ยอมเป็นของตายเพื่อให้ได้รับความรัก แต่เขากลับย่ำยีเธอให้เหมือนตายทั้งเป็น เธอต้องเลือกระหว่างจมดิ่งไปกับความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก หรือจะก้าวออกมาเริ่มต้นใหม่

คบกันมา 4 ปี อยู่ด้วยกันแทบทุกวัน นอนด้วยกันแทบทุกคืน แล้วเราไม่รักกันตอนไหน?

โชคชะตาเหวี่ยง 'เกี้ยวจันทร์' กลับมาในชีวิตของ 'หิรัญ' อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง แต่เขาไม่เคยเกลียดเธอน้อยลงแม้แต่วินาทีเดียว "จนกว่าจะถึงวันนั้น ก็ทุกข์ทรมานให้มากกว่าเดิม แล้วจะไปตายที่ไหนก็ไป"

นาวินถูกบังคับให้แต่งงานทั้งที่เขามีคนรักอยู่แล้ว

เพราะความหวังดีของเธอ แต่กลับกลายเป็นความเข้าใจผิด ทำให้เธอถูกตราหน้าจากผู้ชายที่เคยใจดีและอบอุ่นว่าเธอเป็นผู้หญิงโกหกหลอกลวงและเป็นสาเหตุที่ทำให้แฟนสาวของเขาต้องตาย!!! [*พระเอกนางเอกไม่มีนอกกาย*]

ลัญชนารู้อยู่แล้วว่าภีมรักใคร แต่ก็ยังบีบภีมให้แต่งงานกับตัวเองจนรู้ซึ้งว่าได้เขามาแค่ตัวไร้หัวใจ จนดาวเจ้าของหัวใจที่แท้จริงของภีมกลับมา เธอจะเลือกทางไหนระหว่างศักดิ์ศรีกับการให้ลูกในท้องได้มีพ่อ

‘เอวา’ คุณหนูบ้านรวยที่ดันซวยถูกส่งมาอยู่ในไร่ชา กรี๊ด! ทำไม่ต้องมาลำบากลำบนกับไอ้ควายป่านี่ นอกจากเขาปากหมา กิริยามารยาทยังดิบเถื่อนไม่พอยังชอบแกล้งเธออีกด้วย โห้ตายก็ไม่มีทางเอาคนแบบนี้เป็นผัว!

เจ็บใดเล่า จะเท่าการถูก 'หลอกให้รัก' มีสถานะเป็นแค่ 'ของเดิมพัน' และ 'ของเล่น' ไร้ราคา “พี่ดินไม่เคยรักวิวเลยเหรอ?” “ไม่เคยคิดจะรัก ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

ก็แค่นางบำเรอ จะให้เขาแคร์ ก็หวังสูงเกินไป กฎของนางบำเรอคือ ห้ามหลงรักลูกค้า แต่เธอกลับรักเขาไปแล้วทั้งใจ

เราไม่ถนัดเล่าเรื่อง เคยวางโครงเรื่องนี้ไว้นานแล้วแต่ยังไม่ได้เขียนจริงจัง จนตอนนี้มี AI มาช่วยแต่งออกมา แล้วอ่าน,แก้ไข ก่อนจะมาลงให้อ่านกัน หวังว่าจะชอบกันนะครับ

ภาณิน ลูกชายเจ้าสัวจำต้องแต่งงานกับ อรปรียา เด็กกำพร้าที่พ่อของเขารับมาเลี้ยงและส่งเสียให้เรียนเป็นพยาบาลเพราะอยากดัดนิสัยลูกชายที่ชอบเที่ยวเตร่เสเพล เขากลั่นแกล้งเธอสารพัด ดูถูกว่าเป็นพยาบาลหน้าเงิน

“อย่าไล่ผมเลยนะพี่ลิน ผมไม่รู้จะกลับไปอยู่ตรงไหน เพราะทั้งชีวิต ที่ที่ผมตั้งใจอยู่คือข้างพี่”

“จนแล้วยังไม่เจียมอีก” เพราะประโยคที่แสนเจ็บปวดจากอดีต ทำให้เขาที่เกลียดเธอเข้ากระดูก จำต้องตอบตกลงช่วยแม่ของเธอที่ป่วยใกล้ตาย โดยมีข้อแลกเปลี่ยนคือเธอต้องมาเป็นที่ระบายให้เขาจนกว่าเขาจะเบื่อ

"เรื่องของเด็ก… ฉันจะรับผิดชอบ แต่ฉันจะไม่รับผิดชอบเธอ เพราะฉันไม่ได้รักเธอ"

เพราะความรักที่โง่งมจนทำให้ชีวิตมาถึงทางตัน ผู้ชายที่เธอได้มอบหัวใจให้ กลับให้เธอเป็นแค่เมียที่ไร้ตัวตนในวันที่เธอมีอีกชีวิตทีกำลังถือกำเนิดเป็นวันที่คนเป็นพ่อกำลังเดินเข้าสู่ประตูวิวากับผู้หญิงคนอื่น

เธอ ไม่คิดว่าจะได้เจอเขาอีก หนุ่มหล่อที่พรากความสาวของเธอไปเพราะความเมา...ส่วนเขา ไม่เคยลืมเธอได้เลย สาวสวยหน้าหวานที่ร้องครวญครางอยู่ใต้ร่างเขาทั้งคืน

"พลอย เราหย่ากันเถอะ" คำพูดแสนเย็นชาจากชายที่แอบรักพาให้ใจเจ็บ เธอกลั้นน้ำตาพลางตอบเขาสั้นๆ "ค่ะ" หย่าก็หย่า..ลูกคนเดียวเธอเลี้ยงได้!

ความรักก็เปรียบดั่งเงา ที่แม้มีอยู่แต่ก็ไม่อาจสัมผัสได้

เธอก็แค่ตัวแทนของพี่สาว เขากลับมามองเห็นอีกครั้ง ตัวแทนอย่างเธอก็ต้องหลีกทาง

"คุณแน่ใจนะคะว่าจะแต่งงานกับฉันที่เป็นแค่ลูกคนงาน ไม่มีอะไรเหมาะสมกับคุณสักนิด" "คนอย่างฉัน พูดคำไหนคำนั้น"