นิยายขายดี

ถ้าความตายคือจุดจบ... การเกิดใหม่ในฐานะ ‘หญิงชั่ว’ ก็คือจุดเริ่มต้นของนรกบนดิน...

โอ้อกเอ๋ยอกสะคราญชาญสมร แม้นจากจรแต่มิสิ้นสิเน่หา ขอปกปักรักเจ้าเท่าชีวา ปฏิพัทธ์ถ้อยสัจจาด้วยสัตย์เอย

หญิงสาวที่ต้องตายเพราะโดนลูกหลงได้ย้อนกลับไปในยุคที่คล้ายกรุงเก่าแต่ก็มีบางอย่างที่ไม่เหมือนถูกเรียกว่าเด็กปัญญาอ่อนแม่ที่ควรเป็นเมียเอกก็โดนลดเป็นเมียรองขอไม่สนใจผู้ชายชั่วช้าคนเดียวมีเงินก็อยู่ได้

เมื่อขุนกล้าได้กระทำเรื่องผิดผีกับแม่หญิงแก้วเข้า เขาจึงต้องยอมรับแม่แก้วเป็นแม่หญิงแห่งเรือนตน แต่เขายังออกเรือนมิได้เพราะต้องชิงชัยตำแหน่งสำคัญ ซึ่งมีแต่คนหมายเอาชีวิต

เมื่อพญายักษ์ ผู้เป็นตัวร้ายตลอดกาลอย่าง "ทศกัณฐ์" ฟื้นขึ้นจากความตาย สงครามรักจึงได้บังเกิดขึ้นอีกครั้ง

เขาผิดต่อเธอ จนเธอต้องตาย ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากจะย้อนกลับไปแก้ไขเรื่องราวในอดีด

เธอได้ย้อนกลับไปในวันที่ ‘อยุธยา’ เป็นเพียงเมืองเล็กที่ไร้อำนาจ ยังไม่ใช่ราชธานีอันรุ่งโรจน์ เธอต้องเผชิญหน้ากับโชคชะตาที่ไม่ได้บันทึกไว้ในพงศาวดาร และชายหนุ่มสองคนที่จะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล

ไม่อยากเลือกคู่ยกธนู ถูกลักพาตัว ไม่เดินลุยไฟ ถูกผู้ชายหูเบาสั่งฆ่า ขอแค่เป็นคนร่ำรวยที่ขี้เกียจ เพื่อการนั้นต้องหาของดีไปขาย กลับไปทวงฐานะจากพ่อแม่แท้ๆ ดวงกาลกิณีขัดบ้านเมืองขัดญาติอะไร๊ ไม่จริง!!!

นฤมลหลุดเข้ามาอยู่ยุคอยุธยาในความฝันของเธอหลังจากถูกผลักตกบันได มาถึงก็มีคนเร่งเร้าให้ออกเรือน แต่ออกเรือนแล้วต้องดับดิ้นสิ้นใจ เธอคงไม่เลือกทางนั้นแน่ อย่างนั้นก็ร่ำรวยเลี้ยงตัวเองไปเลยสิคะ

…คำอธิษฐานจากอดีตชาติ ที่นำพาให้พวกเขาต้องมาเจอกันอีกในชาตินี้…

จะเกิดอะไรขึ้น เมื่อคนคลั้งประวัติศาสตร์2คนย้อนกลับไปในยุคอยุธยาตอนปลายพร้อมความสามารถขั้นเทพ

“เป็นเมียเดียวดีๆ ไม่ชอบ เที่ยวไปยกกูให้คนอื่น งั้นจากนี้มึงเป็นเมียบำเรอของกูก็แล้วกัน”

นอกจากสามีจะไม่รักแล้ว ยังต้องมาตายหลังจากที่คลอดลูกเพราะถูกวางยาพิษ ฟ้าจึงประทานพรให้เธอได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง

พราวพิกุลหญิงชราวัยใกล้ฝั่ง เมื่อลืมตามาดันพบว่าตนเองอยู่ในร่างแม่พิกุลในสมัยก่อน แถมไปเจอชายที่รังเกียจแม่พิกุลจนไม่อยากเขาใกล้ เอาล่ะเธอจะช่วยเป็นแม่สื่อเขากับนางในดวงใจเอง แต่ทำไมเขากลับไม่พอใจล่ะ!

เกิดใหม่ทั้งทีดันเข้ามาอยู่ในร่างสตรีมีครรภ์ ส่วนผู้ที่ได้ชื่อว่าผัวนั้นปะหน้าคราแรกก็กระแทกแดกดันให้ได้อาย ‘แพศยา หากหล่อนมิวางยาแล้วไซร้ ก็อย่าหมายได้เป็นแม่เรือน’

“แม่หญิงจิตใจงดงาม ก็ดี เช่นนี้ก็อยู่ที่นี่ช่วยคลายเหงาให้ข้าทั้งคืนเสียเลยแล้วกัน”

“มาแล้วรึ เมียขัดดอกของฉัน” “เจ้าค่ะคุณพระ วาดจันทร์มาเพื่อปรนนิบัติท่านเจ้าค่ะ” คำว่าปรนนิบัติของหล่อนแฝงไปด้วยลับลมคมนัย ทว่าคุณพระสินกลับลอบยิ้มเย็นในความมืด

"จำเอาไว้! ข้าไม่ใช่ของตายของท่านอีกต่อไป และถ้าขืนปีนขึ้นมาอีก ข้าจะเอาน้ำร้อนสาดให้ไข่สุกเลยคอยดู!"

“ฉันรักไผ่ และรักพี่เทิดด้วย ฉันเลือกไม่ได้หรอก ไผ่เป็นเหมือนเจ้าชีวิตของฉัน ส่วนพี่เทิดก็เป็นเหมือนเจ้าของหัวใจฉัน” พอเห็นสีหน้าผิดหวังของไผ่และแววตาเจ็บปวดของเทิด หล่อนก็แทบจะขาดใจ

ข้าไม่อยากได้เงิน... แต่ข้าอยาก... และแม่อนงค์ต้องทำให้ข้าเสร็จสม จนกว่าข้าจะพอใจ