เพราะความรักที่โง่งมจนทำให้ชีวิตมาถึงทางตัน ผู้ชายที่เธอได้มอบหัวใจให้ กลับให้เธอเป็นแค่เมียที่ไร้ตัวตนในวันที่เธอมีอีกชีวิตทีกำลังถือกำเนิดเป็นวันที่คนเป็นพ่อกำลังเดินเข้าสู่ประตูวิวากับผู้หญิงคนอื่น

“อาเจียว”เขามองหญิงสาวที่นอนอยู่ในโลงน้ำแข็งแล้วพูดกับนาง “เจ้าคงไม่โทษข้าใช่ไหมที่มีสาวใช้อุ่นเตียงเอาไว้คลายเหงา"ไห่เวยรู้สึกผิดต่อคู่หมั้นสาวที่นอนอยู่ในโลง “ต่อให้ข้ามีนางข้างกาย แต่ใจข้าก็เป็นของ

ชีวิตก่อนถูกแผนร้ายทำให้พลัดพรากจากสามี ลูกสาวที่คลอดไม่ได้เลี้ยงดู ฟื้นขึ้นมาอีกครั้งตอนอายุ 17ปี ตอนถูกส่งไปชนบท เธอจะกลับมาแก้แค้นและเปลี่ยนชะตาร้าย กลับมาเกี้ยวพาสามีให้มารักกันอีกครั้ง

เขาพนันความรัก…ด้วยความโง่เขลา จนทำลายผู้หญิงที่เขารักที่สุดห้าปีแห่งความเงียบงัน…เขาคิดว่าเธอหายไปพร้อมบาดแผลที่เขาสร้าง แต่ความจริง เธอกลับมา…พร้อมความลับที่สามารถเปลี่ยนทุกอย่าง

"พลอย เราหย่ากันเถอะ" คำพูดแสนเย็นชาจากชายที่แอบรักพาให้ใจเจ็บ เธอกลั้นน้ำตาพลางตอบเขาสั้นๆ "ค่ะ" หย่าก็หย่า..ลูกคนเดียวเธอเลี้ยงได้!

แต่งงานด้วยผลประโยชน์ไร้ซึ่งความรัก แต่เธอก็รักเขาจนท้อง ทว่าเขากลับกล่าวหาว่าเธอคบชู้ ขณะที่ตัวเองมีเมียน้อยเป็นคนรับใช้ ทำร้ายเธอด้วยคำพูดสารพัด...ครั้นรู้ตัวว่ารักมันก็สายเกิน เพราะเธอได้จากไปเสีย

ถ้าตื่นมาแล้วความรู้สึกที่เคยมีหายไปคงดี! คิดเล่นๆ แต่มันดันเกิดขึ้นจริง พระเจ้าองค์ไหนให้พรอันประเสริฐนี้กับเธอกันนะ! หลังจากทะเลาะกับแฟน เธอก็ตื่นมาพร้อมกับความว่างเปล่า ลืมกระทั่งความรัก…

เฮียจะถอนหมั้น เฮียไม่อยากแต่งงานกับเทียน

'ทะเบียนสมรส' คือสิ่งที่ตรึงความรักของเธอเอาไว้กับเขา และในวันที่ความรักของเขาหมดลง เธอจึงคืนอิสรภาพให้เขาด้วย 'ใบหย่า' และเหลือไว้เพียง 'ลูก' ในวันที่จากลา

"ต้องให้พูดอีกกี่ทีว่าฉันไม่ได้ท้อง” / “จนกว่าคุณจะพูดความจริงทั้งหมด”

นาวินถูกบังคับให้แต่งงานทั้งที่เขามีคนรักอยู่แล้ว

แต่งงานกันมาสามปี ความดีของเธอไม่เคยมี พอทวงถามคำว่าเมีย เขากลับบอกว่า “เธอมันก็เป็นได้แค่ นางร้ายในทะเบียนสมรสของฉันเท่านั้น” พอแล้ว…พอกันทีกับความรักห่วยแตก! ผู้ชายแบบนี้ไม่สมควรได้เป็นพ่อของลูกเธอ

กว่าจะตัดใจได้ก็ตอนท้องแล้วเขาโวยวายว่าเธอผิดข้อตกลง เพราะสัญญากับคนรักเก่าที่ตายไปว่าจะไม่มีลูกอีก แล้วเธอกับลูกเป็นตัวอะไร ส่วนเกินในชีวิตอย่างนั้นเหรอ เมื่อมีค่าน้อยกว่าคนตาย แล้วเรื่องอะไรต้องทน!

เป็นเมียลับ เป็นของตาย เป็นทุกอย่างแล้ว แต่ไม่มีวันเป็นตัวจริง...

ประคองรักมาตั้งหลายปี ในวันที่มีข่าวดี เขากลับทิ้งเธอไว้และเดินห่างออกไป เมื่อเขาไม่ต้องการ ลูกของเขาก็ไม่ควรเป็นเหตุผลที่รั้งเขาเอาไว้

เริ่มจากไม่รัก หลังแต่งก็ต้องอยู่กับคำดูถูกและด้อยค่า ถ้าอย่างนั้น 'เมียแต่ง' คนนี้ก็พร้อมจะยื่น 'ใบหย่า' แล้วเดินจากมาอย่างสง่าสงาม

"แค่ก้มหัวให้ ไม่ได้หมายความว่าฉันใจดีกับเธอ...คราวหน้า อย่าเอาเรื่องไร้สาระมาทำให้ตัวเองสับสนอีก ต้องแยกแยะให้ออก เพราะเซ็กซ์ไม่ได้หมายถึงความรักเสมอไป"

เขาให้สถานะเธอแค่…เมียชั่วคราว และเฝ้ารอวันที่จะได้…หย่า แต่ในวันที่เธอทิ้งใบหย่าไว้ให้ดูต่างหน้า ชีวิตที่เคยมีความสุขตลอดมา กลับเหลือเพียงคำว่า...จืดฉิบหาย

จากสามีที่รักมาก เพราะอะไรทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ หมดรัก หรือไปรักคนใหม่!

“เราหย่ากันเถอะค่ะ” พอกันทีกับความเจ็บปวดที่ถูกคนเป็นสามีย่ำยีหัวใจตลอดทั้งหนึ่งปีที่แต่งงานกันมา