แฟนเก่าที่พยายามหลีกหนี วันนี้โคจรกลับมาเจอกันอีกครั้ง ถามว่าดีใจไหม... ฮือออ หนีไป!!! หนีป๊ายยยยยยยยย

"เธอไม่ใช่น้องน้ำใช่ไหม คนตระกูลนี้คิดว่าฉันโง่มากสินะ ถึงได้เอาคนอย่างเธอมาหลอกแต่งงานกับฉัน อยากได้เงินจนตัวสั่น คิดจะผิดสัญญากับคนตระกูลฉัน มันคิดน้อยเกินไป"

"พี่เป็นผู้ชายคนแรกเลยนะที่ผมหวั่นไหวด้วย" เมธัสเป็นคนที่เข้ามาทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงเหมือนที่ไม่เคยเต้นแบบนั้นกับใครมาก่อน แล้วจะให้เขาปล่อยอีกฝ่ายไปได้ยังไง?

“สำนักนี้ดูเหมือนจะรุ่งเรือง แต่แท้จริงแล้ว สำนักก็ปลอมเปลือก คนก็เก๊!”

หลงคิดว่าเขารักตนสุดท้ายสิ่งที่นางได้ครอบครองล้วนมีเพียงความว่างเปล่า หัวใจของหญิงสาวราวกับแหลกสลาย ก่อนจะใช้ช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตปกป้องสิ่งที่เขารักมากที่สุด แม้ว่าสิ่งนั้นจะมิใช่นางก็ตาม...

ฟิคเรื่องนี้เกิดในช่วงก่อนสงครามครั้งสุดท้ายของโลกเวทมนตร์

เมื่อนาคกับครุฑต้องมาทำงานร่วมกัน งานนี้บอกแค่สองคำสั้น ๆ บรรลัย

การอยู่ด้วยกันและความใกล้ชิดทำให้มี่เฟยพลั้งเผลอกายใจใหลหลงไปกับสามีผู้ไม่มีเสียง หากแต่เขากลับมีอารมณ์ดุดันเร่าร้อนที่ทำให้นางสยบราบคาบพ่ายแพ้ไร้ชิ้นดี

“ฉันเฝ้าหวังว่าคำภาวนานี้จะส่งไปให้ถึงพวกคุณ เพื่อที่จะสามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของพวกคุณได้”

เพราะแค่เพียงเห็นรูปในใบสมัครงานเขาก็บอกให้ฝ่ายHRเรียกผู้สมัครให้มาสัมภาษณ์ในชั่วข้ามคืน พอได้เจอหน้ากันเขาก็ดันถามคำถามแปลก ๆ "เราเคยเจอกันมาก่อนไหมครับ" เล่นเอาผู้สัมภาษณ์ที่นั่งอยู่ข้างกันทำหน้างง

"คนอื่นฝึกกระบี่เพื่อเป็นเซียน ข้าฝึกผ่าฟืนเพื่อเอามาต้มไข่กิน... แล้วทำไมพวกเจ้าถึงเรียกข้าว่าเทพศาสตรา?"

ของขวัญชิ้นสุดท้ายของพ่อคือความลับที่ซ่อนอยู่ในโลกเบื้องหลัง และทั้งหมดมุ่งมาที่ 'เขา' กฏข้อศูนย์ของมาเฟียที่เหนือกว่ากฏใด "---ผู้ที่ครอบครองกระสุนสัญญา...ผู้นั้นจะเป็นผู้นำสูงสุดของเหล่ามาเฟีย!"