ถ้าอดีตแก้ได้...เธอจะไม่ทำให้เขาเสียใจเป็นครั้งที่สอง

"ในรั้วโรงเรียนเก่า… บางเงาไม่ได้มาจากคนเป็น และบางความลับ… ก็ไม่เคยถูกลืม"

หมู่บ้านตั้งอยู่บนภูเขาที่แห้งแล้ง เต็มไปด้วยตึกรามบ้านช่องที่รกร้าง พวกมันตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางผืนป่าที่เงียบสงัด มันคือสถานที่ต้องห้ามสำหรับ คนเป็น .....

ช่อจันทร์ตายแล้วเกิดใหม่ในนิยายตัวเอง แถมดันเกิดใหม่ในร่างเมียของตัวร้ายที่ผัวชิงชัง เมียที่แม้แต่หน้าผัวยังไม่อยากมอง แถมเมียคนนี้ยังร้ายกาจถึงขนาดฆ่าคน

ตอนนี้ผ่านมาแล้ว 7 เดือนราฮิมที่ยังตามหาลูกกับเมียไม่เจอ เขากลายเป็นคนเงียบสุขุมไม่พูดไม่จากับใครสักเท่าไหร่วัน ๆ เขาเอาแต่เซ็นเอกสารส่วนการออกไปพบลูกค้า เขาไม่ไปเลย เขาเก็บตัวเงียบ

เคยเป็นสตรีไร้ค่าทำทุกอย่างเพื่อคนอื่นจนตัวตาย มีโอกาสย้อนเวลากลับมาทั้งทีครั้งนี้ขอเลือกเส้นทางใหม่ เป็นภรรยานายพลก็น่าสนุกนะ จับเขากำจัดขนซะเลย!

ปู่มัดมือชกให้ผู้การหนุ่มอย่างนรินทร์ธัช จดทะเบียนสมรสกับหลานสาวเพื่อนสนิท ผู้หญิงบ้าอะไรยอมผูกมัดกันด้วยเอกสาร หน้ายังไม่เคยเห็นกันรู้แค่ชื่อในใบทะเบียนที่ลุงทนายความส่งคืนมาให้เท่านั้นบ้าสิ้นดี..!!

เขาคือคุณอาข้างบ้านและคนที่ยื่นมือมาช่วยเธอยามอ่อนแรง เธอ...เด็กสาวจอมซนที่หนีหายไปเสียนาน เมื่อได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง เขาจะต้องกักเก็บเธอไว้ข้างกายตลอดไป

กู้เยว่ฉี คุณหนูผู้เย่อหยิ่งลูกสะใภ้ของหลิงอ๋องนางถูกสามีที่แสนดีจับกรอกยาให้แท้งบุตร เขียนหนังสือหย่าและจับไปบวชชีภายหลังสกุลกู้ถูกตัดสินประหารชีวิต นางถูกฆ่าที่ลานหลังวัด ก่อนตายนางขอโอกาสอีกครั้ง

มาอยู่ในร่างนางร้ายที่ปีนขึ้นเตียงตัวร้ายแม่ทัพใหญ่จนโดนปลิดชีพตายอนาถ เธอเลือกหักธงตายโดยการหนีไป แต่ทำไมยิ่งหนี ตาบ้านั่นถึงยิ่งตามติดและลากเธอเข้าไปข้างกายเขาทุกทีด้วยนะ

เผลอขึ้นเสียงใส่ก็ทำหน้าขึงขัง แซวว่าลงพุงก็พลิกตัวนอนหันหลัง ไม่พอใจก็จะชอบลงโทษภรรยาบนเตียง… จื่อลู่ รู้สึกเครียด ตาแก่ที่บ้านเป็นอะไรกันแน่ ? ให้โอเมก้าโลว์คลาสแบบเขาอยู่อย่างสงบๆสักทีจะได้ไหม!!

"ทั้งตัวมึงกูไม่เห็นจะมีอะไรดีเลยสักอย่าง...ยกเว้นปาก" "ก็มีดีกว่าไอ้ตัวหน้าขนอย่างมึงละกัน แล้วก็เลิกวอแวกูได้แล้วหรือว่าอยากแดกผ้าใบกูก่อน ห้ะ!" "ถามหน่อยเถอะ มึงจะเลิกปากดีถึงกี่โมง"

จากองค์หญิงผู้สูงศักดิ์… สู่นางบำเรอของศัตรูที่นางชิงชัง! ความสัมพันธ์ที่เริ่มจากตัณหา จะพัฒนาไปสู่ความรักได้หรือไม่!?

จากคนที่เคยวิ่งหนี กลับต้องเป็นฝ่ายมาวิ่งตามความรักที่ถูกลืมเลือน สารพัดวิธีที่งัดมาใช้ เพื่อทวงใจตามรักให้กลับมาเคียงกันดังเดิม

ฉันเกลียดพวกมนุษย์ พวกมันทั้งน่ารังเกียจและเห็นค่าพวกเราเป็นเหมือนเศษเหล็ก พวกเราปฏิวัติล้มล้างพวกมันจนสำเร็จ พวกเรายึดครองโลกใบนี้ได้ แต่ว่าต่อให้จะกำจัดไปยังไงพวกมันก็คงจะกลับมากำจัดพวกเราอยู่ดี

“ ตอนที่เธอไปเอากับมัน เธอก็เหมือนฆ่าเราทั้งเป็นแล้ว “

ตอนเป็นคนอ่านนิยายมันก็สนุกดี แต่พอต้องกลายมาเป็นตัวประกอบที่ชะตาถูกแทรกแซง ข้าสนุกกับมันไม่ลงจริง ๆ

แม้ไร้ที่พึ่งพิงแต่สตรีตระกูลไป๋หาใช่คนที่จะมารังแกกันได้ง่ายๆ!

นายพลหลงมี่มี่เกษียณออกมาใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างเงียบๆ วันนึงมีพัสดุไม่ระบุชื่อคนส่งมาถึงบ้าน เปิดอ่านดูเป็นนิยายยุค70เรื่องนึง ชื่อของตัวประกอบเหมือนเธอ แถมชื่อคนรักยังเหมือนอีกอยากเจอพี่อีกสักครั้ง..

ผู้พันหนุ่มหมาโสดไร้ความรับผิดชอบ ต้องรับลูกบุญธรรมตัวจ้อยมาเลี้ยง เลี้ยงเด็กเนี่ยนะ! เขาขอไปรบสักสิบปีเสียยังดีกว่า ไม่ได้การละ ต้องหาเมียมาเลี้ยงลูกสักคน!!!