ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอเริ่มต้นด้วยคำว่า 'เว้าวอน'...

ความรักเจ็ดปีต้องสั่นคลอน ไม่ใช่เพราะมีคนอยากเข้ามาแทนที่เธอแต่เป็นเธอที่รู้สึกไม่คู่ควรจะเคียงข้างเขาอีกต่อไป...

เธอทำให้เขาสนใจตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้สบตา และตกหลุมรักทันทีในวินาทีถัดมา...

เธอ คือของขวัญที่เขารับมาอย่างไม่เต็มใจ แต่สำหรับเธอ... เขา คือท้องฟ้าที่อบอุ่น

“ฉันพยายามแล้วที่จะบอกให้คุณรู้เรื่องลูก แต่คุณต่างหากที่ไม่ให้โอกาสฉัน คุณต่างหากที่เป็นคนผลักไสฉันกับลูกออกมาจากชีวิตเอง”

รักซึมลึกจนแยกยาก กว่าจะรู้ว่ารักก็เป็นตอนที่แยกไม่ได้แล้ว ที่ผ่านมาไม่รู้ ความเคยชินทำให้แยกไม่ออก แต่ตอนนี้รู้แค่ว่ารักมาก

หนุ่มอบอุ่นและใจเย็น เขารู้ใจตัวเองว่าความรักได้มาทักทายเขา สาวสวยผู้เรียบง่าย เขาคิดถึงเธอและไม่รีรอที่จะสานต่อ แต่ทุกอย่างไม่ง่ายนัก

ขวัญนรีคิดว่าจะนอนกับเขาแค่ครั้งเดียว แต่ทำไมถึงมีครั้งที่สอง สาม สี่ ตามมาอีกล่ะ…

“ยังจะให้พ่อแม่ไอ้นั่นมาสู่ขอเธอ กับฉันที่เป็นผัวเธออีกไหม? ยัยเด็กน้อย” “มะ ไม่เอาแล้วค่ะ ฮึก!” “ดี ทีหลังอย่ามาเล่นกับระบบประสาทฉันนะแก้ว เพราะฉันจะเอาเธอแบบนี้ทั้งวัน ไม่ต้องเห็นเดือนเห็นหมอก!"

เขาคือลูกชายเจ้าของบริษัท เธอคือพนักงานที่จับพลัดจับผลูได้มาสอนงานให้เขา เธอหวังแค่ให้เขาตั้งใจเรียนรู้งาน ส่วนเขาหวังแค่จะได้แอ้มเธอ

เขาคือผู้ช่วยนางจากความตาย คือผู้มอบชีวิตใหม่ให้อีกครั้ง แล้วเขายังสอนให้นางรู้ว่าการเป็นหนึ่งเดียวในใต้หล้าของใครสักคนหนึ่งนั้นเป็นอย่างไร

“ต่อให้จะเป็นงานแต่งที่ไม่เต็มใจ แต่เรื่องอะไรที่ฉันจะต้องยอมอยู่ใต้การปกครองของนาย” ใบหน้าสวยที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีสันสดสวยหันมองเจ้าบ่าวแล้วยิ้มให้ราวกับนางมารร้าย...

หรือรักเราจะแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น

”ลูกที่เขารู้ว่ามีอยู่ แต่ไม่เคยยอมรับ คราวนี้จะมาทวงสิทธิ์ อย่าหวังว่าเธอจะยอม!”

หย่ากันแล้ว ก็คือไม่รักแล้ว หย่ากันแล้ว ก็ไม่มีอะไรให้ยุ่งเกี่ยว แต่เมื่อกลับมาเจอเมียเก่าอีกครั้งหลังผ่านไปสองเดือน เขากลับรู้ว่า 'เธอท้อง'

วีนาครูสาวที่น่ารักสดใสราวกับดอกทานตะวัน แต่แอบรักทหารหนุ่มที่ยังคงจมอยู่กับอดีต เขาเห็นเธอเป็นนางสาวแสนสดใสที่น่ารำคาญ ส่วนเธอมองเขาดั่งดวงตะวันที่เปล่งประกาย ความรักครั้งนี้จะลงเอยอย่างไร

จากคู่กัด ขยับขึ้นเป็นคู่นอน ในที่สุดก็เป็นคนที่เขาแคร์มากกว่าใครๆ

เจอหน้ากันในรอบสี่ปี ไม่มีคำทักทายที่ดีกว่า "เราเลิกกันแล้ว" จริงดิ?

แมวน้อยจือจือ : ฉันไม่กินอาหารแมว เต่าน้อยซิ่วซิ่ว : เจ้านาย...ข้าขอเตะแมวขี้เต๊ะสักป้าบได้ไหม?

"นี่ใครสั่งใครสอนให้ทำแบบนี้...อาบอกให้หยุด! " "ไม่!... เวลา..จะนั่งบนตักอาเจย์ ชอบหลบหน้าเวลาดีนัก! ” เธอรักอาเจย์ และเขาต้องเป็นของเธอคนเดียวเท่านั้น ยั่วขนาดนี้ทนได้ทนไปสิ!