ผมเปิดประตูเข้าไปก็ไม่พบว่าเธออยู่ในห้องนอน แต่ว่า...เธอกำลังอาบน้ำ! ที่ผมรู้เพราะว่าผนังกระจกห้องน้ำมันใสเสียจนผมสามารถมองเห็นเธออยู่ในนั้น และตอนนี้แก่นกายด้านล่างของผม...มันเริ่มดีดตัวตั้งผงาดแล้ว

เมื่อเพื่อนสนิทต่างคณะต้องมาใช้ชีวิตในคอนโดเดียวกันถึงจะอยู่ห้องข้างกันแต่กลับกลายเป็นว่าบางคืนก็อยู่ห้องเขาบางคืนก็อยู่ห้องเธอ

เมื่อจูนิเบียวคนหนึ่งได้ไปเกิดใหม่ในเกมที่มีแต่คนหล่อ สวย และ เทพ เพื่อที่จะรอดและใช้ชีวิตในจักวาลนี้"เธอ"ต้องรอบคอบให้มากๆ และก่อปัญหาให้น้อยที่สุด แต่ดูเหมือนมันจะให้ผลตรงกันข้าม

การตื่นขึ้นของจักรพรรดิเงาคนที่2

4 ปีหวนกลับมา คนหนึ่งมีโซ่ทองคล้องใจ อีกคนมีคนข้างกาย ความรักของทั้งคู่จะ 'เริ่มต้นใหม่' หรือ 'จบลง' อย่างถาวร ...

ชีวิตตกอับ? นายดิน ได้เกมฟาร์มสุดพิศวง ปลูกปุ๊บโตปั๊บ ผลผลิตจริง เงินจริง เขาใช้ฟาร์มบังหน้า ขายของสร้างรายได้ พลิกชีวิตสโลว์ไลฟ์สู่เศรษฐี แต่ความลับนี้ต้องไม่ถูกเปิดเผย

จากเด็กชายต้องสาปที่มีชีวิตอยู่ด้วยคำสัญญาอันเป็นดั่งโซ่ตรวน สู่ยอดอัศวินที่นำแสงสว่างมาสู่ชีวิตของผู้คนนับไม่ถ้วน การเดินทางที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและคราบน้ำตานี้จะไปสิ้นสุดที่ตรงไหนกันนะ?

เมื่อผมดันเมา จนเสียท่าให้เด็กน้อยน้ำใส ที่บอกอยากได้ผมเป็นเมียวันนั้น สู้ผัวเด็กที่โคตรดุวันนี้ แม่ง...กูเกือบทุกวัน ตายอดอยากอะไรขนาดนั้นวะ!

ลูนิน วิญญาณจากต่างโลกได้เข้าสิงร่างหนุ่มตระกูลรวย ไม่มีระบบ ไม่มีพลังพิเศษใดๆ เขากะใช้ชีวิตดูหนังซูเปอร์ฮีโร่ชิวๆสบายจนตาย ทว่ามันกลับมีแต่หนังฮีโร่ขยะ ถ้าหนังฮีโร่โลกนี้แม่งห่วยแตก งั้นสร้างเองซะเลย

“ได้… ในเมื่อฉันมาอยู่ในร่างนี้แล้ว และฉันจะอยู่ต่อไปในฐานะหลิวเหมยฮวา!” เธอพูดกับตัวเองเสียงดังฟังชัด “ไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้น… ซ่งเว่ย! แกกล้าทำกับผู้หญิงร่างนี้ได้ถึงขนาดนี้เหรอ! แกจะต้องชดใช้!”

ฮารุคาวะ เซเซริ คือผู้เล่นที่มีสิทธิ์แก้ไขโชคชะตาของผู้คนบนโลกนี้ ซึ่งเจ้าเจตจำนงของโลกก็ขัดขวางกันทุกทาง แต่ต่อให้ต้องลองสักกี่ร้อยครั้งเธอก็จะไม่ยอมให้พวกเขาต้องตาย!! ฮาเร็มห้าพยัคฆ์ (ยกเว้นดาเตะ)

"กฎของยมทูต...คือห้ามรู้สึกอะไรกับดวงวิญญาณและชีวิตของใคร" / "พี่ใหญ่ชอบผม…ได้รึเปล่า” “ถ้าเธอยังเล่นแบบนี้อีก ฉันจะไม่พาไปกินไอศกรีมแล้ว” “ไอศกรีม…ของพี่ใหญ่ต่างหาก”

กลับมาแล้วหลังจากที่ห่างหายไปนานและนี้คือตัวจริงนะ

บุคคลธรรมดาเดินดินที่ดันหลุดเข้าไปในโลกที่มีผีปอป(กูล)... (สไตล์การเขียนอาจไปคล้ายพี่จีนไม่ก็เหมือนเลยเพราะว่าติดอ่านนิยายฟิคของจีนมากไปหน่อย555+พึ่งกลับมาเขียนเพราะงั้นอาจจะไม่ได้เขียนดีมากนะครับ)

คเขาสองคนรักกันตั้งแต่อยู่ ม.ปลาย พอพี่เติบโตเข้ามหาลัยและอยู่ในสังคมแปลกใหม่ จึงทำให้เขาหลงลืมน้อง น้องถูกพ่อเลี้ยงจะขืนใจ โทรหาพี่แต่พี่เลือกที่จะละเลยไม่สนใจที่จะปกป้อง น้องจึงขอเลิก ซึ่งพี่ก็โอเ

"เวทมนต์"สิ่งที่ได้ถูกตีความขึ้นใหม่เป็นรูปแบบของเชิงเทคโนโลยี ซึ่งสามารถทำให้คนทั้วไปเรียนรู้และฝึกฝนได้ด้วยสือน้ำอย่างอุปกรณ์ที่เรียกว่า CAD แต่ไม่ใช่สำหรับ"ซาซากิ ยูโตะ"ผู้ที่ใช้เวทย์มนต์ที่แท้จริง

ความืด และแสงสว่างทั้งหมดนำมาซึ้ฃงสงครามและการทำลายล้ายเด็กน้อยผู้เป็นผลผลิตของสิ่งนั้นจองมองด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์จ้องมองพวกมันทำลายกันเองแต่เขาจะไม่ยอมอยู่เฝ้ามอให้พวกพ้องและคนที่เขารักต้องทรมาร

เมื่อชายหนุ่มผู้เกิดใหม่ในร่างที่เขาไม่เข้าใจ— ตื่นขึ้นมาในโลกที่ไม่เคยรู้จัก พร้อมกับความเหงาที่ไม่รู้จะหันไปหาใคร "เขาต้องค้นหาความจริงเกี่ยวกับตัวเองและเรียนรู้ที่จะใช้พลังที่มีเพื่อเอาตัวรอด"

เมื่อพรหมลิขิตที่ “ลู่จิ่นเนี่ยน” เคยวาดฝันเอาไว้ กลายเป็นบ่วงที่คล้องใจเธอถึงสองปี ความรักที่มอบให้เขาคงต้องสิ้นสุดไว้เพียงเท่านี้ ของขวัญที่จะมอบให้ “มู่จือเหยียน” คงมีเพียงแค่คำว่า ‘เราหย่ากันเถอะ"

นิยามของพระรองคือคนที่ไม่เคยสมหวังในความรัก แม้เขาจะดีมากแค่ไหนก็ตาม แต่ฉันนี่แหละที่จะทำให้เขาต้องสมหวัง! ปล.ไม่ใช่กับนางเอกหรอกนะ