ไม่คิดเลยว่าเด็กกะโปโลที่ตั้งใจเอามาเป็นเมียไว้กินเล่นเพื่อประชดรักจะสวยระดับพรีเมี่ยมขนาดนี้ ใหญ่ทุกส่วน มองเผินๆผอมแห้งแรงน้อยแต่พอเปิดออกมา ล้นไม้ล้นมือ......

"ฉันเกลียดเธอ เกลียดคนที่ทำลายความรักของฉัน เกลียดคนที่ทำให้ฉันกับมุกต้องเลิกกัน"

"พลอย เราหย่ากันเถอะ" คำพูดแสนเย็นชาจากชายที่แอบรักพาให้ใจเจ็บ เธอกลั้นน้ำตาพลางตอบเขาสั้นๆ "ค่ะ" หย่าก็หย่า..ลูกคนเดียวเธอเลี้ยงได้!

เธอต้องแต่งงานเพื่อล้างหนี้ เขาจำต้องรับเมียไร้ค่าไว้เพราะโดนบังคับ แต่อย่าหวังว่าการแต่งงานครั้งนี้จะเป็นสุข “ไม่ต้องคิดฝันว่าฉันจะเอาผู้หญิงสกปรกอย่างเธอทำเมีย”

จากน้องสาวที่เขาเคยรักและเอ็นดูมากที่สุด สู่… ‘สถานะเมียชัง’ ที่แม้แต่หน้าเขาก็ไม่อยากมอง... #ไม่นอกใจไม่นอกกายค่ะ

ทุ่มเทเป็นเมียแสนดีหวังให้เขารัก แต่กลับต้องตายแบบไร้ค่า ย้อนเวลากลับมาหนนี้ เธอไม่ขอทนอีกแล้ว แม้แต่ลูกในท้องก็อย่าหวังว่าเขาจะได้ยุ่งเกี่ยว เธอขอเลือกเป็นเมียร้ายที่พร้อมหย่ารัก

'จะไปตายที่ไหนก็ไป ผู้หญิงหน้าเงิน!' คือคำที่ปริญสาปส่งแฟนเก่า แต่สี่ปีให้หลังกลับมาเจอกันอีกครั้ง ข้างกายเธอกลับมีเด็กชายที่ใบหน้าถอดแบบเขามาราวแกะพิมพ์เดียวกัน จากนั้นปริญเลยเริ่มปฏิบัติการ ทวงคืน!

“รัก” แล้วต้องทนเจ็บ แสดงความรักต่อเขา จนทำให้เขาเกลียดและรำคาญ ถ้าอยากจะจบความร้าวรานในหัวใจของตัวเอง “หย่า” ฉันขอเลือกคำนี้ แล้วเขาก็ตอบตกลงอย่างหน้าชื่นตาบาน

"ฉันอยากหย่า" คำพูดนี้ไม่ได้ออกมาท่ามกลางการทะเลาะ ไม่ได้มาจากความโกรธ ไม่ได้มีเสียงตะโกนหรือการปะทะอารมณ์ใดๆ มันเบา... แต่ชัดเจน เบากว่าลมหายใจของเธอ แต่หนักกว่าโลกทั้งใบของเขา

เขาให้สถานะเธอแค่…เมียชั่วคราว และเฝ้ารอวันที่จะได้…หย่า แต่ในวันที่เธอทิ้งใบหย่าไว้ให้ดูต่างหน้า ชีวิตที่เคยมีความสุขตลอดมา กลับเหลือเพียงคำว่า...จืดฉิบหาย

เพราะวันนั้นเขาเลือกที่จะทิ้งเธอไป วันนี้จึงเป็นได้แค่ ‘ลุงอัศ’ ของเด็กน้อยที่หน้าตาเหมือนเขาราวกับแกะ

'ใบหย่า' คือสิ่งที่จะพาเธอออกจากความเจ็บปวด 'ลูก' คือเหตุผลที่ทำให้เธอออกจากความรักที่โง่งม และ 'ความรัก' ที่เขาไม่เคยเห็นค่า จะไม่มีวันย้อนกลับมาอีกครั้ง

“ทอฝันก็เป็นได้แค่เมียในฝัน ที่ทีฆทัศน์ไม่ปรารถนาอยากจะได้มาเป็นเมียที่มีตัวตนจริง ๆ ในชีวิตเขา”

“ต่อให้จะเป็นงานแต่งที่ไม่เต็มใจ แต่เรื่องอะไรที่ฉันจะต้องยอมอยู่ใต้การปกครองของนาย” ใบหน้าสวยที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีสันสดสวยหันมองเจ้าบ่าวแล้วยิ้มให้ราวกับนางมารร้าย...

"ผัวเมียต้องคอยช่วยเหลือกัน และตอนนี้ฉันอยากให้เธอช่วย มันแข็งจนนอนไม่หลับ"

เขมทัตเพิ่งเห็นหน้าภรรยาเป็นครั้งแรกก็วันที่จดทะเบียนสมรส ว่านศิริผู้หญิงที่อาสามาเป็นภรรยาเพื่อช่วยครอบครัวของเขาไม่ให้ต้องเจอกับอิทธิพลมืดการแต่งงานแบบชั่วคราวเงียบๆจึงเกิดขึ้นระหว่างคนแปลกหน้าสองคน

ทะเบียนสมรสน่ะมีไว้สำหรับเจ้าสาวตัวจริง เธอแค่ทำหน้าที่แม่ของลูกก็พอ...

หรือรักเราจะแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้น

เจ็บใดเล่า จะเท่าการถูก 'หลอกให้รัก' มีสถานะเป็นแค่ 'ของเดิมพัน' และ 'ของเล่น' ไร้ราคา “พี่ดินไม่เคยรักวิวเลยเหรอ?” “ไม่เคยคิดจะรัก ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

พินัยกรรมระบุไว้ว่า เธอจะเป็นอิสระและได้ทรัพย์สินทุกอย่างคืน เมื่อลูกชายบรรลุนิติภาวะ แต่เดี๋ยวนะนั่นเท่ากับว่าเธอต้องอยู่กับผู้ชายที่เกลียดแสนเกลียดจนมีลูกด้วยกันเลยหรือ...