ค้นหา

ฮันฮวาจิน เด็กใหม่ที่พึ่งย้ายเข้ามาน่ะ เขาเป็นคนแปลกยังไงก็ไม่รู้...

ความเศร้าที่ถาโถมราวกับสายฝนโปรยปรายกลางใจของผม เวลานี้ได้รับการเยียวยาอย่างอ่อนโยนจากพี่ ผู้ที่เป็นอัลฟ่ากลิ่นฝน

เจดมองไปยังดวงตาดำมืดคู่นั้น พลางนึกถึงตอนที่เราได้คุยกันครั้งแรก ในห้องสารภาพบาป เสียงแหบทุ้มต่ำที่เธอได้ยินยังคงดังก้องอยู่ในหัว จนหลงลืมเนื้อหาบางอย่างในคำสารภาพของเขา "เธอไม่ควรจะลืมมัน"

หลับตาลงเถิดองค์หญิงของกระหม่อม ตอนนี้ตะวันลับขอบฟ้าแล้วพะยะค่ะ ในฝันของพระองค์จะมีกระหม่อมอยู่ด้วย...

สิ่งที่คอยควบคุมสังคมนี้อยู่อย่างฮีโร่น่ะ ต้องถูกทำลายให้สิ้นซากไปซะ นี่คือปณิธานของพวกเรา ผู้ถูกทอดทิ้งในโลกเเห่งอัตลักษณ์

คุณผู้ชายห้องตรงข้ามฉัน... เขาหน้าเหมือนฆาตกรต่อเนื่องในข่าวเลยล่ะ

ถ้าเป็นผมจะไม่หนีให้เปลืองแรง แต่จะใช้โอกาสนี้รับแรงงานทาสมาใช้แบบฟรี ๆ อะไรที่ทำให้ไม่ได้ก็ค่อยไล่ไปตายสิครับ

“หนีไปให้ไกลล่ะ…เพราะถ้าผมเจอเพลงที่ไหน ผมจะเอาเพลงที่นั่นเลย”

ฉันแอบชอบ 'คมดาบ' มาหกปี แอบมอง แอบปลื้ม แอบคลั่งไคล้ แต่ไม่กล้าสบตาหรือเข้าใกล้ กระทั่งวันหนึ่งฉันตื่นขึ้นมาบนเตียงเดียวกันกับเขา และถ้าถามว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง... ฉันดันเมาจนเผลอจับเขากินเข้าน่ะสิ!

มาสเตอร์แห่งคาลเดีย พระผู้ช่วยของมนุษยชาติ? ผู้กอบกู้อนาคตของมนุษย์? เหรอ..? ถึงแม้ว่านั่นคือสิ่งที่ผู้คนเรียกฉัน แต่แท้จริงแล้ว ฉันมันก็แค่คนขี้ขลาดไร้พลังที่ไม่เคยปกป้องใครได้เลยต่างหากล่ะ

เป็นเพื่อนสมัยเด็กของฝาแฝดพระรองที่ถูกกล่าวถึงในนิยายแค่ชื่อตระกูล รูปร่างหน้าตาและคำสาปประจำตระกูลที่จะทำให้คนถูกสาปมองไม่เห็นตลอดชีวิตจนกว่าจะถอนคำสาปได้ก็เท่านั้นเอง

"ถ้าพี่อยากออกไปเจอผู้ชายคนนั้นของพี่มากนักล่ะก็...ผมจะทำให้พี่เดินออกจากบ้านไม่ได้เลย"

“ปล่อยผมไปอย่างงั้นเหรอ…นายจะกลับไปทำไม ทุกคนที่นั่นน่ะรังเกียจนาย มีเพียงแค่ฉันคนเดียวที่รักนาย ดังนั้นอยู่ที่นี่กับฉันตลอดไปเถอะนะ คาตะคุง”

หากสามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตได้ จะเดินตามทางเดิม หรือเปลี่ยนมัน?

Sherlock, The only one clue you can have is ME.

ชายในสถานบำบัดทางจิตเวชกับเสียงหลอนในหัว ต้องพบกับเส้นทางที่เปลี่ยนไปเมื่อคนไข้สาวหน้าใหม่เข้ามาเปลี่ยนความต้องการและก่อให้เกิดความรู้สึกในแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน การเดินทางและวางแผนหลบหนีเพื่อไปใช้ชีวิตร่วมกันจึงบังเกิดขึ้น

เทียร์ อัคซินยา สาวนักกีฬาโอลิมปิกระดับชาติที่อีกอาชีพลับก็คือนักท่องทำภารกิจอยู่ๆเครื่องบินที่นั่งไปต่างประเทศอยู่ก็ตกทำให้ตายยกลำ อยู่ๆก็ได้ไปโผล่ในที่แห่งหนึ่งที่ไม่รู้จัก

แม้ว่าตอนนี้พวกเราจะได้รับโอกาสให้มีชีวิตแบบคนอื่นแล้ว แต่เราจะสามารถมีความสุขแบบคนอื่นได้จริงๆ เหรอ? แล้วฉันจะสามารถรักเธอได้หรือเปล่านะ? (กำลังจะรีไรท์และย้ายไปรอรค่ะ แงง)

โซเฟีย คือชื่อของเธอ เธอคือเด็กสาววัยสิบเจ็ดปีผู้มีนิสัยเก็บตัว ต่างจากเพื่อนสนิทที่เป็นหนุ่มสังคมจ๋า แต่เธอนะมีความลับอยู่ไม่กี่อย่าง อย่างแรกเธอไม่ชอบผักชะมัด อย่างที่สอง เธอเกลียดทีต้อง 'เก็บกวาด'

We are enemies But doesn't seem like that :(