เมื่ออดีตหมอดูที่ไปไม่รุ่งในสายงานนี้ได้ข้ามมายังโลกใบใหม่ อาชีพที่ชาตินี้เขาจะขอทำน่ะเหรอ? หมอดูมันไม่เวิร์ค งั้นก็ไปทเวิคเป็นหมอลำแทนก็แล้วกัน!

หญิงสาวร่ำรวยตายแล้วไปอยู่ในร่างฮองเฮาตกอับ คนเช่นนางจะไม่ยอมให้ฮ่องเต้ผู้เหี้ยมโหดเสวยสุขอยู่กับสนมรักโดยไม่รับผิดชอบบุตรสาวเด็ดขาด นางจะกลับทวงคืนทุกอย่างที่ควรจะเป็นของนางและลูก จากนั้นจะหาผัวใหม่

ก็แค่ประสบอุบัติเหตุจนเสียชีวิต แต่ไม่คิดว่าดวงวิญญาณดันทะลุมิติไปเกิดใหม่ในนิยายยุค 70 แทน และที่สำคัญคือ นิยายเรื่องนี้เธอเคยอ่านเมื่อนานมาแล้ว แต่มันยังอ่านไม่จบไง ให้ตายเถอะ แล้วเธอจะอยู่ได้มั้ย

อัยยามาแล้วจ้า "ขนมหวาน บันดาลสุข นี่คือของหวานที่ทำให้ลืมเรื่องขมขื่น ไม่ว่าจะเครียดหรือเศร้าใจ พอได้กินขนมที่ร้าของข้า รับรองว่าท่านจะคลายความทุกข์ใจ" เสียงเชื้อเชิญของแม่ค้า เรียกหาคนซื้อขนมรสเลิศ

คืนเข้าหอ ได้รู้ว่าที่จริงแล้วโลกที่ตัวเองอยู่เป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ตัวเองเป็นตัวประกอบที่แต่งให้กับตัวร้าย โชคดีที่ได้รับระบบมาด้วย แค่ยั่วโมโหคนอื่น สะสมค่าความชัง เขาก็หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องง้อสามี!

เหตุใดต้องรอให้ชายหนุ่มมาเกี้ยวพา ในเมื่อนางชื่นชอบแม่ทัพผู้นี้มานานปี แฝดพี่อย่างเจียงลี่มี่ขอรุกใช้ความซนเข้าพุ่งชนเพื่อให้เขาได้รู้ถึงความในใจ ส่วนผลจะเป็นอย่างไรติดตามได้ใน...

'เเพรวพราว' ดาราสาวดาวรุ่งพุ่งเเรง ดันตกลงมาขิตกลางอากาศในขณะที่โหนสลิงออกลายละครนาคีพิโรธ ดันมาเกิดใหม่เป็น 'เเม่เเพรว' หญิงงามเมืองเเห่งกรุงศรีอโยธยา ที่ตกเป็นเมียหมอผีชั่วช้าโดยเต็มใจ

หนุ่มหล่อมหาเศรษฐีทะลุเข้าไปในนิยายที่ตัวเองอ่าน ซ้ำร้ายเป็นตัวร้ายที่แสนจะยากจนและตายตอนจบ มันต้องไม่เป็นแบบนี้! ในความโชคร้ายยังมีความโชคดี ได้มิติขนของจัดไปให้เต็มที่ฉันต้องเป็นตัวร้ายที่เจ๋งที่สุด

เมื่อสาวสายมูถูกหมอดูทักว่าจะเจอเนื้อคู่ ทุกอย่างก็คล้ายจะไปได้ดี แต่ความบรรลัยมันอยู่ตรงที่คุณสมบัติของเนื้อคู่ที่หมอดูระบุไว้ดันไปตรงกับเพื่อนสนิทที่เป็นคาสโนว่าตัวพ่อ คนที่เธอมั่นใจว่าไม่มีทางรักลง

เจ้าคุณพ่อเป็นพระยาจริงหรือไยช่างโง่เขลานัก พี่ใหญ่ก็เหมือนจะฉลาดแต่ก็แค่เหมือน พี่รองนี่ยิ่งแล้วใหญ่โง่จนวาระสุดท้าย ส่วนพี่สามดีหน่อยอย่างน้อยเขาก็ตายคนสุดท้าย//นั่นคือเสียงในใจเจ้าคนเล็กรึ?!

เปรียบตัวคุณเป็นดั่งแสงสว่างของพวกเขา ALL X READER

กี่ปีแล้วกับการทุ่มเททั้งกายใจให้เขา ทว่าเขากลับเห็นความรักที่นางมอบให้เป็นเพียงสิ่งไร้ค่ายิ่งกว่าเศษดิน เช่นนั้นคงถึงเวลาแล้วที่นางควรพอเสียที