"ไม่ได้อยากเป็นเพื่อนที่ดี แต่อยากเป็นผัวมึง... ชัดพอไหม?" ประโยคข้ามเส้นจากเพื่อนสนิท 3 ปี เมื่อยัยไมโครเวฟเดินได้เอาแต่ใจดีใส่คนทั้งโลก จนเขาต้องขอเป็น 'คนพิเศษ' แค่คนเดียว!

พีซจงใจก้าวเท้าไปทางเขาหนึ่งก้าว ผลที่ได้คือเขาก็ผงะแล้วถอยหนึ่งก้าวทันทีอย่างไม่คิด มองเธอด้วยความระแวงยิ่งกว่าเดิม “เฮ้อ งั้น... วันอาทิตย์ ที่ร้านหนังสือ เจอกันทุกอาทิตย์สักสิบห้านาทีก็พอค่ะ”

จากผู้หญิงที่โดนหักอกในวันจบ กลับกลายเป็นประตูเปิดสู่ความรักครั้งใหม่ที่สนุก ตื่นเต้น เป็นตัวของตัวเองมากกว่าเดิม

“ลลิน” อินฟลูเอนเซอร์สาวตัวท็อปของคณะ ดันตกหลุมรัก “ภูผา” เด็กฟิล์มเงียบ ๆ ที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้คู่ควรกับเธอ ท่ามกลางความฝัน งานกองถ่าย และความรักที่กำลังกลายเป็นแรงกดดันโดยไม่รู้ตัว

คนหนึ่งซ่อนความปรารถนาที่จะครอบครองไว้ภายใต้หน้ากากนิ่งเฉยเย็นชา อีกคนซ่อนตัวตนอันบิดเบี้ยวไว้ภายใต้หน้ากากนางฟ้าผู้แสนอ่อนโยน ความสัมพันธ์ของ ‘เพื่อนสนิท’ ที่เราต่างก็รู้กันดีที่สุด

การแอบมองใครสักคน สำหรับฉันมันคือความสุขเล็กๆ ในแต่ละวัน ทว่าจู่ๆ คนที่แอบมองกลับทำตัวประหลาด เขามักปรากฏตัวต่อหน้าฉันบ่อยๆ เข้ามาทักและพูดด้วย จนฉันต้องคอยหลบหน้าเขาแทน โอ๊ย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!

ผมคิดว่าจะชมคุณหลายหนแล้วก็ยังชั่งใจอยู่เขาหรี่ตาจ้องมองเฉพาะตรงหน้าอกซึ่งหล่อนยกมือขึ้นบังไว้แล้วก็ยังปิดบังอะไรไม่ได้หน้าอกคุณสวยชะมัดเลย อะ...อะไรนะ หล่อนสำลัก ก็หน้าอกคุณ เขาผิวปากหวือ

เขา...คุณหมอหนุ่มทายาทเจ้าของโรงพยาบาล หล่อ รวย เย็นชา และไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนอยู่ในสายตา เธอ...นักศึกษาสาวที่ถูกผู้ใหญ่จับหมั้นกับเขา ทั้งที่ต่างคนต่างไม่เต็มใจแต่เมื่อวันเวลาผ่านไป จากคู่หมั้น...

“งั้นจะนอนต่อไหม” เขาถามอย่างเป็นห่วง “กินข้าวก่อนค่อยนอนได้ไหม” หล่อนถามกลั้วหัวเราะ “เมื่อคืนนี้ใครทำคนแก่เสียพลังงานไปมาก หมดเรี่ยวหมดแรงแทบลุกไม่ขึ้น”

เขา...เฟร็ดเดอริโก้ อิล แวนโด้ เกิดที่อิตาลี ในตระกูลมาเฟียซึ่งกุมบังเหียนทุกๆ ธุรกิจมืด ชายผู้เย็นชา ทระนงยิ่งและเอาแต่ใจยิ่ง เมื่อเขา ‘ต้องการ’ ต้องไม่มีคำว่าไม่ได้

อนาคิน เดอ ลีออง เขาก็เป็นเหมือนกับเสือ ป่าเถื่อน ไร้อารยะ ใช้ชีวิตอยู่ด้วยสัญชาติญาณของนักล่า ดวงตาวาววาบฉายแววอันตรายลึกลำ้ ลินินรู้สึกว่าแข้งขาของหล่อนอ่อนเปลี้ยเสียทุกครั้งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเขา

คราวนี้เขาร้องออกมาจริงๆด้วยความเดือดดาล ก้มลงกัดริมฝีปากหล่อนอย่างแรง โอ้ย! หล่อนร้องบ้างเอาสิ! ร้องอีกสิ! คุณร้องครั้งหนึ่งผมก็กัดทีหนึ่งเขาท้า ช่วยด้วย! สิ้นคำท้าของเขาหญิงสาวก็ตะโกนทันที

“คุณทำอะไรน่ะ ไม่ได้นะคะ ฉัน...” “ปากว่างซีนะ?” เขาหันควับกลับมาทำตาเขียวใส่ “ไหนๆ ก็ว่างแล้วเอามายืมหน่อยซิ จะได้ไม่ต้องเมื่อยมือทำเอง!” ชวาลาได้แต่อ้าปากค้าง ก่อนเบ้หน้า หล่อนไม่ยอมให้เขา ‘ยืม’ หรอก

“พูดอะไรแบบนั้น” เขางึมงำ “ฉันหมายถึง ‘เซ็กส์’ ต่างหากล่ะ มามีเซ็กส์กันเถอะ”

ใครบางคนเคยพูดไว้ว่า พระเจ้าสร้างเรามาแค่ครึ่งคนเท่านั้นและ.... สร้างอีกส่วนหนึ่งของเราซุกซ่อนไว้ในตัวของใครอีกคน เมื่อได้พบกับใครคนนั้น อีกส่วนหนึ่งของเราจึงจะถูกเติมเต็ม

“เสียใจคุณผู้หญิง” เขาเปิดประตูห้องค้างอยู่ ขาข้างหนึ่งก้าวล่วงประตูออกไปแล้ว “เงินน่ะฉันมีแล้ว ที่ต้องการน่ะ..เธอต่างหาก” เขาทำสีหน้าราบเรียบได้ตลอดเวลา

ข้อแนะนำระหว่างนั่งอ่านนิยายเรื่องนี้ก็คือ ให้เอนหลังจิบกาแฟสบายๆ เปิดใจและลองรับรู้ความรักของนายตำรวจผู้สะกดคำว่าโรแมนติกผิดๆ ถูกๆ กับคุณหนูผู้อึด ถึก ทน จะแพ้ก็แต่อีเย็นของพระยาสีหโยธินเท่านั้น

เมื่ออารุณหรืออรุณของหลานรัก ต้องมารักษาผู้หญิงประหลาดบอกตนเองมาจากร.ศ.127 ไม่เพียงเท่านั้นยังชอบสวมชุดลูกไม้ที่เหมือนสมัยร.5 บางทีเขาก็รู้สึกดอกพิกุลนั้นน่ามองไม่น้อย #แม่หญิงพิลาไลย

เธอเก่งกว่าเขาและเขาไม่ชอบที่ถูกเปรียบเทียบกับเธอ เขาใช้ชีวิตไปวันๆ จนวันหนึ่งเริ่มคิดได้เพราะเธอ

“พี่รักผม! พี่วีร์ พูด! บอกผม”...จะให้บอกยังไง ช่วยหยุดจูบก่อนได้ไหมเล่า!