- เรื่องสั้น
- 38
- 0
- 0 (0)
ฉันอยากจะต่อย นายสรวง เบอร์ตัน ไปพร้อมกับผู้อำนวยการโรงเรียน มันไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นการตอบสนองต่อสิ่งเร้าตามปรกติ
ฉันอยากจะต่อย นายสรวง เบอร์ตัน ไปพร้อมกับผู้อำนวยการโรงเรียน มันไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นการตอบสนองต่อสิ่งเร้าตามปรกติ
เมื่อพนักงานสาวสุดแกร่งทั้ง 2 คน ได้สร้างปรากฏการณ์บางอย่างขึ้นมา จะเกิดอะไรขึ้น
ในโลกที่ความทรงจำคือที่สิ่งที่มีค่าพอที่จะเปลี่ยนชีวิตมนุษย์
ความฝันอันแสนปรารถนาและความเป็นจริงอันแสนจืดชืด ความบริสุทธิ์ในวัยเยาว์พาขับเคลื่อนการหลับใหลไปสู่ประตูที่ห่างไกล และไขกุญแจพาไปสู่ปลายทางแห่งการหลับใหล
เขาคือผู้แข็งแกร่งที่สุด เธอคือผู้ควบคุมทุกสิ่ง แต่เมื่อแรงดึงดูดระหว่างทั้งสองปะทุ ก็ยากจะบอกได้ว่าใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้
เรื่องสั้นที่จบในตอนเดียว หรือภายในไม่มากตอน

"เมื่อพรรคธรรมะชั่ววางยาฆ่าล้างสำนักช้างกระสวย อีกระทวย ศิษย์เอกผู้มี 'ดุ้นผี' และวิชา 'เจ็ดท่ามาร' จึงต้องกลับมาทวงแค้น แฝงตัวล้วงลับ ขยี้ศัตรูด้วยกามยุทธสุดร้อนแรง จะยอมจุติเป็นมารร้ายหรือสืบทอดวิถี
"บางความรักก็ถูกสร้างมาเพื่อเป็น 'ความทรงจำที่ดีที่สุด' ไม่ใช่ 'คู่ชีวิต'"
เมื่อ"คนติดจอ" ต้องมาเจอกับ" คนติดใจ" ความรักออฟไลน์ในคาเฟ่เล็กๆ ที่จะทำให้คุณอยากวางมือถือ แล้วหันไปสบตากับคนข้างๆแทน
นี้เป็นเรื่องที่แรกของผมเอง คิดเห็นยังไงฝากคอมเม็นต์แนะนำได้นะครับ โดยเนื้อหานี้จะอธิบายผ่านมุมมองของตัวเอกที่พยายามอธิบายทุกอย่างทั้งการกระทำและบรรยากาศ เพื่อให้ผู้อ่านทุกท่านได้เข้าใจสถานการณ์จริง
"เมื่อความตายไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของการร่ายรำไปชั่วนิรันดร์... รอยรำที่สาบสูญ"
"เมื่อลานกางเต็นท์ในฝัน กลายเป็นนรกบนดิน... กฎของการมาเยือนที่นี่มีเพียงข้อเดียวคือ 'ห้ามหยิบอะไรออกไป' เพราะสิ่งที่คุณขโมยมา อาจต้องแลกคืนด้วยชีวิตเพื่อนทั้งกลุ่ม!"

ยมทูตตนหนึ่งนามว่า "เซววี่" ที่เป็นอดีตจิตแพทย์ต้องมารับงานชำระล้าง "เบียนก้า" ผีอาฆาตที่รอล้างแค้นเบลตันคนที่ฆาตรกรรมตัวเอง เธอหลอกหลอนเด็กๆด้วยความแค้นไปทั่วเมืองเบลเพื่อหวังว่าคนร้ายอาจหวนกลับมาอีก
ผมเป็นแค่อาจารย์ธรรมดา ๆ ไม่ใช่ฮีโร่หรอกครับ
เริ่มจากกาแฟแก้วหนึ่งบทสนทนาสั้นๆ และผู้ชายที่ไม่ควรเข้ามาในชีวิตเธอ แต่กลับกลายเป็นคนที่หัวใจของเธอไม่ยอมปล่อย
รักที่ถูกหักหลัง คงไม่มีโอกาสให้แก้ตัว
เธอมีจิงกิที่ทรงพลัง เธอมีทักษะการต่อสู้ เธอมีพละกำลังที่มหาศาล แต่เธอขี้เกียจ……
ยามเมื่อครั้งอดีต ในสายตาของข้า ตัวท่านนั้นเปร่งประกายเจริญจร้าจนไม่อาจหยุดมองได้ ข้าขอเป็นผู้เจ็บปวดแทนท่าน ขอเป็นผู้ตายจากแทนท่านเถิด ที่รักของข้า