- 1
- 7
- 0
- 0 (0)
เพราะโลกนี้มีคำว่า ‘มิคาดฝัน’ ออกพระหนุ่มจึงขอพระราชทานนางช่างฟ้อนหมูน้อยเช่นนางไปเป็นสตรีของเขา!
เพราะโลกนี้มีคำว่า ‘มิคาดฝัน’ ออกพระหนุ่มจึงขอพระราชทานนางช่างฟ้อนหมูน้อยเช่นนางไปเป็นสตรีของเขา!
“ดาบมีไว้เพื่อจบสงคราม ไม่ใช่สร้างมัน” “คนที่วางดาบได้ คือคนที่เคยจับมันแน่นที่สุด”
บงกชพยาบาลสาวยุค 2026 ลัดวิกาลสู่ ร.ศ. ๑๐๐ ในร่างบัวจันทร์เมียพระราชทานที่ผัวเกลียดชัง แต่เหตุไฉนอยู่ๆไป ท่านหมื่นสิงห์ ถึงได้สิเน่หาเมียเป็นนักหนา
เธอได้ย้อนกลับไปในวันที่ ‘อยุธยา’ เป็นเพียงเมืองเล็กที่ไร้อำนาจ ยังไม่ใช่ราชธานีอันรุ่งโรจน์ เธอต้องเผชิญหน้ากับโชคชะตาที่ไม่ได้บันทึกไว้ในพงศาวดาร และชายหนุ่มสองคนที่จะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล
“มาแล้วรึ เมียขัดดอกของฉัน” “เจ้าค่ะคุณพระ วาดจันทร์มาเพื่อปรนนิบัติท่านเจ้าค่ะ” คำว่าปรนนิบัติของหล่อนแฝงไปด้วยลับลมคมนัย ทว่าคุณพระสินกลับลอบยิ้มเย็นในความมืด
การเดินทางของไกรเดชช่างเดียวดาย มันไม่รู้เลยว่าจะอยู่กับความอ้างว้างได้อีกนานแค่ไหน แต่มันก็ยังเดินไม่หยุด มีหอกเป็นเหมือนเพื่อนร่วมทาง หวังได้พบดารามาเป็นแสงส่องใจ
เอื้อมมือคว้าหยาดเพชรแก้ว เผลอรักแล้วจึงฝันใฝ่
พยาบาลศตวรรษที่ 21 หลุดไปกลางสงคราม แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ดาบศัตรู แต่คือแม่ทัพหนุ่มผู้ถูกคุณไสยยาแฝด
เธอก็เป็นแค่พยาบาลสาวห้องฉุกเฉินที่ดันตายเพราะโจรปล้นร้านทอง ใครจะคิดตื่นมาจะได้มาเกิดใหม่ในร่างบ่าวบนเรือนคุณหลวงเลือดเย็น นอกจากเป็นบ่าวแล้ว…เธอยังต้องกลายเป็นเมียแถมผัวก็ใช่ว่าจะดี
คุณพระเจ้าชู้เชิญป้ายหน้า คุณหลวงเจ้าขาเชิญป้ายนี้ เพราะนี่คือบทละครของฉันที่จะเขียนมันขึ้นมาใหม่ (กับชายแสนดีที่ฉันจะรัก)
เกิดใหม่ทั้งทีขอรวยและมีสามีหล่อล่ำสายเปย์!สวรรค์เลยจัด'พญายักษ์'ทรงแบดแห่งกรุงลงกามาให้กะเทยสู้ชีวิตจากอนาคตอย่างฉันจึงต้องงัดจริตตัวแม่มาตกผู้ชายพร้อมรันวงการและฉีกสคริปต์รามเกียรติ์ให้กระจุย!
ยามที่ไม่พบเธอ รู้ไหมว่า มีใครบางคนคิดถึง ห่วงใยเสมอ แต่กลับต้องบอกหัวใจตนเองว่า รักเธอไม่ได้
เมื่อดวงตามิอาจโกหกได้ ดวงใจก็มิอาจปกปิดความรักไว้เช่นกัน
โอ้อกเอ๋ยอกสะคราญชาญสมร แม้นจากจรแต่มิสิ้นสิเน่หา ขอปกปักรักเจ้าเท่าชีวา ปฏิพัทธ์ถ้อยสัจจาด้วยสัตย์เอย
เคียงดาว วิศวกรสาวย้อนอดีตมาอยู่ในช่วง ร.6 ที่เธอต้องสวมรอยเป็น ท่านหญิงเคียงเดือนแสนดี ที่ดันสละชีพเพื่อช่วยชีวิตเธอ ในโลกที่ไม่ใช่ของเธอ เธอต้องปิดบังทั้งตัวตนและหัวใจ...กับเขา
นฤมลหลุดเข้ามาอยู่ยุคอยุธยาในความฝันของเธอหลังจากถูกผลักตกบันได มาถึงก็มีคนเร่งเร้าให้ออกเรือน แต่ออกเรือนแล้วต้องดับดิ้นสิ้นใจ เธอคงไม่เลือกทางนั้นแน่ อย่างนั้นก็ร่ำรวยเลี้ยงตัวเองไปเลยสิคะ
ใบหน้าคมเข้มของเที่ยงยื่นเข้ามาใกล้จนจมูกโด่งของเขาเกือบจะชนกับพวงแก้ม นุ่ม เปล่งปลั่งของรัญจวน และบัดนี้มันเริ่มเป็นสีชมพูระเรื่อ รัญจวนเผลอคิดไปว่า ถ้าหากเที่ยง ไม่ได้เป็นบุตรชายของ หมอผีทวนก็คงจะด
“ถ้าทรงอยากให้หม่อมฉันร่วมสำรับช่วยคลายเหงา ก็ยินดีเพคะ” ฉันประชดใส่ // “แม่หญิงจิตใจงดงาม ก็ดี เช่นนี้ก็อยู่ที่นี่ช่วยคลายเหงาให้ข้าทั้งคืนเสียเลยแล้วกัน”
ตะละแม่น้อยนาม ฌาร์ลีตาฮ์ ถือกำเนิดในราชวงศ์ผู้ครองทั้งทวีปภูมยี ทว่าถูกชะตาเล่นตลก ตะละแม่น้อยจึงมีอันต้องระเห็ดออกจากทวีปบ้านเกิด แต่หญิงใจเด็ดอย่างตะละแม่ฌาร์ลีตาฮ์มีฤๅจะยอมจำนนต่ออริราชศัตรู
จอมใจ หญิงสาวที่ถูกคลุมถุงชน แม้จะรักเขามากเท่าไหร่แต่สุดท้ายก็ต้องยอมให้โชคชะตาอยู่ดี
คุณพระเจ้าชู้เชิญป้ายหน้า คุณหลวงเจ้าขาเชิญป้ายนี้ เพราะนี่คือบทละครของฉันที่จะเขียนมันขึ้นมาใหม่