‘ห้ามท้อง’ คือกฎเหล็กของการเป็น ‘เด็กหมอจิณณ์’ เพราะถ้าพลาดขึ้นมา...ทางเดียวที่เขามีให้คือต้อง ‘เอาออก’ เท่านั้น

ในเมื่อเขาไม่พร้อมจะมีลูก งั้นลูกของเธอก็ไม่จำเป็นต้องมีพ่อ และชีวิตของเธอก็ต้องไม่มีเขาด้วยเหมือนกัน

ไม่เคยคิดจะมีลูกกับผู้หญิงที่เป็นแค่ 'ของเล่น' แต่ทำไมแค่เจอ 'เด็กน้อย' หน้าเหมือนเขาที่กลับมาพร้อมกับเธอ เขากลับรู้สึกผูกพันจนต้องเสนอตัวขอเป็น 'พ่อ' ของเด็ก

เพราะวันนั้นเขาเลือกที่จะทิ้งเธอไป วันนี้จึงเป็นได้แค่ ‘ลุงอัศ’ ของเด็กน้อยที่หน้าตาเหมือนเขาราวกับแกะ

หยวนอินมีน้องชายเป็นเด็กมาตุฆาตร มีลูกพี่ลูกน้องเป็นเด็กถูกทิ้งเพราะพ่อตายและแม่หนีไป หยวนอินที่เลี้ยงเด็กทั้งสองคนนี้จึงถูกชาวบ้านเรียกขานอย่างลับ ๆ ว่าสตรีที่แปดเปื้อนความอัปมงคล

เธอเป็นเพียง “ภรรยาตามข้อตกลง” เธอรู้ดีว่า..ตัวเองไม่มีสิทธิ์เรียกร้องขอความรักจากเขา ในขณะที่เขาก็ไม่เคยคิดจะมอบมันให้ แต่เมื่อเธอเริ่มถอยห่าง คนที่ไม่เคยแคร์เธออย่างเขากลับเป็นฝ่ายยอมรับไม่ได้ซะงั้น

โชคชะตาเหวี่ยง 'เกี้ยวจันทร์' กลับมาในชีวิตของ 'หิรัญ' อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง แต่เขาไม่เคยเกลียดเธอน้อยลงแม้แต่วินาทีเดียว "จนกว่าจะถึงวันนั้น ก็ทุกข์ทรมานให้มากกว่าเดิม แล้วจะไปตายที่ไหนก็ไป"

เพื่อรักษาแม่ คือเหตุผลที่ทำให้เธอเดินเข้ามาในชีวิตของเขา แต่คำว่า ไม่คู่ควร ทำให้เธอต้องเดินจากไป พร้อมกับ 'หนึ่งชีวิตใหม่' ที่เขาฝากไว้ในท้องของเธอ

ข้ามไปโลกคู่ขนาน ซูห่าวเจ๋อเลี้ยงเด็กตัวน้อยที่พี่ชายและพี่สะใภ้ทิ้งไว้ เพื่อหารายได้เลี้ยงครอบครัว เขาจึงเปิดโต๊ะอาหารเล็ก ๆ หน้าโรงเรียนอนุบาล ไม่คิดเลยว่าจะเชื่อมกับระบบอาหารรสเลิศ!

เด็กที่ไม่ยอมพูด พ่อที่ไม่รู้ว่าจะรักอย่างไร และพี่เลี้ยงที่ไม่คิดจะอยู่แต่กลับกลายเป็นคนเดียวที่เด็กน้อยเลือก แถมยังเป็นคนเดียวที่ทั้งบ้าน…ขาดไม่ได้

“อย่ามาทำเป็นหยอกเล่นนะคะ เกิดชอบขึ้นมาจริงๆใครจะรับผิดชอบ….ฉันรับผิดชอบ”

รักกันมาเจ็ดปี สุดท้ายความความรักของเธอก็มีค่าแค่...ของตาย วันนี้หัวใจเธอแหลกสลาย แต่เธอเก็บมันมาประกอบใหม่และเดินจากไปโดยไม่หันหลัง และแล้วเขาก็กลับมา แต่...เธอไม่ต้องการเขาอีกต่อไป

“หึ! เด็กน้อย ... เธอคิดว่าห้องน้ำในมหาลัยมันมีความสามารถมากพอที่จะเก็บเสียงได้ดีอย่างนั้นเหรอ?”

เพราะมารดาหาใช่คนที่บิดารักใคร่ นางที่เป็นบุตรสาวจึงหาใช่ที่โปรดปรานของบิดาด้วย แม้จะมีสถานะบุตรฮูหยินเอกค้ำคอ แต่อีกฝ่ายมีความรักของบิดาค้ำชู!!

การพบเจอกันระหว่างนางและเขาเป็นเรื่องบังเอิญ แต่การจับจูงมือกันเดินหลังจากนี้เป็นความตั้งใจ

"ใต้หล้ากล่าวขาน โอสถมีไว้กลืนกิน อักขระมีไว้ป้องกัน... แต่นั่นมันกฎของคนโง่!" "เกิดใหม่ทั้งที ข้าแค่อยากปรุงยาขายรวยๆ เงียบๆ แต่ไฉนสาวงามทั่วหล้าถึงดาหน้าเข้ามาไม่หยุด!" “เจ้าหนุ่ม นั่นมันโอสถ

หนึ่งปี...เธอต้องชดใช้ด้วยร่างกายและหัวใจ เมื่อตำแหน่ง ‘เมียลับ’ ที่เขามอบให้…ไม่ได้เกิดจากรัก แต่เกิดจากความแค้นที่เขาพร้อมจะแผดเผา!

"เมีย! ถ้าอยู่กันไม่ได้ก็แค่เลิก"

ถ้าผมต้องแต่งงานกับคนที่นอนด้วย พ่อคงจะได้ลูกสะใภ้ทั้งจังหวัดแล้วมั้ง

“อาเจ๋อ... ข้าไม่ไหวแล้ว...” หญิงสาวครวญครางพลางจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้าง “ครั้งสุดท้ายนะ...หวั่นหลิง... ข้ารอคอยมาทั้งชีวิต..ให้ข้ารักท่านเถอะ!” เสิ่นเจ๋อกระซิบเสียงพร่า