เมื่อเสี่ยวเหมย หมอดูสาวซุ่มซ่าม ต้องแต่งงานปลอมๆ กับเฉินอี้เฟิง คุณชายผู้ถูกคำสาป ชีวิตเธอกลับวุ่นวายยิ่งกว่าเดิม ทั้งผี ปีศาจ และความรักสุดป่วนในจวนตระกูลเฉิน!

คนพิการต้องแต่งงาน…กับคนปัญญาอ่อน โลกนี้ช่างยุติธรรมดีเสียจริง ฮึ! หลันอินอินแค้นนี้ข้าจะทวงคืนให้เจ้าเอง

'ดอกถานฮวาแม้มีเวลาเบ่งบานจำกัด แต่ตราบใดที่ยังไม่โรยรา ก็ยังได้รับความโปรดปรานอยู่เสมอ ยังดีกว่าดอกเถาฮวา ที่ยังไม่ถึงคราวร่วงโรย... ก็สูญสิ้นความโปรดปรานเสียแล้ว!'

"อย่ามาหวงข้า ตอนนี้ข้ามิใช่พระชายาของท่านอีกต่อไป" "ผู้ใดบอกว่าเจ้ามิใช่พระชายาของข้า " "ก็ตอนนี้ข้ามีหนังสือหย่าเช่นนั้นข้าก็มิใช่พระชายาของท่าน" "ฮ่าฮ่า หนังสือนั้นเป็นของปลอมข้าไม่ยอมให้เจ้าไปไหน"

เมื่อสามีสั่งโบยตีเพื่อเค้นเอายาถอนพิษจากนางเพื่อไปช่วยผู้หญิงที่เขารัก จนทำให้นางต้องตายมาแล้วชาติหนึ่ง คิดหรือว่า ครานี้นางจะยังหวนคืน ต่อให้ท่านสำนึกเสียใจ และต้องการให้ข้าหวนคืน ก็สายไปเสียแล้ว

‘ว่าที่สามีที่ผู้คนต่างเล่าขานว่าโหดเหี้ยม อำมหิต กับสตรีเช่นข้าที่เติบโตมาในค่ายทหารถึงสิบเจ็ดปี เฮ้อ ข้ามองเห็นแต่คำว่า พินาศ ตัวโตๆที่รออยู่เบื้องหน้าเลย’

น้องสาวมีชะตาดอกท้อ บานสะพรั่งรับรักจากผู้คนมากมาย ส่วนชะตาของนางคือเงาดำใต้ต้นไม้ที่มีไว้เพื่อให้คนเหยียบย่ำ พี่สาวเช่นนางสมควรถูกทำลาย เพียงเพื่อให้ชะตาน้องสาวงดงามงั้นหรือ?

อันยา ทหารรับจ้างชื่อดังในยุคอวกาศประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างสนมที่เพิ่งคลอดลูกจนเสียชีวิตในตำหนักเย็น พอได้ความจำเจ้าของร่างเดิม บอกได้ประโยคเดียวว่า "คุณแม่ไม่ปลื้ม"

"เขา" คือ บุรุษ ที่ผู้คนกล่าวขานถึง ว่าเป็นคนเลวร้ายจิตใจวิปริต ทว่า ชีวิตที่ใกล้ดับสูญของนาง กลับเป็นเขาที่ช่วยเอาไว้

ยังไม่ทันหายคับข้องใจว่าเหตุใดชินอ๋องตัวร้ายถึงได้ทำตัวเยี่ยงวิญญาณอาฆาตคอยตามติดนาง “หากเจ้าไม่ยอมรับผิดชอบข้า ข้าจะไปทูลขอความเป็นธรรมจากฮ่องเต้ ว่าถูกเจ้าช่วงชิงความบริสุทธิ์แล้ว...

นางถูกสามีหย่าเพื่อสตรีอื่น ทว่าความอัปยศครั้งนี้ไม่ได้สะเทือนแก่นาง เพราะหลังจากหย่าร้าง นางกลายเป็นยอดสตรีที่ครอบครองหัวใจของบุรุษที่สตรีทั้งเมืองหลวงหมายปอง

หยางมี่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างนางเอกในนิยายที่ทั้งสวยและรวยมาก จึงตั้งใจใช้ชีวิตเป็นปลาเค็มไปวัน ๆ แต่ไหนเลยสามีของนางจึงพูดไม่เข้าหู บอกว่านางไม่มีทางหย่า ได้ ! นางจะหย่าให้ดู

โชคชะตาฟ้าลิขิตให้ถานเถียนเถียนเข้ามาอยู่ในร่างนางร้าย แต่นางไม่ขอเดินตามรอยเดิม นางขอใช้วิชาความรู้ของยุคสมัย ใหม่เพื่อเลี้ยงชีพตนเองด้วยการเป็นนักแปล.. เป็นฮูหยินของท่านข้าไม่ต้องการสักนิด!

นางอยู่กับลูกแฝดทั้งสองตามลำพังมาหลายปี ไม่นึกว่าบิดาของพวกเขาจะตามหาจนพบ “ข้าว่าคงไม่ใช่แค่หน้า…ใจท่านก็คงหนาไม่แพ้กัน! ถึงได้กล้ายืนหน้าด้าน ๆ อยู่ตรงนี้ ทั้งที่ข้าก็ไล่ไปไม่รู้กี่หนแล้ว!”

เธอสู้อุตส่าห์หนีงานแต่งทั้งที กลับต้องมาติดแหงกอยู่ในจวนอ๋องโบราณแห่งนี้ แถมยังต้องสู้รบตบมือกับไทเฮาและยัยดอกบัวเน่าที่คิดจะแย่งสามีคนอื่นอีก

เพราะสมบัติที่เพิ่งเก็บมานั้นมีค่าจนล่อตาล่อใจคนชั่ว พวกเขาจึงอาศัยที่นางกับสามีไร้ทายาทสืบสกุล มากดดันให้รับหมาป่าตาขาวคนหนึ่งเป็นลูกบุญธรรม แต่นางกลับเลือกเด็กไร้ที่มาดีกว่ารับเลือดชั่วมาดูแล!!!

เพียงเพราะช่วยสตรีที่เขารัก เยี่ยนอ๋องจึงเลือกทิ้งสตรีร้ายกาจเช่นนางไว้กลางสนามรบ ราวกับหากว่านางสิ้นลมลงได้เขาคงยินดีเป็นอย่างยิ่ง "หากชาติภพหน้ามีจริงข้าไม่ขอเป็นแล้วสตรีร้ายกาจ"

จากหน่วยรบพิเศษ สู่ร่างนางร้ายผู้ถูกตราหน้าว่าโง่เขลา "ลู่ชิงหรง" ทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่อ่านไม่จบและรู้ดีว่า "นางร้าย" คนนี้จะต้องตายตอนจบ หนทางรอดเดียวคือต้องล้างแค้นเพื่อพลิกชะตาเท่านั้น!

จะให้ชินอ๋องที่สูงศักดิ์เช่นท่านคุกเข่าให้สตรีต่ำต้อยอย่างหม่อมฉันได้อย่างไร ขอเพียงท่านอ๋องมอบหนังสือหย่าและส่งหม่อมฉันออกทางประตูข้างเหมือนตอนรับเข้าวังอ๋องมาก็พอ

ไหนเล่าชินอ๋องผู้เย็นชา โหดเหี้ยมและหยิ่งยโสที่นางเคยร่วมเตียงกับเขาในชาติก่อน ตรงหน้านางยามนี้มีเพียงบุรุษหน้าหนาที่ชอบทำหน้าออดอ้อนขอความเห็นใจ หรือที่เขาเปลี่ยนไปเช่นนี้เพราะมีจุดประสงค์ใดแอบแฝง