เมื่อนักศึกษาสาวจอมแก่นอยากเป็นแฟนอาจารย์หนุ่มหล่อประจำคณะวิศวะ แต่เขาเป็นอินโทรเวิร์ตตัวพ่อที่ทำสาวๆท้อเป็นแถวแล้วเธอต้องใช้อะไรล่อซื้อจึงจะได้ใจมา ต้องบนบานวัดไหน สัญญาถ้าได้หนูจะถวายเหล้า1ไหไก่2ตัว

แต่งงานกันมาสามปี ความดีของเธอไม่เคยมี พอทวงถามคำว่าเมีย เขากลับบอกว่า “เธอมันก็เป็นได้แค่ นางร้ายในทะเบียนสมรสของฉันเท่านั้น” พอแล้ว…พอกันทีกับความรักห่วยแตก! ผู้ชายแบบนี้ไม่สมควรได้เป็นพ่อของลูกเธอ

"เมีย! ถ้าอยู่กันไม่ได้ก็แค่เลิก"

เมื่อสิบปีก่อน ตระกูลแพทย์หลี่ถูกตราหน้าว่าเป็น “ตระกูลหมอพิษ” ตำราถูกเผา โรงหมอถูกปิด ชื่อเสียงถูกลบออกจากเมืองเหมือนไม่เคยมีอยู่ หลี่เซวียนอิงเติบโตขึ้นท่ามกลางซากของชื่อเสียงนั้น

ฝูหนิงเอ๋อเป็นอาสาสมัครองค์กรช่วยเหลือผู้ยากไร้ต้องมาถูกลูกหลงจากเหตุผู้ก่อการร้ายวางระเบิด แต่แทนที่เธอจะตายแล้วไปเข้าแถวรอดื่มน้ำแกงเมิ่ง วิญญาณกับไปเข้าร่างเด็กน้อยที่อยู่ในช่วงหนีสงคราม

"ฉันอยากหย่า" คำพูดนี้ไม่ได้ออกมาท่ามกลางการทะเลาะ ไม่ได้มาจากความโกรธ ไม่ได้มีเสียงตะโกนหรือการปะทะอารมณ์ใดๆ มันเบา... แต่ชัดเจน เบากว่าลมหายใจของเธอ แต่หนักกว่าโลกทั้งใบของเขา

FWB ในวันนั้น กลายเป็น Father and Mom ในวันนี้ “ปะป๊าตายแย้ว~”

ข้อเสนอจากเขาแลกหนึ่งคืนของเธอ หนึ่งคืนที่ให้เขาแลกกับชีวิตใหม่นับจากนี้

เฮียจะถอนหมั้น เฮียไม่อยากแต่งงานกับเทียน

ทรายแก้วกลับบ้านตั้งใจใช้ชีวิตอย่างสงบ ที่ไหนได้ดันมีข่าวลือไปทั้งตำบลว่า เธอท้อง! ท้องกับเจ้าของฟาร์มเสียด้วย ข่าวลือว่ารับมือยากแล้ว แต่เขาดันอยากรับผิดชอบข่าวลือด้วยการแต่งงาน! อันนี้รับมือยากกว่า

เมื่อเผลอละเมิดกฎเหล็กของสามีที่ว่า ถ้าท้องต้องทำแท้งสถานเดียว เธอจึงเลือกที่จะหย่าและปกปิดลูกที่เขาจะไม่มีวันได้รับรู้

คนหนึ่งรักหมดหัวใจ อีกคนไม่เคยรัก

กว่าจะตัดใจได้ก็ตอนท้องแล้วเขาโวยวายว่าเธอผิดข้อตกลง เพราะสัญญากับคนรักเก่าที่ตายไปว่าจะไม่มีลูกอีก แล้วเธอกับลูกเป็นตัวอะไร ส่วนเกินในชีวิตอย่างนั้นเหรอ เมื่อมีค่าน้อยกว่าคนตาย แล้วเรื่องอะไรต้องทน!

"อย่าบอกนะว่าคุณแค่อยากแวะไปอวยพรวันเกิดให้ผัวเก่า" "วันเกิดของคุณมันไม่ได้สำคัญสำหรับฉันอีกต่อไปแล้ว" "หึ มันไม่เคยสำคัญเลยต่างหาก ไม่อย่างนั้นปีที่แล้วคุณคงไม่ขอหย่ากับผมในวันนี้หรอก"

เขาให้สถานะเธอแค่…เมียชั่วคราว และเฝ้ารอวันที่จะได้…หย่า แต่ในวันที่เธอทิ้งใบหย่าไว้ให้ดูต่างหน้า ชีวิตที่เคยมีความสุขตลอดมา กลับเหลือเพียงคำว่า...จืดฉิบหาย

เรื่องราวของหญิงวัยกลางคนผู้ข้ามกาลเวลาสู่กรุงศรีอยุธยาในร่างของหญิงสาววัยแรกแย้มที่กำลังรอวันแต่งงานแต่โชคชะตากลับนำพาให้นางต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่ ท่ามกลางเรือนไทย ขนบธรรมเนียม และความรักที่ไม่คาดคิด

เพียงเพราะมองเห็นลู่ทางที่จะสามารถรักษาชีวิตของมารดาเอาไว้ ‘อินทิรา‘ จึงเผลอเดินเข้าไปในอุบายที่หมอร้ายอย่าง ’ธนบดี‘ วางเอาไว้โดยไม่รู้ตัว...

"พลอย เราหย่ากันเถอะ" คำพูดแสนเย็นชาจากชายที่แอบรักพาให้ใจเจ็บ เธอกลั้นน้ำตาพลางตอบเขาสั้นๆ "ค่ะ" หย่าก็หย่า..ลูกคนเดียวเธอเลี้ยงได้!

เป็นเพียงเม็ดทราย ไม่ใช่เพชรน้ำหนึ่ง เธอจึงเป็นได้เพียงเมียลับๆ ที่เขาไม่ต้องการ

ไอ้ปลัดนั่นมันเอาหัวส่วนไหนคิดว่าเธอ 'ขาย' อ๋อ...คงจะเป็นหัวส่วนล่างสินะ