ดาด้าผู้อ่อนแอแต่มีความใฝ่ฝันอยากเล่นเกมฟาร์มในสถานที่จริงจนวันหนึ่งนางได้ทะลุมิติมาในยุคจีนโบราณพร้อมกับระบบเกมฟาร์มศตวรรษที่ 22 ครั้งนี้นางมีร่างกายที่แข็งแรงพร้อมที่จะออกไปเล่นเกมในสถานที่จริงสมใจ

ซูไป๋จิน อินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังด้านอาหาร ตื่นขึ้นมาพบว่าได้เป็นทารกในยุค 80 ท่ามกลางสังคมปิตาธิปไตยไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมปู่ย่าของเธอถึงได้รักและดูแลเธอยิ่งกว่าเทพเจ้าน้อย ๆ กลางฝ่ามือล่ะ

ปันโดนช่องว่างมิติดูดทะลุมาโลกจีนโบราณ เธอกลายเป็นเด็กน้อยจรจัดไร้บ้านตัวคนเดียว โชคดีที่เธอได้สถานที่ทำงานมาด้วย 'นักสร้างอาวุธ' ชื่อนี้ไม่ได้มาแบบฟลุคๆนะ มาโลกนี้เธอก็จะเป็นสุดยอดนักทำอาวุธเช่นเดิม!

ในคืนที่เลือดของอุจิวะหลั่งริน...เด็กหนุ่มคนหนึ่งนาม ชาเรนจ์ ไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้หวาดกลัว แต่ในดวงตาของเขากลับมีเปลวไฟแห่งความแค้นที่ลุกโชนขึ้นมา

เว่ยอี้เซียว "หลันเอ๋อ...เจ้ากำลังล้อเล่นกับไฟ" ---- ซุนหลิงหลัน "บางครั้ง...ข้าก็อยากรู้ว่าไฟมันร้อนแค่ไหน"

"เขาไม่ได้ตั้งใจจะรัก...แต่ก็ห้ามใจไม่ไหว เมื่อคนที่หลงเข้ามาในชีวิต คือครูสอนพิเศษของลูกชายตัวเอง”

หย่าซะ!! แล้วจะไปไหนก็ไป นั่นเป็นคำที่สามี หรือว่าพระเอกนิยายในเรื่องนี้ พูดกับเธอ

หยางจื้อซีเป็นผู้ที่ได้มีโอกาสเกิดใหม่ถึงสองครั้งด้วยกัน แต่ทว่าไม่มีครั้งไหนที่บ้านไม่จน ในบ้านไม่มีคนป่วยบ้านที่แสนทรุดโทรมและผุพังการเกิดใหม่แต่ละครั้งเหมือนบททดสอบของชีวิต เหมือนเล่นเกมเอาชีวิตรอด

เรื่องราวของวิญญาณดวงหนึ่งที่ได้เกิดใหม่บนทวีปโต้วหลัว

ฉู่อวี้ทะลุมิติมาเกิดใหม่ในร่างสาวน้อยชาวนาในครอบครัวยากจนแร้นแค้น โชคดีนางเกิดใหม่มาพร้อมสูตรโกง ระบบร้านค้าอัจฉริยะของนางจะต้องทำให้นางและทุกคนในครอบครัวดีขึ้นให้ได้

ถ้าเขาจะหย่า เธอก็จะหย่าให้ แต่คำขอครั้งสุดท้าย "เป็นผัวที่ดีให้มันได้สักครั้ง"

เธอรู้ตัวว่าตัวเองอาศัยอยู่ในโลกแบบไหน เธอเป็นเพียงแค่นางเอกหลักที่มีหน้าที่สร้างความบรรเทิงให้คนอ่านเท่านั้น... แล้วไหงยัยนี้ถึงตกหลุมรักฉันแทนละ!?

กลับมาครั้งนี้ ฉันต้องไม่ใช่เหยื่ออีกต่อไป!!

เด็กหญิงวัยหกขวบถูกมารดาโยนลงน้ำจนเกือบสิ้นใจ ทว่านางกลับมาหายใจอีกครั้งพร้อมกับความทรงจำในชาติก่อนของตนเอง นางจึงลุกขึ้นมาตั้งสกุลใหม่ ไม่ยอมให้ใครมารังแกอีก!

ชีวิตก่อนนางร้ายกาจเพราะต้องการแย่งชิงความรักของบิดาจากพี่สาว ทว่าท้ายที่สุดสิ่งที่นางทำกลับช่างไร้ค่าสิ้นดี จวบจนลมหายใจสุดท้าย บิดาก็ไม่เคยเหลียวแลนาง เมื่อได้รับโอกาสอีกครั้ง ชีวิตนี้นางพอแล้ว...

“ข้ารักท่าน…ที่รักของข้า แต่รักมิมากพอ จึงมิอาจเสียสละสิ่งที่อยู่ในอุ้งมือเพื่อท่าน” เสียงแว่วหวานเอ่ยบอกอย่างแผ่วเบา ราวกระซิบ

เมื่อความตายไม่ใช่เส้นทางการหลุดพ้น แต่เป็นการเริ่มต้นใหม่ ซูเยี่ยนจะไม่กลับไปสู่ความสิ้นหวังแบบเดิม แต่เลือกที่จะปกป้องสิ่งที่รักเอาไว้ด้วยชีวิต แม้ว่านั่นหมายถึงการกลับไปยังฝันร้ายก็ตาม

ขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้นางได้มาเกิดใหม่ พร้อมครอบครัวที่แสนอบอุ่น นางสัญญาว่าจะรักและดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี

มาหาผมในเวลาที่รถไฟฟ้าเที่ยวสุดท้าย และกลับไปในเวลารถไฟฟ้าเที่ยวแรก

นางคือบุตรสาวของอนุที่ไร้สิทธิ์ไร้เสียง อยู่เรือนท้ายคฤหาสน์หลังใหญ่ ทว่าหลังฟื้นขึ้นมาจากความตายนางก็เปลี่ยนไป จนยากที่ผู้ใดจะต่อกรได้อีก