"เจ้าก้อนแป้งทั้งสาม ข้าคนนี้จะเลี้ยงพวกเจ้าจนเเติบใหญ่เอง"

ความรักของเธอเป็นเพียงสิ่งไร้ค่าสำหรับเขา แต่ 'ลูก' ที่เกิดจากความใจร้ายของเขา คือสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับเธอ

นี่ไม่ใช่การสู่ขอมันคือการซื้อขายต่างหาก ม่านมัสลินหันไปมองนายตำรวจหนุ่มทั้งน้ำตาหวังว่าเขาจะเปลี่ยนใจไม่ต้องการเธอแต่เขากลับทำตรงกันข้าม

ทำงานหนักจนตายไม่เกินจริง ตายแล้วได้มาเลี้ยงน้องชายต่างสายเลือดไม่เท่าไหร่ แต่ตายแล้วดันไปโผล่ที่ยุคแปลกตาคือความฉิบหายที่แท้จริง อะไรคือเซิร์กวะ ไม่เห็นจะรู้จักเลย!

”คุณหมอไม่ต้องรับผิดชอบหวาก็ได้ค่ะ หวาไม่อยากให้คุณหมอต้องทำในสิ่งที่ไม่เต็มใจ” “รู้ตัวก็ดี เพราะถึงอย่างไรผู้หญิงที่ฉันอยากเรียกว่าเมียอย่างเต็มปากก็คือน้ำชาคนเดียวเท่านั้น ส่วนเธอไม่ใช่!!"

"กูถามหน่อย เพื่อนที่ไหนมีลูกด้วยกันวะ?"

ชาตินี้ไม่เป็นชายาอ๋อง นางจะเป็นคุณหนูร้ายกาจแล้วหาสามีบ้านนอกสักคนแต่งออกไป อยู่บ้านนอกสักสองสามปีให้คนลืมเลือน จากนั้นนางจะหย่าหอบเงินที่แอบเก็บไว้มากมายออกไปท่องเที่ยวให้ทั่วหล้าอย่างสุขใจ

ความรักของเธอคือเถ้าถ่าน ในขณะที่เขาเฝ้ารดน้ำให้ดอกไม้ดอกอื่น “ไหนบอกว่าเกลียด ก็อย่ามายุ่งกันสิ!” “เกลียดกัน ไม่ได้หมายความว่าเอากันไม่ได้”

ไม่ว่าแม่หรือลูกก็ไม่เอาทั้งนั้น ปล่อยท้องเองก็เลี้ยงเอง

"ส่วนเธอก็เป็นได้แค่เมียแต่ง เมียนอกหัวใจที่ฉันจะไม่มีวันรัก..."

'คุณหมดสิทธิ์ในความเป็นพ่อตั้งแต่วันที่คุณไม่เลือกเราแล้ว'

เขามีคนรักอยู่แล้ว แม้นว่าเธอคนนั้นจะหนีไปแต่งงานกับคนอื่น เขาก็ยังเฝ้ารอโดยไม่สนใจเมียกับลูกที่บ้าน กระนั้นเพราะความรักที่มีให้ สาวใช้อย่างเธอก็ยังเฝ้ารอรับใช้เขาเยี่ยงทาส แต่แล้ววันเลิกทาสก็มาถึง...

ในวันที่รักเก่าเขากลับมา เป็นวันที่เธอหมดแรงจะรั้ง ในเมื่อเขาเลือกรักเก่า คนที่เขาไม่เคยรักก็ต้องตัดใจเลิกรั้ง “เราหย่ากันเถอะ”

ถ้าชาติหน้ามีจริง เธอจะไม่เลือกอีกแล้วผู้ชายที่ไม่หล่อ...เพราะสุดท้ายหล่อไม่หล่อมันก็คุณค่าเท่าเดิม อย่างน้อยถ้าสุดท้ายมันจะเลว เธอก็ขอให้ได้พูดเต็มปากว่าที่เธอคบกับไอ้เลวนั่นก็เพราะว่าหล่อ

แค่ความหวามไหวที่แสนอบอุ่น ยามที่พัดหลงเข้าไปอยู่ใกล้เขา แค่ความหลงใหลชั่วครู่ชั่วยาม ไม่ใช่...รัก ที่แค่สายลมนั้นเปลี่ยนทิศ เธอก็พร้อมจะกลับไป ไม่เหลือใคร...อีกครั้ง

หลังจากทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของน้องบุญธรรมตัวร้าย 'หวงหลี่อิน' ที่ไม่อยากมีจุดจบอย่างอนาถตามอีกฝ่ายไปด้วย จึงได้คิดหาหนทางหนีไปจากสกุลเซียว ทว่าเหตุใดจู่ๆพี่บุญธรรมตัวร้าย จึงได้นึกสนใจนางกันเล่า

ต่อไปนี้เธอก็คือกู้เยี่ยนซินแล้วสินะ เธอไม่ต้องการแม่เลี้ยงหรือพี่สาว ส่วนสามีเฮงซวยที่ทิ้งเธอไป เธอก็ไม่สนใจเช่นกัน!

'เกลียดสุดหัวใจ' เป็นความรู้สึกเดียวที่ภีมมีให้เธอ ภรรยาที่รักเขาหมดหัวใจ

ตรีวิทย์ต้องทดแทนบุญคุณผู้ชุบเลี้ยง จึงยอมอดทนกับยัยคุณหนูตัวอ้วนนิสัยเสีย ที่นับวันยิ่งทำตัวร้ายกาจ "ไม่ได้!! พี่ตรีจะมีแฟนไม่ได้ พี่ตรีห้ามเป็นของคนอื่น ต้องเป็นของแพงคนเดียวเท่านั้น"

“พี่ยังไม่ได้ไดร์ผมยังไม่ได้กินยาเลยนะครับ พี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องกินยาพาราเซตามอลหรือพาราควอท”