“โดนออฟไปกี่คนล่ะ ถึงได้กลับมาป่านนี้”วายุถามด้วยน้ำเสียงกระด้าง “ฉันถาม ไม่ได้ยินหรือไง”เขาเดินเข้ามาประชิด มือจับต้นแขนเธอแน่น“เจ็บนะคุณยุ” “แขนของเธอยังรู้สึกเจ็บ แต่ส่วนตรงนั้นคงโดนใช้งานจนด้านชาไ

'ลูก' คือสิ่งเดียวที่ร้อยรัดเธอและเขาเอาไว้ด้วยกัน...

ใครเป็นพ่อเด็ก

พ่อฉัน ‘เวียงพิงค์’ ยกฉันให้มาเฟียที่ร่ำรวยที่สุดเจ้าของบ่อนที่พ่อฉันเสียพนันได้อุปการะฉัน ฉันแอบชอบเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกันแต่ป๋า ‘เจ้าสัว’มีคู่หมั้นอยู่แล้ว….

"ในชามของคุณ ฉันแอบใส่ ยาถ่าย ลงไปด้วยน่ะ"

"แม่…เลิกรักพ่อได้ไหม"คำขอจากลูกคนหนึ่ง ที่อยากเห็นแม่มีความสุข…สักครั้งในชีวิต

“บวบหนุ่มอ่อนหัดมันสู้มะเขือยาวยักษ์มากประสบการณ์อย่างฉันไม่ได้หรอก”

เมื่อเธอกำลังหมดหวังในความรัก หนุ่มน้อยหน้าใสที่เคยบอกรักเธอเมื่อเก้าปีที่แล้วก็ยื่นใบสมัครขอดามใจพี่สาวคนนี้ใหม่อีกครั้ง ทว่าคาสโนวา"หญ้าอ่อน"แบบเขาจะเข้ามาทำให้เธอเชื่อในรักแท้อีกครั้งได้จริงหรือ?

ความรักเจ็ดปีต้องสั่นคลอน ไม่ใช่เพราะมีคนอยากเข้ามาแทนที่เธอแต่เป็นเธอที่รู้สึกไม่คู่ควรจะเคียงข้างเขาอีกต่อไป...

เพราะรู้ว่าร่างจริงยังอยู่ดี คนทะลุมิติไปเป็นนางร้ายที่ต้องตายตอนจบแบบเธอ เลยต้องผูกมิตรกับพระเอกเอาไว้ เพื่อมีชีวิตรอดกลับไปโลกเดิม..

มีคนเคยกล่าวไว้ ว่า เจอกันครั้งแรก คือ 'ความบังเอิญ' ... ครั้งที่สอง อาจเป็น 'โชคชะตา' ... แต่หากพบกันครั้งที่สาม มันคือ 'ความตั้งใจ' และใช่...เธอตั้งใจ

เมื่อเสียงผีไม่เคยปล่อยให้ 'พิมพ์' อยู่เป็นสุข ทางรอดเดียวคือการอยู่ใกล้ 'ทิวา' อดีตซูป'ตาร์ผู้ไม่เชื่อเรื่องผี แต่กลับเป็นคนเดียวที่ทำให้เสียงเหล่านั้นเงียบลง จนหัวใจเริ่มได้ยินเสียงของตัวเองอีกครั้ง

คนเป็นพี่ก็อยากเข้าใกล้น้องถ้ามีโอกาสก็แทบอยากจะจับกิน แต่น้องก็พยายามออกห่างเพราะพี่มีเจ้าของแล้ว แต่มีหรือพี่จะยอมก็หลงเสน่ห์ไปแล้วทั้งใจ เรื่องอื่นค่อยเคลียร์แต่ตอนนี้ขอเป็นเจ้าของก่อนแล้วกัน

เขา นักบินที่ไม่เคยพลาดการลงจอด และเธอ ผู้หญิงที่เคยหล่นหายไปจากฟ้าของเขาครั้งหนึ่ง เขาเคยปล่อยให้เธอลอยห่างไปในความสูงแต่ครั้งนี้... เขาจะบินกลับมาจนกว่าจะ “แตะที่ใจ”และ “จอดที่เธอ”

เหตุผลในการถูกเลือกเป็นภรรยาประธานาธิบดี เพราะเขาเห็นเธอคล่องแคล่ว คงวิ่งหลบกระสุนเองได้ เอ่อ...การเป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง ต้องสง่างามไม่ใช่หรอกเหรอ? คุณสามีมองไม่เห็นความงามในตัวเธอเลยหรือไง!

ใครแม่งจะคลั่งรักเด็กข้างไข่ได้ลง ก็เคยคิดแบบนั้นแหละจนกระทั่ง “ปากเฮียน่าจูบจัง…”

"ดึงเข้าไป...เดี๋ยวก็ขาดกันพอดี"คนที่แอบออกมาจากบริษัทในเวลางานถึงกับใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อคุ้น ๆ ว่าเสียงที่ได้ยินช่างคล้ายกับเสียงหัวหน้าจอมโหดเสียจริง วันนี้มันเป็นวันซวยซ้ำซวยซ้อนอะไรของเธอ

เพราะมีคนจงใจวางแผนทำลายหัทยา เธอจึงถูกวางยาแล้วพาไปอยู่ในห้องเชือดของนายแพทย์อิงควัต คำคืนของเขากับเธอจึงอุบัติขึ้นโดยที่ต่างฝ่ายต่างไม่ได้เต็มใจ เมื่อรู้ว่าเธอมีเด็ก เขาเต็มใจรับผิดชอบ

"อย่าได้ฝันว่าชีวิตเธอจะมีความสุข ต่อให้หนีไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว ฉันก็จะไปลากเธอกลับมา" ประกาศิตจากผู้ชายใจร้ายทำเอาหัวใจดวงน้อยแทบแหลกสลาย เธอยิ้มขื่นน้ำตาจวนเจียนจะไหลลงเต็มที

"ถึงชาจะตายแล้วเกิดใหม่อีกสักกี่ครั้ง ชาก็ไม่ได้อยากเป็นเมียคุณสักครั้งเดียว จำใส่สมองกลวง ๆ ของคุณเอาไว้เถอะ!"