง ห้ามดื้อ

จากคอนโดหรูสู่ไร่ส้ม วิเวียนต้องอยู่ใต้คำสั่งแฟนเก่าที่เธอเคยทิ้ง...และที่แย่กว่านั้น....ไม่มีบัตรเครดิตอีกแล้ว!

ซ่งหยุนซีองค์หญิงใหญ่ ผู้เย็นชาไร้ใจ ตกหลุมรักแม่ทัพหนุ่มเหอเทียนหยางตั้งแต่แรกเห็น เพื่อปกป้องรัชทาทจึงยอมทวงบุญคุณที่เคยช่วยชีวิต บีบเทียนหยางให้แต่งานด้วยโดยไม่สนว่าเขายังไว้ทุกข์ให้ให้เมียที่จากไป

คืนนั้นเขาไม่ได้ตั้งใจข่มขืนเธอ มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ นะ แต่เมื่อเขาพบเธออีกครั้ง ทุกสิ่งก็เปลี่ยนไปแล้ว เธอท้อง แต่ว่าลูกในท้องเธอ คงไม่ใช่ลูกเขาหรอก ในเมื่อเธอมีแฟนแล้ว เด็กนั่นต้องเป็นลูก...

เพราะตระกูลต้องโทษ เหอหย่งหนิงจึงถูกเนรเทศกลับเรือนชนบทไปอยู่กับท่านย่า นางพึ่งพาตนเองได้และอยากอยู่อย่างสงบเพียงเท่านั้น หากแต่ญาติผู้พี่จากตระกูลกู้ผู้นี้ เหตุใดจึงได้เข้ามาวุ่นวายกับนางยิ่งนัก

พรานหนุ่มวัยกำดัดเข้าป่าล่าสัตว์จากที่คิดว่าจะได้กินเนื้อดันได้กินนางแทน…

เขาไม่ได้ชอบเธอ เธอไม่ได้ชอบเขา เราแค่นอนด้วยกันทุกคืน แล้วเขาก็หวงเธออย่างกับ'หมา'

เธอ คือของขวัญที่เขารับมาอย่างไม่เต็มใจ แต่สำหรับเธอ... เขา คือท้องฟ้าที่อบอุ่น

จระเข้วิตถารเยี่ยงนั้น ไม่มีทางที่ไอ้ไกรจะยอมแพ้ไปง่ายๆหรอกโว้ย คอยดูเถิด หากไอ้ไกรผู้นี้ขึ้นไปได้เมื่อไหร่ ศพไอ้วิตถารชาละวันได้ไปขึงโชว์ที่หัวเมืองพิจิตรเป็นแน่!

เธอมาเยือนดินแดนศักดิ์สิทธิ์ท่ามกลางหิมาลัยเพื่อเติมเต็มช่องว่างหัวใจที่ขาดหาย ทว่ากลับได้ยินเพียงเสียงบุรุษหนุ่มผู้ลึกลับเรียกให้หวนคืนสู่เขา “กลับมาเป็นบรรณาการของฉัน...”

"บุรุษอโยธยาผู้นี้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีแม่หญิงเช่นเธอครั้งแล้วครั้งเล่า!" พวกมึงทั้งคู่ผู้ใดกัน ไยจึงไม่ตอบ!! หากข้าเป็นเยี่ยงนี้ ข้า..ดารากา ขอให้...ขุนอัครเดช เป็นเฉกเช่นเดียวกัน!! หนทางรอดคำสาปคือ?