“มึงบ้าไปแล้วเหรอไอ้ศาสน์!” “เออ! กูบ้า กูรักเขา ทั้งรัก ทั้งรอมาถึงวันนี้! แล้วดูมันทำกับกูสิ รวมถึงมึงด้วย เมียเก่ากับเพื่อนเก่าแม่งแอบมาเอากันเอง มึงไม่ให้กูเกลียดพวกมึงสองคนได้ยังไง”

“แต่เพียงรักพี่ปัณณ์” ..... “รักเหรอเพียง!” ..... “เธอแค่สำนึกในความผิดของตัวเอง และอยากได้รับการยอมรับจากพี่ มันก็แค่นั้น มันไม่ใช่ความรักเลย ความรักมันไม่กระจอกขนาดนี้หรอกเพียง!”

จากสามีที่รักมาก เพราะอะไรทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ หมดรัก หรือไปรักคนใหม่!

ชีวิตคู่ที่เกิดจากการคลุมถุงชนเพิ่งจบลง แต่กลับมีอีกหนึ่งชีวิต กำลังเติบโตอยู่ในครรภ์ของเธอ

กว่าสี่ปีที่ 'ดวงตะวัน' ต้องใช้ชีวิตอยู่ในเรือนจำทั้งที่เป็นผู้บริสุทธิ์ และแม้วันหนึ่งที่เธอได้ออกมาใช้ชีวิตอิสระอีกครั้ง 'ธีทัต' ก็ยังคงตามจองล้างจองผลาญอย่างไม่ยอมเลิกรา

“พี่เขาบอกว่าเขาเป็นแม่ปราณฮะ... พ่อเคยบอกว่าแม่ปราณสวยมาก คนนี้ใช่ไหมคับที่เป็นแม่ปราณ”

'เกลียดสุดหัวใจ' เป็นความรู้สึกเดียวที่ภีมมีให้เธอ ภรรยาที่รักเขาหมดหัวใจ

วันแรกที่ได้เป็นเลขา CEO นลินคิดว่าเธอจะทำงานเงียบๆ ได้ตามนิสัย แต่เธอไม่รู้เลยว่า…เจ้านายคนใหม่ แพ้ผู้หญิง ‘พูดน้อย’ และเธอกำลังกลายเป็นความวุ่นวาย

"จำไว้สถานะเธอแค่แม่ของลูกฉันเท่านั้น"

ไม่ใช่แค่ความรักของเธอที่เขาไม่ต้องการ แต่ลูกของเขาที่อยู่ในท้องของเธอ เขาก็ไม่ต้องการเช่นกัน “เธอก็รู้ไม่ใช่เหรอ ว่าฉันไม่เคยอยากมีลูกกับเธอ”

เขาคือผู้ชายที่เธอไม่คิดจะสนใจ แต่ต้องยอมทิ้งศักดิ์ศรีขอให้เขาช่วยเหลือจากผู้ชายที่ไม่คิดจะรักแต่วันนี้เธอกลับยกหัวใจให้เขาไปทั้งดวง

“ถ้าเด็กในท้องของคุณคลอดเมื่อไรก็อย่าสอนให้เรียกผมว่าพ่อ”

“เลือกเอาว่าจะตายหรือมาเป็นเมียฉัน!”

แน่นอนสิว่าถ้าต้องให้เลือก เขาก็ต้องเลือกของมีราคา ไม่ใช่ของที่จะหยิบใช้เมื่อไหร่ก็ได้อย่างเธอ! ที่เหมือนเป็นของตาย... แต่ของตายที่เขาคิดว่าเป็นสิ่งแน่นอน มันอาจจะหายไปในสักวันหนึ่งก็ได้

การหมั้นมีขึ้นเพราะข้อตกลงบางอย่าง เหมือนฝันจึงยอมหมั้นกับเข็มทิศ เมื่อเป้าหมายจบลงต่างคนก็ต่างแยกย้าย ทว่าผ่านไปสามเดือน เหมือนฝันถึงรู้ว่าอดีตคู่หมั้นได้ฝากเด็กน้อยไว้ในท้องของเธอ

หย่ากันแล้ว ก็คือไม่รักแล้ว หย่ากันแล้ว ก็ไม่มีอะไรให้ยุ่งเกี่ยว แต่เมื่อกลับมาเจอเมียเก่าอีกครั้งหลังผ่านไปสองเดือน เขากลับรู้ว่า 'เธอท้อง'

‘เจนนิตา’ เป็นแค่เลขาฯ คั่นเวลายามเหงา กล้ำกลืนน้ำตาภายใต้ใบหน้ายิ้ม ได้แต่มองเจ้านายหนุ่มได้ครองรักกับคนที่คู่ควร ส่วนเธอกับลูกไม่มีสิทธิ์แม้จะคิดรัก

“ม่อนไม่น่ารักคุณเลย” “ฉันก็ไม่ได้ขอให้มารัก”

“คิรากร” เสนอเงินและความอบอุ่นแสนจอมปลอมให้ “พลับพลา” มาอยู่ในชีวิตของเขา เพื่อเป็น “ตัวแทน” ของใครอีกคน โดยที่เธอไม่เคยรับรู้

'ทะเบียนสมรส' คือสิ่งที่ตรึงความรักของเธอเอาไว้กับเขา และในวันที่ความรักของเขาหมดลง เธอจึงคืนอิสรภาพให้เขาด้วย 'ใบหย่า' และเหลือไว้เพียง 'ลูก' ในวันที่จากลา