เขาหาว่าเธอเรียกร้องความสนใจ ต่อไปจะคอยจับตาดู แต่จับตาดูแบบไหน...ตามเฝ้ารับส่งเช้าเย็น อาจจะเป็นจับตาดูแบบ 'ใกล้ชิด!'

“ถ้าคิดจะให้รับผิดชอบ ฉันไม่ทำหรอกนะ อย่างมากก็แค่จะรับรองบุตร ส่วนเธอ… ฉันไม่มีวันรับเป็นเมีย” มือเรียวกำแน่นกระทั่งซีดเผือด เจ็บช้ำระคนอับอายในคราวเดียวกัน “ถ้าอย่างนั้นอัญเอาเด็กออกดีมั้ย!”

ข้อเสนอจากเขาแลกหนึ่งคืนของเธอ หนึ่งคืนที่ให้เขาแลกกับชีวิตใหม่นับจากนี้

"คืนนี้ขึ้นให้ฉันสิ...แล้วฉันจะไม่เอาความ"

เพราะวันนั้นเขาเลือกที่จะทิ้งเธอไป วันนี้จึงเป็นได้แค่ ‘ลุงอัศ’ ของเด็กน้อยที่หน้าตาเหมือนเขาราวกับแกะ

ในเมื่อเขาไม่พร้อมจะมีลูก งั้นลูกของเธอก็ไม่จำเป็นต้องมีพ่อ และชีวิตของเธอก็ต้องไม่มีเขาด้วยเหมือนกัน

“ผมไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงซ้ำสอง ดังนั้นคุณมีสิทธิ์ลองได้แค่ครั้งเดียว และคุณต้องตัดสินใจตอนนี้ ...เอาหรือไม่เอา”

"ต้องให้พูดอีกกี่ทีว่าฉันไม่ได้ท้อง” / “จนกว่าคุณจะพูดความจริงทั้งหมด”

"อย่าได้ฝันว่าชีวิตเธอจะมีความสุข ต่อให้หนีไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว ฉันก็จะไปลากเธอกลับมา" ประกาศิตจากผู้ชายใจร้ายทำเอาหัวใจดวงน้อยแทบแหลกสลาย เธอยิ้มขื่นน้ำตาจวนเจียนจะไหลลงเต็มที

“เธอน่ารักขนาดนั้น ฉันจะอดใจยังไงไหวเล่า” “ก็ยังอดมาได้ตั้งปีกว่านี่คะ” นับดาวทำปากยู่ “โธ่ หนูเล็ก” ปรมะหัวเราะ “ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ สาบานเลยว่าเธอไม่รอดมือฉันตั้งแต่คืนวันแต่งงานแน่”

ในวันที่ความรักของเธอกับเขาสิ้นสุดลง กลายเป็นวันเริ่มต้นของอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังเติบโตในท้องของเธอ "แม่จันทร์จ๋าบอกว่า รอให้นางฟ้าอายุขึ้นต้นด้วยเลขสองแล้วจะบอกว่าพ่อหายไปไหนค่ะ"

เพราะกฎเหล็กของตระกูล ม.ล.คิณณ์ณภัทร จำต้องเร่งผลิตทายาทโดยด่วน บุพเพอาละวาดจึงไปตกที่ รมณ

เขาว่าหน้าตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ แต่เพราะอะไรเธอถึงมองผมเป็นคนงานก่อสร้าง ก่อสร้างก็ก่อสร้างวะไอ้กร

เพราะมีเมียเป็นนางร้ายแบบเธอ ผัวสุดที่รักเลยใช้เงินฟาดหัวขอหย่า ลองคำนวณดูแล้วร้อยล้านกับไอ้นั่นของเขาหนึ่งอัน หย่าก็หย่าสิ! เธอได้กำไรเห็นๆ แต่พอถึงเวลาเขาดันเล่นตีมึนซะเฉยๆ ก็ไหนว่าจะหย่าไงล่ะ!?

เมิ่งเชียนเชียนต้องแต่งเข้าสู่ตระกูลลู่ เพื่อ 'แก้เคล็ด' ให้กับท่านย่าเฒ่า ทว่าในคืนวันวิวาห์สามีของนางต้องรับราชโองการออกทัพทันทีเขาโชคร้ายสิ้นชีพลงใต้คมดาบ ห้าปีต่อมาสามีที่ควรจะตายในสนามรบกลับมา

หัวใจของเธอเป็นของเขามาเนิ่นนาน ในเมื่อวันนี้เขาไม่ต้องการ...เธอจะเก็บมันกลับคืน!

ในเมื่อฟ้าลิขิตให้เขาเป็นของนาง เหตุใดนางต้องยอมให้แม่ดอกบัวขาวเหล่านั้น... มาพรากเขาไปด้วยเล่า!

จู่ๆ คนที่เคยนิ่งเคยขรึมในสายตาเธอก็ดูเปลี่ยนไป...“รู้สึก" ไปด้วยกัน "อยาก" ไปด้วยกัน เดี๋ยวมันจะดีเอง แค่เชื่อฉัน

อยู่ได้ก็อยู่...อยู่ไม่ได้ก็ไปหย่า [18+]

เขมทัตเพิ่งเห็นหน้าภรรยาเป็นครั้งแรกก็วันที่จดทะเบียนสมรส ว่านศิริผู้หญิงที่อาสามาเป็นภรรยาเพื่อช่วยครอบครัวของเขาไม่ให้ต้องเจอกับอิทธิพลมืดการแต่งงานแบบชั่วคราวเงียบๆจึงเกิดขึ้นระหว่างคนแปลกหน้าสองคน