อยู่ในห้องเรียนเป็นลูกศิษย์ก็จริง แต่อย่าลืมว่าอยู่ที่บ้าน "เป็นเมีย"

แม้จะคบกันมาเนิ่นนาน แต่ 'ทศวรรษ' ไม่เคยพูดถึงอนาคตร่วมกัน และยิ่งเจ็บกว่านั้น เมื่อ 'โอบดาว' ไม่เคยรู้สึกว่าเธอเป็นตัวจริงเลยสักครั้ง

“ไม่ได้หรอก... ก็ปากพราวสวย เต็มอิ่มน่าจุ๊บเป็นที่สุด เหมือนลูกเชอรี่สุกๆ เห็นแล้วมันอดใจไม่ไหว ว่าแต่พราวอย่ามองผมแบบนี้ เผยอปากแบบนี้...เพราะผมอาจไม่อยากกินของคาวบนโต๊ะ แต่อยากกินของหวานที่จะยกไปก

เธอ...เด็กหน้าห้องสุดเนิร์ดผู้ไม่เคยคาดหวังให้ใครมาเป็นห่วง ต่างจากเขา...เด็กหลังห้องที่เอาแต่ที่คอยมองดูอยู่ห่างๆ แม้เธอจะไม่รู้ตัวก็ตาม

มีคำกล่าวว่าพบกันครั้งแรกคือความบังเอิญ ครั้งที่สองคือโชคชะตา ครั้งที่สามคือพรหมลิขิต แล้วการพบกัน 3 ครั้งในช่วงเวลาสั้นๆ ควรนิยามว่าอะไร?

เจอหน้ากันในรอบสี่ปี ไม่มีคำทักทายที่ดีกว่า "เราเลิกกันแล้ว" จริงดิ?

เมื่อสาวโสดอยากเปิดซิงกับหนุ่มน้อยนุบนิบ แต่กลับได้ผัวทรงหื่นมาแทน งานนี้นอกจากเขาจะไม่เด็กแล้ว ยังไม่เล็กอีกต่างหาก

คนทั้งคณะมองว่าเขาเป็นเทพบุตร แต่สำหรับฉัน...ไอ้ครามมันคือจอมวางแผนโรคจิต! เผลอเป็นไม่ได้ จ้องจะ 'เคลม' (หัวใจ) กันตลอดเวลา!

“อย่ามองฉันแบบนั้น เดี๋ยวฉันจะอดใจไม่ไหว จูบเธออีกรอบ”

“ชูว์...เนี่ยผัวนะ” “ไม่ใช่!” หล่อนปฏิเสธทันควัน หึหึ ว้าย! จากนั้นครูสาวก็ถูกตวัดเหวี่ยงร่างยกอุ้มขึ้นพาดบนไหล่หนาทันที ปากน้อยร้องขอความช่วยเหลือ สองเท้าดิ้นไปมา มือเล็กทุบตีแผ่นหลังเปลือยของเทพ แต่

หนึ่งคืนที่พลาดพลั้ง... ก่อเกิด ‘ปาฏิหาริย์’ ที่เธอต้องสู้เพียงลำพังมาตลอด 6 ปี จนกระทั่ง ‘เขา’ กลับมาในฐานะเจ้านาย พร้อมความจริงที่ว่าเขามีลูกสาวช่างเจรจารออยู่ งานนี้ซีอีโอสายโหดต้องกลายเป็นสายเปย์

ครั้งหนึ่งเขาเคยทำให้เธอหวั่นไหว และครั้งหนึ่งเขาก็เคยทำให้เธอเกลียดเข้าไส้ สิบปีผ่านไป เธอกับเขาต้องแต่งงานกันเพียงเพราะความจำเป็น และทำหน้าที่สามีภรรยาอย่างไร้หัวใจ

"ถ้ามีโอกาสครั้งที่สอง ฉันจะไม่ยอมให้ชีวิตเป็นอย่างนี้อีก" หลังหมดลมหายใจอย่างโดดเดี่ยว นิรณาพบว่าตัวเองย้อนกลับมาในปี 2539 ก่อนที่จะเข้ามหาวิทยาลัย ครั้งนี้เรื่องเลวร้ายในชีวิตจะต้องหลีกเลี่ยงให้ได้!

“อย่าให้ผมรู้ว่าพี่รับงานนี้เพราะชอบเขาก็แล้วกัน” “กูไม่มีเวลาให้เรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอก”

คบกับพี่ เธออาจจะเจ็บทุกวัน รับได้ไหม?

"จะไปยากอะไร ถ้าเฮียตาย ม่านก็แค่หาผัวใหม่" หาผัวใหม่?

ดอกเหมยในฤดูหนาว เสียงลมหนาวพัดผ่านหน้าต่างบานเลื่อนในห้องสมุดเงียบสงบ “เหม่ยหลิน” นักศึกษาหญิงจากคณะโบราณคดีนั่งจดจ่ออยู่หน้าหนังสือโบราณที่เธอได้รับมาจากอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านราชวงศ์ถัง “ตำนานรัก

ความรักเจ็ดปีต้องสั่นคลอน ไม่ใช่เพราะมีคนอยากเข้ามาแทนที่เธอแต่เป็นเธอที่รู้สึกไม่คู่ควรจะเคียงข้างเขาอีกต่อไป...

ไม่ได้อยากไปดู 'แมว' ที่ห้อง เพราะอยากดู 'แม่แมว' มากกว่า

เธอ... ที่เติบโตมาในครอบครัวมาเฟีย และเขา... ที่เติบโตมาในครอบครัวไม่พร้อม ก็แค่คนที่อยากจะรักสองคนได้เจอกัน ไม่จำเป็นต้องสนใครหน้าไหนทั้งนั้น