เกิดใหม่ในโลกแฟนตาซีทั้งทีแต่ 'พลังใจ' (MP) ของผมกลับรั่วไหลตลอดเวลา! ทางรอดเดียวคือการใช้สมองแบบ 'โปรแกรมเมอร์' เข้า 'ดีบั๊ก' โลก เพื่อสร้างทุกสิ่งขึ้นมาใหม่ เด็กสาวดาร์คเอลฟ์ที่อยู่ข้างๆ ทำไมนะถึง..

แม้นจะถึงวสันตฤดูแต่จดหมายฉบับนี้ก็ไม่อาจส่งไปถึงเสียที "ถ้าอย่างนั้นก็ไปส่งให้ถึงมือสิ" เป็นคำพูดง่าย ๆ แต่จุดประกายความคิดประหลาด [โปรดอ่านข้อมูลเบื้องต้น | ZORO X OC]

ความรักในอดีตที่เคยทุ่มเท แต่ในวันนี้ ‘เพ่ยอิน’ ยอมปล่อยมันไปอย่างไม่คิดเสียดาย ในเมื่อเขามองนางเป็นหญิงชั่ว...เช่นนั้นนับจากนี้นางก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาเช่นเดียวกัน เชิญไปรักกันตามสบาย!!!

องค์ชายเก้าจอมโฉดผู้นั้นข้าจะให้เขาเป็นสามี! หวนคืนกลับมาครานี้ข้าขอตัดวาสนากับสามีเก่า เดินหน้าแก้ไขชีวิตไปพร้อมๆ กับยั่วยวนว่าที่สามีใหม่ ทว่า...เหตุใดจึงกลายเป็นนางที่ถูกเขายั่วยวนเล่า!

เพราะนางเกิดมาดวงตาสีเทาอ่อนจางกว่าผู้อื่นจึงถูกคนในตระกูลรังเกียจ แม้แต่มารดาของนางเอง มีนักพรตคนหนึ่งทำนายว่านางคือดาวหายนะ ส่วนน้องสาวต่างมารดาที่เกิดห่างกัน1วันถูกทำนายว่าเป็นดาวหงส์

แปดปีก่อน... เธอทิ้งเขาอย่างเจ็บแสบเพื่อไปหาคนที่ดีพร้อมกว่า ทว่าตอนนี้เธอกลับเข้ามาในชีวิตเขาอีกครั้งในฐานะเมียใหม่ของพ่อ!

เด็กน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ เกิดมาก็ไม่มีแม่แท้ ๆ คอยดูแล แถมพ่อแท้ ๆ ยังเอาแต่เศร้าเรื่องที่ภรรยาจากโลกนี้ไป หน้าที่การเลี้ยงดูเด็กน้อยทั้งหมดจึงตกเป็นของคุณแม่อุ้มบุญอย่าง ‘เพียงรัก’

'อวี้หลิน' ถูกมอบเป็นของกำนัลแก่ตัวร้ายในนิยายอย่าง 'มู่ชินอ๋อง' อ๋องรัชสมัยก่อนที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมอำมหิต ทั้งยังลุ่มหลงในการร่ำสุราเคล้านารี เพื่อเอาชีวิตรอด นางต้องพิชิตใจเยือกแข็งให้ได้!

เธอผิดเองที่เลือกทางเดินโง่ ๆ นี่ พิมพ์นาราทรุดตัวอยู่กับพื้นอยู่ตรงหลังประตูบ้าน ตรงที่ที่กวีวัธน์เพิ่งจะเดินออกไป

สลอธก็แค่ต้องการความสงบในการนอน แต่น้องชายที่อยู่บ้านข้างๆ ขยันสร้างเรื่องเสียเหลือเกิน ทั้งเสียงระเบิด เสียงปืน และอีกมากมาย... ปล่อยสลอธไปนอนเถอะ

รุ่นพี่หนุ่มวิศวะสุดฮอตที่สาวๆต่างเข้าหาไม่ขาด แต่เขากับแพ้ทางให้ยัยตัวเล็กตามจีบ ตามหวงทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกับน้องเขา แล้วงัยใครสนแค่เขาชอบเธอก็เป็นเขาโดยไม่รู้ตัว

พระเจ้าบ้า วิธีแก้ปัญหาของพวกท่านช่างไม่ได้เรื่อง พาฉันมาที่นี่ทำไม "เอ๊ะ ไม่มีใครปลูกผักเป็นเลยเหรอ บ้าไปแล้ว" ฉันควรทำยังไงดี หรือว่าควรพลิกวิฤตให้เป็นโอกาสดี ถ้าฉันปลูกผักขายฉันก็จะรวยและรวย ๆ ๆ

จะมีอะไรเจ็บปวดไปกว่าการแต่งงานกับคนที่เขาไม่รักได้อีกล่ะ...“ระหว่างเราไม่มีพันธะอะไรทั้งนั้น เมื่อถึงเวลาก็หย่ากัน!"

เมื่อพ่อของมิรินทร์ไม่มีเงินใช้หนี้ ทำให้เธอต้องไปขัดดอกใช้หนี้แต่ในความคิดของเธอการขัดดอกไม่ได้มีแค่การเสียตัว ธีรติณณ์เองก็ไม่เคยรับใครมาขัดดอกแต่พอเป็นมิรินทร์เขาก็ยอมทันที

การเดินทางและเวลาคือคำตอบของใจ ซีแอตเทิลในฤดูใบไม้ร่วงคือภาพวาดสีน้ำมันที่งดงาม แต่ใจสองใจที่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน ต้องมาอยู่ใกล้กันอย่างเลี่ยงไม่ได้ ภารกิจสร้างพันธะเคมีรักในใจจึงค่อยๆสังเคราะห์ขึ้น

ถ้าความรักคือการ 'รอ' แบบไม่มีจุดหมาย รอจนไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เขาจะให้สถานะของ 'ภรรยา' บางที เธอก็ควรออกจากสถานะ 'ของตาย' ของเขาเสียที

กว่าจะรู้หัวใจตนเอง เธอก็หอบลูกที่อยู่ในท้องหนีเขาจากไปแล้ว

เพราะพระประสงค์ของฮ่องเต้ นางจึงแต่งเข้าวังบูรพาด้วยความผ่าเผย หวังเพื่อช่วยกอบกู้ชื่อเสียงของเขาที่เคยเสียไป แต่แทนที่จะได้ทำเช่นนั้นเขากลับโยนโอรสที่เกิดจากนางกำนัลมาให้นางเลี้ยงดู เลี้ยงบ้านเจ้าสิ

มารดาเลี้ยงจับนางแต่งงานกับอ๋องพิการแทนน้องสาวนางก็ยอม สามียังประกาศรักมั่นสตรีอีกคนนางก็ยอม แต่ใครให้ความกล้าพวกเขามารังแกนางกัน? แค้นนี้ย่อมส่งมอบคืน ในเมื่ออยู่กันดีๆไม่ได้ ก็ต้องย่อยยับกันไปข้าง!

เธอมันก็แค่เมียแต่งที่เขาไม่ต้องการ เธอเป็นได้แค่เศษดินต้อยต่ำ ที่เขาไม่อยากจะชายตามอง