"เชื่อใจพี่นะบัว... ไม่ว่าเมื่อก่อนพี่จะเป็นยังไง หรือใครจะเคยอยู่ในหัวใจ แต่ในหัวใจของนายหัวนนท์ตอนนี้ มีใบบัวคนเดียว และจะเป็นของใบบัวคนเดียวไปตลอดชีวิต"

คิดว่าเธอไม่รู้จักคนที่เป็นมาสามีเลยหรือ ปากดีแถมขี้งอนขนาดนี้ ก็ช่ออัญชันคนนี้แหละที่เลือกมาเองกับมือ

“ผมจะไม่ยอมให้คุณหายไปจากชีวิตผมอีกเป็นครั้งที่สอง... ริน”

เด็กเลี้ยงของพ่อเลี้ยงศิลา เป็นเพียงสินค้าเท่านั้นแหละ

ทุกคนบอกว่าเขาอันตราย แต่ไม่มีใครบอกว่าการหนีจากเขา...ยากกว่าการตกหลุมรัก เมื่อหัวใจเริ่มเสพติดคนที่ไม่ควรรัก ฉันจะหยุดได้จริงหรือ?

รู้อะไรไหม ฉันตกหลุมรักเขาตั้งแต่ยังไม่รู้จักคำว่าแฟน และพอขึ้นมหา‘ลัยเขาก็ทำให้ฉันไม่สามารถเป็นของใครได้อีกเลย นอกจากเขา ‘พี่เยล’ หนุ่มรุ่นพี่คนนั้น

เขาสูญเสียครอบครัวจนไม่เหลือใครให้ยึดเหนี่ยวเธอสูญเสียทุกอย่าง จนเหลือเพียงน้องชายคนเดียวในชีวิตเด็กน้อยคนหนึ่งจึงกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้คนแปลกหน้าสองคนได้พบกันจากความผูกพันกลายเป็นความรัก

นักดาราศาสตร์สาวย้อนเวลามาเปลี่ยนแปลงชะตากรรม ระหว่างชายหนุ่มจากสองตระกูล ตระกูลสือหล่อเหลาแสนดี ตระกูลเหอหน้าดุเคร่งขรึม นี่ไม่ใช่แค่เรื่องชะตากรรมเพียงอย่างเดียวแต่มีเรื่องของหัวใจเข้ามาเกี่ยวข้อง!

"เธอมาฮีลใจ แต่กลับเจอรักที่ไม่ทันตั้งตัว" ณิชา หญิงสาวที่หัวใจแตกสลายจากรักครั้งเก่า หนีมาอยู่ต่างจังหวัดเพื่อลืมความเจ็บปวด แต่โชคชะตากลับพาเธอมาพบกับธาวิน นายใหญ่ผู้เย็นชาแต่ซ่อนความอบอุ่นไว้ภายใน

เมื่อ 'ความรัก' และ 'ความจริง' วิ่งอยู่บนเส้นทางเดียวกัน แล้วใครจะเป็นผู้ชนะในเกมนี้?

เขาจะทำทุกอย่างเพื่อคนที่เขารัก ต่อให้เธอไม่ได้รักเขา เขาก็พร้อมที่จะไปทันทีที่เค้ากลับมา

ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นสัตว์ทรงเลี้ยงของแมวดำแห่งวังวิวัชรางกูร

‘นี่เป็นสัญญาปากเปล่า ไม่มีเอกสารเป็นหลักฐาน ผมไว้ใจคุณได้ใช่ไหม’ ‘แน่นอนค่ะ ตลอดเวลาหนึ่งปีนับจากวันนี้ ชีวิตปอเป็นของคุณจิณณ์ค่ะ’ ‘ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้ แต่ก็ถ้าได้ ก็ดี"

นอนอ่านนิยายอยู่ดีๆ แค่แทปเลตตกใส่หน้า มันก็พาวาปเข้ามาในนิยายดราม่า มาเป็นนางร้ายที่ต้องตายในตอนจบ เรื่องอะไรจะยอมให้จบแบบนี้ ถึงจะเป็นนางร้ายก็ขอเลือกทางเดินเอง และสิ่งแรกที่ทำคือขอหย่ากับพระเอก

"สวยเหลือเกิน... พริมของอา" ภามกระซิบเสียงแหบพร่า ริมฝีปากร้อนกดจูบไปทั่วแผ่นหลังเนียนก่อนจะวนกลับมาซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่นของพริม

“ตราบใดที่เธอยังอยู่กับฉัน... จะไม่มีใครหน้าไหนแตะต้องเธอได้แม้แต่ปลายเล็บ... ฉันสัญญา”

คนหนึ่งอยากรับผิดชอบ คนหนึ่งบอกให้ลืมมันไป คนอย่าง “ปราปต์” เขาเป็นสุภาพบุรุษพอ ทำอะไรไว้ก็ต้องรับผิดชอบ แต่ทำไมคนอย่าง “กวินตรา” ถึงได้ดื้อขนาดนี้ เขาจึงต้องพันธนาการเธอเอาไว้ด้วย ตัวและหัวใจ…

‘แม้จะเป็นการแต่งงานเพียงในนาม แต่ผู้รับจ้างยังต้องทำกิจของสามีภรรยา’

อดีตเธอเป็นเมียแสนหวานเขาเป็นผัวแสนดีแต่เธอจนเราเลยไม่เหมาะสมกันหลังหย่าเธอเลยวางระเบิดเอาไว้ด้วยความสะใจเจอกันอีกทีเขาก็พาลูกใหม่มาเย้ยเธอแล้ว เอาซ๊้เธอจะเอาเท้าลูกสาวฟาดปากเขาเหมือนกันแหละไอ้ผัวเลว!

เมื่อความรักบังเกิด เรือพ่วงที่มีไม่ใช่เรื่องยาก กว่าจะพบรักแท้นั้น ช่างยากยิ่งกว่า