"ถูกขับไล่พร้อมสามีขาพิการแล้วอย่างไร? ในเมื่อมีมิติตลาดสดและสองมืออันยอดเยี่ยม เพิงหมาแหงนท้ายหมู่บ้านนี้แหละ จะกลายเป็นเหลาอาหารอันดับหนึ่งที่จักรพรรดิต้องต่อคิว!"

เขามอบชีวิตครึ่งหนึ่งให้กับปีศาจร้าย ใช้อำนาจเหนือสรรพสิ่งเพื่อความยิ่งใหญ่ในหน้าที่ แต่ทว่ ทุกอย่างหาได้เป็นอย่างที่คิด เมื่อเขาสลัดปีศาจออกจากกายไม่พ้น ความรักที่เขามีต่ออิงหลิวหลินภรรยาต้องสั่นคลอน

เฟิงลี่จู มีวาสนาได้เกิดในสกุลมั่งคั่งร่ำรวย แต่ศักดิ์ศรีของนางกลับไม่ต่างจากบ่าวในเรือน ตั้งแต่เล็กจนโต นางต้องเฝ้ารอเศษเสี้ยวความรักความเมตตาจากฮูหยินใหญ่ พี่น้อง ไม่เว้นแม้แต่บิดาของตนเอง

"สุคนธาหอมหมื่นลี้นี้... คือสิ่งเดียวในใต้หล้าที่ช่วยปลอบประโลมจิตใจอันอ่อนล้าของข้า ทำให้ข้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อ...ในวันพรุ่งนี้"

หวังลู่ศิษย์ไร้ค่าถูกทั้งสำนักเหยียบย่ำ กลับรอดชีวิตจากความตายนักยุทธขั้น 1ไร้พรสวรรค์ สู่ผู้ฝึกตนที่เติบโตด้วยมันสมอง การวิเคราะห์ และการเอาชีวิตรอด มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่กำหนดชะตาตัวเองได้

เมื่อคุณหนูแห่งพรรคมารหายตัว วังหลวงวุ่นวาย อ๋องจ้าวหนานถูกบีบจนต้องลุกขึ้นมาจัดการ พิษร้ายที่ไม่มีหมอคนใดรักษากลับถูกสตรีแปลกหน้ารักษาได้ เช่นนี้ท่านอ๋องยังจะรักษาหัวใจน้ำแข็งของตนเองไว้ได้หรือไม่

เพียงเพราะช่วยสตรีที่เขารัก เยี่ยนอ๋องจึงเลือกทิ้งสตรีร้ายกาจเช่นนางไว้กลางสนามรบ ราวกับหากว่านางสิ้นลมลงได้เขาคงยินดีเป็นอย่างยิ่ง "หากชาติภพหน้ามีจริงข้าไม่ขอเป็นแล้วสตรีร้ายกาจ"

คนอื่นมาสวมร่างนางร้ายในช่วงต้นเรื่องหรือไม่ก็กลางเรื่อง แต่นางกลับมาสวมร่างของนางร้ายในตอนจบและรับเคราะห์แทนนางร้าย

ผู้ที่มีภูมิหลังคล้ายกันย่อมเข้าใจความรู้สึก การโดนทอดทิ้ง ไม่ถูกเลือก ไม่สมหวังดังใจ ความรู้สึกเช่นนี้จะวางลงได้อย่างไร องค์หญิงใหญ่ของแคว้นที่ถูกส่งไปเป็นเชลย หวนคืนมาตุภูมิ ทวงแค้นหรือจำนนก็สุดรู้

หนานเฟิง รู้สึกสนใจในตัวเยี่ยนหยูขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ไม่ใช่แค่เพราะความสวยและความสง่าของเธอ แต่เพราะความแตกต่างและท้าทายที่เธอมี ส่วนเยี่ยนหยูเองก็รู้สึกหงุดหงิดและรำคาญในความเจ้าเล่ห์ของหนานเฟิง

ข้า...เกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ ข้า…เกิดมาพร้อมกับรูปลักษณ์ที่หล่อเหลา ร่างกายของข้า…คือยารักษาคน…พวกเจ้าจงเรียกข้าว่า…หมอเทวดา!

เพราะไม่อยากถูกโกงอีก เหลียนเป่าน้อยจึงอยากรู้หนังสืออ่านออกเขียนได้ แต่ใครเล่าจะสอนเด็กผู้หญิงแบบนาง...อ้อ พี่ชายบัณฑิตข้างบ้านคนนั้นไง! ถ้าเหลียนเป่าเอาข้าวไปให้ เขาจะยอมสอนให้นางอ่านเขียนไหมนะ!

อดีตหน่วยรบพิเศษที่เก่งกาจอันดับต้นๆของประเทศต้องตายจนทำให้ย้อนเวลามาในยุคอดีต เจอทั้งเรื่องวุ่นวายภายในจวน แถมเป็นเสาหลักให้กองทัพ จากที่ตั้งเป้าไว้ว่าชีวิตนี้จะมีแต่สบายๆ เห็นทีจะยากซะแล้ว

นั่นตัวอะไรกระโดดออกจากหน้าต่างท่าทางน่ากลัว หรืออาถรรพ์ที่ว่านี้จะทำให้เกิดอาเพศใหญ่ ผู้คนล้มตาย อย่างที่หญิงสาวเคยได้ยิน ว่าแต่ทำไมองค์ชายคู่หมั้นถึงเดินไปตรงนั้นล่ะ หรือว่า...กลิ่นเลือด! ไม่จริง!!!

"กาลก่อน...ข้ามักจะคิดว่าตนเองนั้นวาสนาไม่ดี แท้ที่จริง มิใช่ว่าข้าวาสนาไม่ดี แต่วาสนาของข้ายังมาไม่ถึงต่างหาก และท่าน...ก็คือวาสนาของข้า"

"ที่แท้... คดีเพลิงไหม้กรมอาญาเมื่อสามปีก่อน และคดีฆาตกรรมใต้เท้ากู่... ก็เป็นฝีมือท่าน" เสิ่นชิงหรูเค้นเสียงหัวร่อ สมองอันชาญฉลาดของนางประมวลผลเงื่อนงำทั้งหมดในวาระสุดท้าย "ท่านใช้ข้าเป็นสุนัขล่าเนื้

หนิงหลิน จบชีวิตลงด้วยน้ำมือของอนุภรรยาของสามี วิญญาณของนางวนเวียนเพราะสามีจมอยู่กับความเสียใจ ร่ำร้องเรียกหานางให้กลับมาทุกวันทุกคืน และสวรรค์ก็รับคำขอของเขา แต่กลับส่งนางให้มาอยู่ในร่างผู้ที่ฆ่านาง

นางปฏิเสธจะต้องไปอยู่กับบุรุษที่ไม่รู้จักก็ถูกท่านอาสั่งให้บ่าวจับตัวแล้วเฆี่ยนด้วยแส้จนกว่านางจะยินยอม นางบอกเหตุผลไปว่ากำลังคบหากับจางหมิงหวัง บุตรชายเจ้าของสวนผักท้ายตลาด นางจะแต่งงานกับเขาผู้เดียว

ความรักห้าปีมีอันต้องจบลงเพราะสามีสิ้นรักนางแล้ว ปินเสี่ยวหลิว จำใจร่างใบหย่าแล้วเดินออกมาพร้อมกับลูกน้อยในครรภ์

นางคือสตรีที่ฉลาดพอจะปกป้องเมืองทั้งเมือง แต่กลับไร้สิทธิ์ปกป้องหัวใจตัวเอง เมื่อราชโองการบังคับให้นางต้องเลือกระหว่างคนรักกับแผ่นดิน เกมนี้ไม่มีผู้ชนะ มีแต่คนที่ต้องยอมเสียสละ ทั้งกายและใจ