แสงสว่างที่นำพาให้มาเจอกัน วิดีโอเกมที่ช่วยพัฒนาความสัมพันธ์ แรงพลักดันจากข้างหลังที่คอยช่วยเหลือกันและกัน นั้นคือทั้งหมดที่ทำให้เราได้รักกัน

ฮิบาริไม่เคยคิดจะผูกมัดใครและไม่ต้องการให้ใครมาผูกมัด จนกระทั่งผู้หญิงคนนั้นปรากฎตัวและทิ้งกลิ่นหอมไว้บนเตียงเขาในคืนนั้น เธอคือคนเดียวในโลกที่เขายอมปล่อยให้ป่วนหัวใจและยอมยกทั้งชีวิตให้โดยไม่มีข้อแม้

ผีเสื้อตัวน้อยผู้หลงทางได้ถูกดูแลโดยเหล่าแมงมุมก่อนที่เธอจะกลายเป็นสมบัติแสนล้ำค่าของพวกเขาไปโดยปริยาย ALLxOC

"ทำไมข่าวที่ส่งมาถึงมีแต่เรื่องไร้สาระ นี่เธอทำงานยังไง" | "ก็พวกนี้มันไม่เคยทำตัวมีสาระ แล้วจะให้ฉันส่งอะไรกลับไปคะ? ปลาปักเป้าสักตัวมั้ย?"

“อ้อ! เด็กฮัฟเฟิลพัฟที่เข้ากับสัตว์ได้คนนั้นอ่ะนะ” นิยามสั้นๆ ของเด็กสาวบ้านเบดเจอร์ที่ทุกคนพึ่งสังเกตเห็นการมีตัวตนของเธอจริงๆ ก็ตอนปีสาม ในคาบการดูแลสัตว์วิเศษ..

เมื่อหญิงสาวจากโลกหลังหายนะผู้ปรารถนาชีวิตที่เรียบง่ายกลับต้องเข้ามาพัวพันกับโลกของมาเฟียเพียงเพราะเผลอไปสบตากับราชามัจจุราชแห่งโลกใต้ดินอย่างรีบอร์น!!

“ เคนมะ นายจะหัดเรียนภาษามือทำไม ”

คนทั้งจักรวาลเห็นสิ่งที่เขา สร้าง... แต่มีเพียงเธอที่เห็นสิ่งที่เขา ซ่อน

...ตรงนั้น โต๊ะริมหน้าต่างในคาเฟ่โทนสีครีม นั่น เธอยืนหน้าร้านขนม ทางเดินระหว่างตึก คล้ายว่าเขาจะเห็นเธออยู่ทุกที่ หรือนั่นจะเป็นเพราะเส้นทางของเราสองคนนั้นซ้อนกันมาตลอดงั้นหรอ

นาวาชอบกินของอร่อย แต่อาหารไม่อร่อยเลยชอบทำของไว้กินเอง แต่ไหนเลยว่าความอร่อยนั้นจะตกรูมเมทบางคนได้

ทำตัวอย่างกับคนบ้าคำพูดคำจาก็แปลกทำให้ทุกคนต่างพากันส่ายหัวกัน ไม่ว่าคุณจะเป็นใครหากได้ลองโดนดีเข้าไปยังไงก็ต้องมีร้องระงม "รุ่นปาฏิหารย์แล้วไงหนีหมอลำให้พ้นก่อนเถอะน้องแล้วค่อยทำเป็นเก่ง"

คาปิบาร่าเป็นสัตว์ที่เป็นมิตรกับสัตว์แทบทุกชนิด แม้กระทั่งสัตว์ที่ดุร้ายที่สุดก็สามารถอยู่ร่วมกันได้...มันนิสัยคล้ายกันกับฉัน ที่ชื่อ 'คามิบาระ สุมิเระ'

ทนายความที่ต้องมาสอนเด็กเรื่องกฏหมายในต่างโลก แล้วอัตลักษณ์มันคืออะไรล่ะนั่น?

หืม...? ผมว่ามันต้องมีอะไรผิดพลาดตรงไหนซักที่ อยู่ดีๆ จากที่นอนอยู่ในฟูกนุ่มสบายบนพื้นเสื่อทาทามิจะมานอนเป็นซากที่ตรอกร้างในซอยเปลี่ยวได้ไงกันครับ

แค่ชีวิตผู้จัดการทีมวอลเลย์บอลคาราสึโนะธรรมดาๆ

เอลเลียนแค่อยากนอน แต่ระบบดันมองเห็นทุกคนเป็นสัตว์หิวโซซะงั้น! ภารกิจขุนผู้กล้าให้อ้วนพีจึงเริ่มขึ้น... "เลิกมองผมด้วยสายตาแบบนั้นสักที ผมแค่ทำข้าวให้กินไม่ได้จะจีบ!"

ในเสียงไวโอลินที่แผ่วเบา มีความลับซุกซ่อน... และในความเงียบของราตรี มีหัวใจมากมายกำลังเต้นแรง

ในบางทีเราแค่ต้องการสถานที่ที่ทำให้สบายใจ... ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่ชิงช้าธรรมดาๆก็ตาม...

หลังจากดับอนาถเพราะเกาลัดติดคอตาย เธอก็ได้อิเซไกเข้ามาอยู่ในร่างลูกสาวเจ้าของร้านขายโลงศพในนามิโมริ แต่จกป๊อปคอร์นนั่งดูชาวบ้านตีกันมาได้ตั้งสิบปี อยู่ดีๆก็ได้กลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในการซ่อนศพซะงั้น!

ใครจะไปคิดล่ะว่าสมาชิกปี1ชมรมวอลเลย์บอลชายคาราสึโนะ จะรู้สึกกลัวและเกรงใจผู้จัดการปี1พอๆกับกัปตันทีมและรุ่นพี่ เพียงแค่เธอหันไปมองพวกเขาเฉยๆหรือจับแยกในตอนที่พวกเขาทะเลาะกัน พวกเขาก็จะหยุดทันที