คำว่ารัก…ตรวนที่ล่ามเอาไว้ยาวนาน วันหนึ่งมันก็ขาดสะบั้นลง แต่มันไม่ใช่จุดจบ เป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมต่างหาก

จู่ๆ คนที่เคยนิ่งเคยขรึมในสายตาเธอก็ดูเปลี่ยนไป...“รู้สึก" ไปด้วยกัน "อยาก" ไปด้วยกัน เดี๋ยวมันจะดีเอง แค่เชื่อฉัน

“เป็นของผม แล้วผมจะให้ทุกอย่างที่คุณต้องการ” คำนี้กล่าวออกมาจากปากของคนที่จันทิมาไม่เคยคิดว่า เขาจะพูดคำนี้ออกมา เธอมองเขาด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ และเขาก็จ้องเธอนิ่งอย่างรอคำตอบ

หัวใจของเธอเป็นของเขามาเนิ่นนาน ในเมื่อวันนี้เขาไม่ต้องการ...เธอจะเก็บมันกลับคืน!

“ไหนมึงว่าเอาไม่ลง แค่เอ็นดูเป็นน้อง นี่ไม่เรียกกลืนลงท้องไปหมดแล้วหรอวะ”

“ผม… ผมไม่รู้ว่าแพมกำลังท้อง”

หย่ากันแล้ว ก็คือไม่รักแล้ว หย่ากันแล้ว ก็ไม่มีอะไรให้ยุ่งเกี่ยว แต่เมื่อกลับมาเจอเมียเก่าอีกครั้งหลังผ่านไปสองเดือน เขากลับรู้ว่า 'เธอท้อง'

แล้วชีวิตเล็ก ๆ ที่อยู่ในตัวเธอล่ะ เขาเคยนับว่าเป็น ‘ลูก’ บ้างไหม

เธอต้องทำตามคำขอร้องของผู้มีพระคุณ โดยไม่คาดคิดว่าจะเดินเข้าสู่แผนการของอีกฝ่ายเพื่อเป็นตัวแทนทำทุกอย่าง...แม้กระทั่งเรื่องรัก!

ทำดีแทบตาย แต่สุดท้ายผู้ชายมันไม่รักดี ก็รักมันร้าย แล้วทำไมเธอต้องทน!!! หาใหม่ไปเลยสิคะ ตัวมัมตัวแม่แห่งวงการอย่างเธอน่ะ...สวยเลือกได้!

“อย่ารั้งผมไว้ด้วยการกุเรื่องว่าท้อง… พริม”

“ลิน… ให้โอกาสผมทำในสิ่งที่ผมอยากทำได้หรือเปล่า ไม่ต้องมีสถานะให้ผมก็ได้ แต่ให้เรายังอยู่ในชีวิตของกันและกันแบบนี้จนกว่าวันที่เราจะไปต่อกันไม่ได้ค่อยแยกย้าย”

‘ห้ามท้อง’ คือกฎเหล็กของการเป็น ‘เด็กหมอจิณณ์’ เพราะถ้าพลาดขึ้นมา...ทางเดียวที่เขามีให้คือต้อง ‘เอาออก’ เท่านั้น

เธอเกลียดผู้ชายเจ้าชู้ที่สุดในชีวิต แต่เธอดันพลาดท่าเสียที ตกเป็นของหนุ่มรุ่นพี่เจ้าชู้ตัวพ่อ!!!

'ใบหย่าและอิสรภาพ' คือสิ่งที่เธอมอบให้เขาตามต้องการ ส่วน 'ลูก' ในท้องคือเศษรักที่เขาเหลือไว้ให้เธอในวันที่จากลา

ประคองรักมาตั้งหลายปี ในวันที่มีข่าวดี เขากลับทิ้งเธอไว้และเดินห่างออกไป เมื่อเขาไม่ต้องการ ลูกของเขาก็ไม่ควรเป็นเหตุผลที่รั้งเขาเอาไว้

ข้อเสนอจากเขาแลกหนึ่งคืนของเธอ หนึ่งคืนที่ให้เขาแลกกับชีวิตใหม่นับจากนี้

เพราะวันนั้นเขาเลือกที่จะทิ้งเธอไป วันนี้จึงเป็นได้แค่ ‘ลุงอัศ’ ของเด็กน้อยที่หน้าตาเหมือนเขาราวกับแกะ

ในเมื่อเขาไม่พร้อมจะมีลูก งั้นลูกของเธอก็ไม่จำเป็นต้องมีพ่อ และชีวิตของเธอก็ต้องไม่มีเขาด้วยเหมือนกัน

ยังคงยืนอยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน แม้หน้าที่กับหัวใจจะเดินกันไปคนละทาง