ค้นหา

"ฉันดูเหมือนคนไร้พรสวรรค์รึเปล่า?" เธอได้ยินแบบนั้นถึงกับหลุดหัวเราะพรืด"ฮ่าๆ จะไร้พรสวรรค์ได้ยังไงกัน มีคนเก่งแบบนายในทีมน่ะ ดีที่สุดแล้ว" คิตะ ชินสุเกะตอนนี้เขารู้สึกตัวได้ว่า ตัวเองยืนร้องไห้อยู่

"เฮ้ โอมิคุง ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ เหมือนรู้จักกันมาก่อนเลย?" "แฟนเก่าฉันเอง" "ห้ะ!?" อัตสึมุร้องเสียงหลงทันที เพราะแฟนเก่าที่ว่าก็คือผู้จัดการทีมคนใหม่ นี่มันอะไรล่ะวะเนี่ย

พวกเขาบังเอิญเดินชนกัน เมื่อสบตาคู่นั้นทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เขาตกหลุมรักเธอโดยไร้ซึ่งกฏเกณฑ์อย่างแท้จริง

ถ้าหากว่าอาคาบาเนะ คารุมะย้ายมาเรียนม.ปลายที่คาราสึโนะจะวุ่นวายแค่ไหนกันนะ ... "นี่ได้ยินมาว่ายักษ์แดงคาราสึโนะแต่ก่อนไม่ได้ผมสีแดงนะ ผมหมอนั้นถูกย้อมด้วยเลือดของคนที่ตัวเองเอาชนะได้" "น่ากลัวจัง"

เมื่อฮินาตะต้องย้ายไปอินาริซากิในตอนปีสอง (แปลต่อจากคุณLost in the INK)

ใครจะไปคิดล่ะว่าสมาชิกปี1ชมรมวอลเลย์บอลชายคาราสึโนะ จะรู้สึกกลัวและเกรงใจผู้จัดการปี1พอๆกับกัปตันทีมและรุ่นพี่ เพียงแค่เธอหันไปมองพวกเขาเฉยๆหรือจับแยกในตอนที่พวกเขาทะเลาะกัน พวกเขาก็จะหยุดทันที

เธอเป็นคนเดียวที่เขายินยอมให้พูดเรื่ิองส่วนสูง "ยอมรับว่าเตี้ย แต่นามิจังเตี้ยกว่าฉันมากนะ"

รวมพล็อตและอะไรก็ไม่รู้ที่อยากจะแต่งแต่ยังไม่มีแพลนจะเริ่ม

"ดิฉัน โฮชินะ คิราริ ขอประกาศจบการศึกษาจากการเป็นไอดอล และขอใช้ชีวิตเป็นนักเรียนมัธยมธรรมดาค่ะ ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนตลอดมานะคะ"

การพบพานกันครั้งแรกหลังได้รับจดหมายเชิญให้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาสีวอลเลย์บอลจากสมาคมลึกลับ ระหว่างทีมเหล่าสัตว์ประหลาด ทั้งอีกา ปราสาท งู แมว นกนางนวล จิ้งจอก พญาอินทรี กำแพงเหล็ก ใครจะคว้าชัยชนะครั้งนี้

จากสีขาวบริสุทธิ์ของเทย์โคว สู่สีแดงชาดอย่างเนโกมะ เขากำลังเรียนรู้วิธีการใช้ชีวิตใหม่ ในแบบที่เรียบง่ายแต่ซับซ้อนกว่าเดิม

นี่ ๆ รู้หรือเปล่า? คาราสึโนะกลายเป็นร่างทองไปแล้ว! ไม่ใช่แค่ทีมแข็งแกร่งขึ้น แต่พวกเขามีผู้จัดการคนสวยถึงสามคน! ใครบางคนพูดด้วยความอิจฉา! ฮิโยริ คนสวยที่ถูกพูดถึงมองความแปลกของทีมด้วยความสนใจ～♥

"ฉันเป็นเซตเตอร์อันดับ1ม.ปลายเชียวนะ เธอน่ะรู้รึเปล่าเถอะ" "ขอบคุณที่บอกค่ะถึงจะไม่อยากทราบก็ตาม"

“เราไม่ได้เลิกกันเพราะไม่รัก แต่เพราะฉันไม่รู้จะอยู่ตรงไหน ในชีวิตที่นายเลือกแล้ว”

ในอวัยวะร่างกายมนุษย์เธอชอบมือที่สุด โดยเฉพาะมือของฟุคุนากะ โชเฮย์

"มาลองเต้นดูมั้ยล่ะ วอลซ์ไม่ยากหรอก-- มั้งนะ!" "สรุปยากหรือไม่ยากกันแน่.." สาวนักเต้นเซย์โจส่งตรงจากไทยอย่างลิลลี่จะลากนายหน้านิ่งเซตเตอร์พรสวรรค์อย่างคาเงยามะ โทบิโอะมาช่วยซ้อมเต้นได้มั้ยนะ

มีข่าวลือในโตเกียวว่า “โบคุโตะไม่ใช่อัจฉริยะหรอก แต่คำที่อุเอมิสึ รุกิพูดต้องเชื่อ—หมอนั่นเป็นตัวซวย… เอ๊ย หมอดู!” สองคนผู้เคราะห์ร้ายที่โดนว่าแบบนั้น: “ไร้สาระ!”

ตั้งแต่อิวาอิซุมิก้าวเท้ามาฝึกงานที่อเมริกาไม่มีวินาทีไหนเลยที่เขานั้นอยากลืมเลือนไม่มีแม้แต่เสี้ยวเดียว ราวกับต้องมนต์ "ฮาจิเมะ นายห้ามลืมฉันนะ" คนที่ร่ายคาถานี้เอาไว้คงไม่พ้นเธอคนนี้ "เออไม่ลืมหรอก"