"ประวัติศาสตร์อาจจารึกชื่อเขาเป็นมหาราชา แต่ศัตรูจำเขาในนามปีศาจ... 'โวลก์' ลูกนอกสมรสของดยุคผู้ยิ่งใหญ่ ถูกตราหน้าว่าเป็นความผิดพลาด เขาหนีตายสู่ทะเลกว้างเพื่อกลับมาทวงทุกอย่างคืน ไม่ใช่ด้วยคำขอร้อง

เจ็บกว่าการเป็นตัวเลือก คือยอมเป็นให้แล้ว แต่ก็ยังไม่ถูกเลือก

ความรักเจ็ดปีต้องสั่นคลอน ไม่ใช่เพราะมีคนอยากเข้ามาแทนที่เธอแต่เป็นเธอที่รู้สึกไม่คู่ควรจะเคียงข้างเขาอีกต่อไป...

เขาคือผู้ช่วยนางจากความตาย คือผู้มอบชีวิตใหม่ให้อีกครั้ง แล้วเขายังสอนให้นางรู้ว่าการเป็นหนึ่งเดียวในใต้หล้าของใครสักคนหนึ่งนั้นเป็นอย่างไร

หนุ่มอบอุ่นและใจเย็น เขารู้ใจตัวเองว่าความรักได้มาทักทายเขา สาวสวยผู้เรียบง่าย เขาคิดถึงเธอและไม่รีรอที่จะสานต่อ แต่ทุกอย่างไม่ง่ายนัก

เมื่อลูกหนี้อย่างเธอต้องมาใช้หนี้เเทนครบครัว พร้อมด้วยข่าวลือว่าสามีของเธอนั้นเป็นเกย์!!

เธอถูกทอดทิ้งจากทั้งบ้าน ถูกกล่าวหาว่าทำให้ย่าตาย และเธอเกือบจบชีวิตตัวเอง...จนเขาเดินเข้ามา ...เขาไม่ใช่เจ้าชายในเทพนิยาย...แต่มีทุกอย่างที่เจ้าชายควรมีในโลกความจริง...และเขาจะเปลี่ยนชีวิตเธอ

วีนาครูสาวที่น่ารักสดใสราวกับดอกทานตะวัน แต่แอบรักทหารหนุ่มที่ยังคงจมอยู่กับอดีต เขาเห็นเธอเป็นนางสาวแสนสดใสที่น่ารำคาญ ส่วนเธอมองเขาดั่งดวงตะวันที่เปล่งประกาย ความรักครั้งนี้จะลงเอยอย่างไร

สามีข้าคนนี้ช่างอ่อนแอเหลือเกิน

“ถ้าอยากได้การคุ้มครองจากฉัน เธอต้องจ่ายมันด้วยร่างกาย...ตกลงหรือเปล่า?”

"นี่ใครสั่งใครสอนให้ทำแบบนี้...อาบอกให้หยุด! " "ไม่!... เวลา..จะนั่งบนตักอาเจย์ ชอบหลบหน้าเวลาดีนัก! ” เธอรักอาเจย์ และเขาต้องเป็นของเธอคนเดียวเท่านั้น ยั่วขนาดนี้ทนได้ทนไปสิ!

นายตั้งครรภ์ให้ฉันได้เมื่อไหร่...นายจะเป็นอิสระ

เกิดใหม่ทั้งทีดันเข้ามาอยู่ในร่างสตรีมีครรภ์ ส่วนผู้ที่ได้ชื่อว่าผัวนั้นปะหน้าคราแรกก็กระแทกแดกดันให้ได้อาย ‘แพศยา หากหล่อนมิวางยาแล้วไซร้ ก็อย่าหมายได้เป็นแม่เรือน’

นางสิ้นใจเพราะถูกคนรักและน้องสาวทรยศหักหลัง ครอบครัวถูกใส่ร้าย และตัวนางถูกฆ่าตายอย่างเลือดเย็นในตำหนักร้าง แต่ชะตาฟ้าเมตตาให้เธอหวนคืนกลับมา คราวนี้เยว่ซินจะทวงทุกความแค้นกับพวกมันสาสมเป็นเท่าตัว

เธอ คือของขวัญที่เขารับมาอย่างไม่เต็มใจ แต่สำหรับเธอ... เขา คือท้องฟ้าที่อบอุ่น

"มาเป็นเลขาแก้ขัดให้ฉันแล้ว ก็แก้ผ้าด้วยอีกอย่างจะเป็นไร"

'ต้นรัก'เด็กหนุ่มวัยยี่สิบปีที่เติบโตมาในบ้านเด็กกำพร้า แต่ชีวิตต้องเข้ามาพัวพันกับคนในตระกูล'ศิริพิพัฒน์'ในฐานะ พี่เลี้ยง นายน้อยของตระกูล...

รักซึมลึกจนแยกยาก กว่าจะรู้ว่ารักก็เป็นตอนที่แยกไม่ได้แล้ว ที่ผ่านมาไม่รู้ ความเคยชินทำให้แยกไม่ออก แต่ตอนนี้รู้แค่ว่ารักมาก

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอเริ่มต้นด้วยคำว่า 'เว้าวอน'...

“ยังจะให้พ่อแม่ไอ้นั่นมาสู่ขอเธอ กับฉันที่เป็นผัวเธออีกไหม? ยัยเด็กน้อย” “มะ ไม่เอาแล้วค่ะ ฮึก!” “ดี ทีหลังอย่ามาเล่นกับระบบประสาทฉันนะแก้ว เพราะฉันจะเอาเธอแบบนี้ทั้งวัน ไม่ต้องเห็นเดือนเห็นหมอก!"