เขามีคนรักอยู่แล้ว แม้นว่าเธอคนนั้นจะหนีไปแต่งงานกับคนอื่น เขาก็ยังเฝ้ารอโดยไม่สนใจเมียกับลูกที่บ้าน กระนั้นเพราะความรักที่มีให้ สาวใช้อย่างเธอก็ยังเฝ้ารอรับใช้เขาเยี่ยงทาส แต่แล้ววันเลิกทาสก็มาถึง...

"ถึงชาจะตายแล้วเกิดใหม่อีกสักกี่ครั้ง ชาก็ไม่ได้อยากเป็นเมียคุณสักครั้งเดียว จำใส่สมองกลวง ๆ ของคุณเอาไว้เถอะ!"

เขาให้สถานะเธอแค่…เมียชั่วคราว และเฝ้ารอวันที่จะได้…หย่า แต่ในวันที่เธอทิ้งใบหย่าไว้ให้ดูต่างหน้า ชีวิตที่เคยมีความสุขตลอดมา กลับเหลือเพียงคำว่า...จืดฉิบหาย

พินดาวแค่อยากถอยออกมาจากความสัมพันธ์ที่ไร้สถานะและไม่ชัดเจน การจากไปของเธอ ปลุกปีศาจในตัวนนท์ ทันทีที่พินดาวหายไป นนท์สาบานเลยว่าหากเขาต้องตามหาเธอให้เจอ และต้องเอากลับมาครอบครองทั้งตัวและหัวใจให้ได้

เป็นเพราะ ‘ลูก’ ใช่ไหม ‘เขา’ ถึงเสียสละตัวเองด้วยการแต่งงาน แทนที่จะได้กลับไปคืนดีกับคนรักเก่า แต่ต้องมาผูกชีวิตเอาไว้กับตัวสร้างปัญหาอย่าง ‘เธอ’

อาถรรพ์รัก 7 ปีมีจริงหรือไม่ คำตอบคือ...ในเมื่อเขาอยากเริ่มต้นใหม่กับคนอื่น และคิดว่าเธอเอาลูกมาผูกมัด ฉะนั้นเขาก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับ ‘เรา’ อีกต่อไป

มีลูกด้วยกันถึงสองคน เขากลับกล่าวหาว่าเธอมีชู้ เอาเถอะ...ถ้าเขาต้องการจะหย่าเพื่อไปอยู่กับอีตัวนั่น เธอก็ยินดี...หย่าแล้วก็อย่ามารักกันก็พอ

“ถ้าเด็กในท้องของคุณคลอดเมื่อไรก็อย่าสอนให้เรียกผมว่าพ่อ”

“ค่ะ นับตั้งครรภ์ลูกของคุณเศรษฐ์”

“หมายความว่า… ถ้าฉันตั้งครรภ์ คุณจะให้ฉันเอาเขาออกเหรอคะ”

จากสามีที่รักมาก เพราะอะไรทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ หมดรัก หรือไปรักคนใหม่!

เพราะนางไปถูกตาต้องใจชายงามในหอคณิกา จนเกิดมีความสัมพันธ์กันขึ้นมา เดิมทีเรื่องราวควรจะจบที่ "จ่ายแล้วจบ" แต่นางกลับไปหลงรักเขา เหตุการณ์ชักนำให้เขาและนางได้พบเจอกันบ่อยครั้ง

เมื่อความรักไม่เกี่ยวกับอายุ เชื้อชาติ และมักจะเข้ามาตอนไม่ได้ตั้งตัว บุษรา ถูกบังคับให้แต่งงานกับ ภูวนาภ ผู้เพรียบพร้อม แต่ทริปส่งท้ายก่อนสละโสด ทำให้ได้เจอกับหนุ่มเกาหลีที่จะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล

เป็นสาวออฟฟิศอยู่ดี ๆ สามีให้ลาออกมาเลี้ยงลูก ห้าปีผ่านไปช่อลดากลายเป็น 'อีเพิ้ง' ทั้งแก่ทั้งโทรม ซ้ำร้ายสามียังเล่นชู้กับเพื่อนร่วมงานจนขอหย่ากับเธอ...

เขาและเธอ… คนที่มีความแตกต่างในทุกด้าน ไม่ควรโคจรมาเจอกัน แต่โชคชะตาหรือฟ้าลิขิตกลับบังคับให้พบเจอ แล้วหัวใจของพวกเขาจะผ่านอุปสรรคนี้ได้หรือไม่?

“อย่ารั้งผมไว้ด้วยการกุเรื่องว่าท้อง… พริม”

'ทะเบียนสมรส' คือสิ่งที่ตรึงความรักของเธอเอาไว้กับเขา และในวันที่ความรักของเขาหมดลง เธอจึงคืนอิสรภาพให้เขาด้วย 'ใบหย่า' และเหลือไว้เพียง 'ลูก' ในวันที่จากลา

เขาจงเกลียดจงชังเธอนั้นก็พอทนได้ ตราหน้าด่าทอสารพัดก็ยังทนไหว แต่ถ้าปล่อยให้ผู้หญิงหน้าด้านคนนั้นเข้ามาทำร้ายลูกได้ก็พอเลย ใบหย่าที่เขาต้องการหนักหนาเธอจะเซ็นให้ แล้วอย่าได้พบเจอกันอีกเลย...

ไม่ใช่แค่ความรักของเธอที่เขาไม่ต้องการ แต่ลูกของเขาที่อยู่ในท้องของเธอ เขาก็ไม่ต้องการเช่นกัน “เธอก็รู้ไม่ใช่เหรอ ว่าฉันไม่เคยอยากมีลูกกับเธอ”

ประคองรักมาตั้งหลายปี ในวันที่มีข่าวดี เขากลับทิ้งเธอไว้และเดินห่างออกไป เมื่อเขาไม่ต้องการ ลูกของเขาก็ไม่ควรเป็นเหตุผลที่รั้งเขาเอาไว้