ชาติแรกเกิดมานอกจากดวงตาจะมืดบอดแล้ว เยว่เทียนก็ยังโง่เขลาจนถูกสหายที่รักดั่งพี่น้องให้ร้ายจนต้องกลายเป็นกบฏและตกตายอย่างอยุติธรรม แต่แล้วสวรรค์ก็ให้โอกาสเขาได้กลับมามีชีวิตใหม่ในร่างขอทานน้อยผู้หนึ่ง

ปี 1979 ในยุคคอมมิวนิสต์… เหอชิงเยว่หญิงสาววัย 17 เพิ่งแต่งงานกับลู่หย่งเฉิง ทว่าโชคชะตากลับพลิกผัน… เหอชิงเยว่มีความลับที่ไม่มีใครรู้ มิติที่สามารถปลูกผักผลไม้โตเร็วกว่าปกติ

ฮัวหงอี้ทำงานเป็นพนักงานในงานเย็บผ้าตั้งแต่อายุ 18 เธอลาออกจากการเป็นพนักงานในโรงงานเย็บผ้าตอนอายุ 25 ปีเพราะป่วยร้ายแรง และเสียชีวิตด้วยโรคภัยไข้เจ็บในวัย 26 ปี มีโอกาสได้เกิดใหม่ในโลกนิยาย

เพราะคำสั่งเสียของคุณยายที่ทิ้งไว้ว่า ‘ต้องแต่งงานกับคิรา’ ทำให้สาวเริ่ดอย่าง ‘นริน’ ถึงกับปวดสมอง ผู้หญิงอะไรดูสกปรก ดูหยาบ ทำงานช่างตัวมีแต่กลิ่นน้ำมัน หากแต่งงานกันสภาพสังคมของนรินคงลดฮวบ

“หัวใจล้มเหลว... คือบทสรุปที่ง่ายที่สุดของความตาย แต่สำหรับเขา มันคือจุดเริ่มต้นของ 'อาชญากรรมที่ไร้ร่องรอย' เมื่อศพพูดไม่ได้ หมอนิติเวชจึงต้องเป็นคนเปิดปากพวกมันเอง!”

เดวิล เดอ เบอร์เมอร์: เด็กหนุ่มจากทุ่งร้างแดนใต้ ผิวกร้านลม แววตามุ่งมั่น (บุตรแห่งทุ่งล้าง)

เขมทัตเพิ่งเห็นหน้าภรรยาเป็นครั้งแรกก็วันที่จดทะเบียนสมรส ว่านศิริผู้หญิงที่อาสามาเป็นภรรยาเพื่อช่วยครอบครัวของเขาไม่ให้ต้องเจอกับอิทธิพลมืดการแต่งงานแบบชั่วคราวเงียบๆจึงเกิดขึ้นระหว่างคนแปลกหน้าสองคน

[นิยายเรื่องนี้ติดเรท 18+ เยอะมาก ผู้อ่านควรทำใจก่อนคลิ๊ก] เมื่อ มารี กลายมาเป็นตัวเมียของเผ่ากวางที่เพิ่งล่มสลาย การเข้าไปอยู่ในชนเผ่าหมียักษ์ด้วยสถานะของแถมจึงเริ่มต้นขึ้น

เธอเผลอมี one night stand กับผู้ชายที่คิดว่าเป็นหนุ่มโฮสต์ แต่กลับเจอเขาอีกครั้งในฐานะ 'คุณอา' ของเพื่อน... นายแพทย์ปวีร์ ตรียางค์กูร!

ตามหึงตามหวง คอยจ้องจับผิดเขาอย่างกับแฟน ทั้งๆที่ผู้ชายคนนั้นจัดอยู่ในสถานะ 'ว่าที่พี่เขย' จนกระทั่งถูกเขารุกกลับขึ้นมา จากคนที่คอยจ้องจับผิด กลับต้องเป็นฝ่ายถอยหนีเสียเอง..

เรื่องราวเกี่ยวกับเหลียนฮวาเทพธิดาน้อยผู้ถือกำเนิดจากดอกบัวฐานประทับจากองค์เทพหนี่วา เมื่ออายุครบ 4000 ปี เหลียนฮวาต้องลงมาผ่านด่านเคราะห์มาร่วมลุ้นกันว่าเทพธิดาน้อยจะสามารถผ่านด่านเคราะห์ได้หรือไม่

เขาไม่รู้ว่าความรักเป็นยังไง แต่ผู้หญิงของเขาใครหน้าไหนก็ห้ามยุ่ง

ชีวิตหนอชีวิต ต้องสะสมกรรมดีระดับไหน ถึงได้หลุดเข้ามาเป็นนางร้ายบ้านนอกในนิยายแนวสู้ชีวิต

เธอบากหน้าไปทวงสัญญาหมั้นวัยเด็ก เพราะคิดว่าเขาคือ ‘ขอนไม้ใหญ่’ กลางคลื่นลมมรสุม ที่ไหนได้... “จะรับคนเข้าทำงานยังต้องทดลองงานก่อนต่ำๆ สามเดือนเลย นี่จะแต่งงานทั้งที...ก็ต้อง ‘เทสต์’ ก่อนไหมครับ”

เจอหน้ากันในรอบสี่ปี ไม่มีคำทักทายที่ดีกว่า "เราเลิกกันแล้ว" จริงดิ?

"กูถามหน่อย เพื่อนที่ไหนมีลูกด้วยกันวะ?"

10 ปีที่เธอทุ่มเทกับความรักไม่มีความหมายเมื่อเขามีใครอีกคนเข้ามาในชีวิต “ในเมื่อคุณเลือกไปแล้วคุณจะไม่สิทธิ์เลือกอีก เพราะต่อจากนี้เราจะเป็นคนเลือกเอง” แต่เขากลับหวังให้เธอหวนคืนกลับมาเป็นครอบครัวอีก

"ในชามของคุณ ฉันแอบใส่ ยาถ่าย ลงไปด้วยน่ะ"

ฟ้ารุ่งพูดได้แบบเต็มปากเต็มคำว่าบูรพาเป็นผู้ชายนิสัยเสียจนเกินเยียวยา