ล่องลอยเคียงข้างเด็กแซ่ซ่งมาหลายปี ไฉนเลยดวงวิญญาณของตนถูกสวรรค์ส่งมาสถิตในร่างเกอน้อย ผู้มีชะตากรรมอันแสนรันทดในวันที่ถูกขายไปแต่งงาน 'ข้าจะปลงผมออกบวช!'

อินโดนพี่สาวหลอกฆ่า แต่ได้โอกาสย้อนเวลากลับมา ดันเจอพระเอกเก็บได้ข้างทาง อินเคยหลอกใช้พระเอกในชาติก่อนจึงละอายใจพยายามหนี แต่พระเอกหวงมาก อินจะแก้แค้นสำเร็จไหม และจะลงเอยกับพระเอกรึเปล่า ติดตามกันค่ะ

เค้าไม่เข้าใจว่าทำไม ตลอดชีวิตที่ผ่านมาของเค้าๆทำอะไรผิดทั้งๆที่ช่วยเหลือทุกอย่างตลอดมาแต่มันกลับต้องจบลงด้วย ความเอาแต่ใจไร้สาระของเธอ

เครื่องจักรสังหารของรัฐบาลอย่างเธอจู่ๆก็กลายเป็นเด็กมัธยมปลายโรงเรียนฟูรินซะงั้น ให้ตามหาความสุขของตัวเองงั้นหรอ ของแบบนั้นมันมีจริงที่ไหน ทั้งที่คิดแบบนั้นแต่เธอกลับได้เจอเขาอีกครั้งกันล่ะ...!

ความรักของหนุ่มสาวเดี๋ยวก็ทะเลาะเดี๋ยวก็ดีกัน มันเป็นเรื่องเรียบง่ายพบเห็นทั่วไป บางครั้งเรื่องของคนสองคนที่อยู่กันดีๆ มักไม่ถูกใจคนอื่นที่เห็น รับไม่ได้ที่เห็นพวกเขามีความสุข? (อยากจะมองบน!?)

ข้ามีลูกให้ท่านไม่ได้ เป็นแม่ไก่ที่ออกไข่ไม่ได้ ฟางเสวียน เราต้องอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่

เมื่อรินรดาได้รับคฤหาสน์โบราณเป็นมรดกตกทอดจากหม่อมผู้เป็นมารดา เธอไม่เคยรู้เลยว่าเบื้องหลังความงดงามหรูหราของคฤหาสน์นั้น ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยเรื่องเล่าที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึง

ระบบฝึกเซียน + ภารกิจปราบมาร นี่ไม่ใช่แค่การเอาตัวรอดแต่คือการเขียนตำนานใหม่ด้วยสองมือของซินเอ๋อร์

เปิด Project ใหม่ หลังจากเขียนเรื่องสุดท้ายของตัวเองสงครามราชันจักรพรรดิจบไปเมื่อสามปีก่อน วันนี้จรดปากกาอีกครั้งในเรื่องราวของ “ชาอึนคโยหรือเอวา” สุดยอดตำนานทหารรับจ้างและเป็นมือหนึ่งของอินเตอร์โพล

“เหล่ากง..” หญิงสาวยกมือปิดหน้าอก ชันเข่าขึ้นซ่อนสิ่งที่บ่งบอกความเป็นสตรี ตะแคงตัวหนีสายตาหยาดเยิ้มของเขา “สายตาของท่านทำซินเอ๋อร์ขัดเขินแทบขาดใจแล้ว” “เช่นนั้นเหล่ากงให้มองคืนบ้าง”

หลิงหยุนชายหนุ่มผู้ข้ามมิติไปยังโลกเซียน หลังจากฝึกฝนกำลังภายในนับแสนปีจนแข็งแกร่งและสามารถฉีกมิติกลับมายังโลกใบเดิมได้และต้องการใช่ชีวิตอย่างสงบเหมือนคนทั่ว ๆ ไปแต่ทุกครั้งก็จะมีปัญหาเข้ามาตลอดเวลาไป

น้องสาวของธีโอดอร์ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย มันก็เกือบจะง่าย ถ้าเธอไม่เผลอตัวไปจูบกับรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายเธอแถมเจ้าตัวยังมีฉายาเป็นคุณชายประจำบ้านสลิธีริน

การมีพี่เป็นตัวนำของแก๊งตัวกวนไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด " พอตเตอร์!! " " นี้เขาเรียกน้องแน่ะ " " ศาตราจารย์ เขาหมายถึงพี่ต่างหากเล่า! "

ทำไมกัน ทำไมเพื่อนตัวกลมคนนันถึงได้ดึงดูดสายตาเขาไปจนหมดแบบนี้ แก้มขาวๆ ดวงตากลมโต แขนขานุ่มนิ่มนั่น ทำให้ผมแทบจะไม่เป็นตัวของตัวเองแล้ว ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนั้นกันนะ...

คืนที่หิมะโปรยปราย เซเวอรัสได้พบกับเด็กน้อยผู้เป็นดั่งดวงดาวในชีวิตของเขา