ไป๋อวี้ได้ทะลุมิติเข้าไปในนิยายอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มที่สติไม่สมประกอบ ชีวิตรันทดตั้งแต่แรกเริ่ม แต่โชคดีที่ยังมีนิ้วทองคำคอยช่วย ต่อมาเขาบังเอิญพบกับตัวร้ายผู้เย็นชา จึงต้องหาวิธีเอาชีวิตรอดไปให้ได้!

"จีบให้ตาย เธอก็ไม่มีทางได้พี่เป็นแฟนหรอกแป้งฝุ่น" —— เจษฎาพัฒน์

คืนเข้าหอ ได้รู้ว่าที่จริงแล้วโลกที่ตัวเองอยู่เป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ตัวเองเป็นตัวประกอบที่แต่งให้กับตัวร้าย โชคดีที่ได้รับระบบมาด้วย แค่ยั่วโมโหคนอื่น สะสมค่าความชัง เขาก็หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องง้อสามี!

ดวงวิญญาณที่สมควรจะแตกสลายกลับล่องลอยไปเข้าร่างของภูริ ชายหนุ่มเพศพิเศษที่จบชีวิตตัวเองลงทิ้งไว้เพียงเด็กชายตัวน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ อดีตราชาซอมบี้จึงต้องจับพลัดจับผลูเลี้ยงดูลูกชายตัวน้อยแทน

สตรีที่หาความงามไม่พบอย่างนาง จะเอาชนะใจสามีผู้แสนเพียบพร้อมได้อย่างไร? แค่เขาไม่เห็นเตะโด่งนางออกจากจวนก็ดีมากแล้ว 'คนไม่งามอย่างนางก็สมควรอยู่ท้ายจวนสินะ'

ถ้าจะอยู่ด้วยกัน อย่าแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ อย่าแสดงตัวออกนอกหน้าว่าเป็นอะไรกัน อย่างี่เง่าเพราะฉันไม่ชอบ คำพูดของฉันถือว่าเป็นสิทธิ์ขาด ห้ามแย้ง ห้ามเถียง ห้ามดื้อ

"ขอโทษนะครับน้อง พี่กินเลือดหมูไม่กินเลือดคนหรอกครับ"

เมื่อปัญหามิวแทนท์และสังคมมนุษย์บนโลกใบหนึ่งสาหัสเกินควบคุม 'คิริโอะ ริน' ผู้เป็นสมการแห่งความหวังเดียวจึงถูกเทพเจ้าแห่งเรื่องราวเรียก (ลาก) ไปพูดคุยเพื่อขอความช่วยเหลือ...

' ไม่รู้ว่าต้องตกใจที่ผมเหลือตัวแค่นี้ หรือตกใจที่คุณคุยกับสัตว์ได้ก่อนดี นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!! '

เจ้าคุณพ่อเป็นพระยาจริงหรือไยช่างโง่เขลานัก พี่ใหญ่ก็เหมือนจะฉลาดแต่ก็แค่เหมือน พี่รองนี่ยิ่งแล้วใหญ่โง่จนวาระสุดท้าย ส่วนพี่สามดีหน่อยอย่างน้อยเขาก็ตายคนสุดท้าย//นั่นคือเสียงในใจเจ้าคนเล็กรึ?!

นางในอดีตใสซื่อบริสุทธิ์ โง่งม และไร้เดียงสา ครอบครัวถูกสามีตนเองเข่นฆ่า กระทั่งตนยังต้องตายอย่างสิ้นเกียรติเพราะสามีชาติชั่ว เมื่อสวรรค์เมตตามอบชีวิตใหม่ให้ นางจะไม่ยอมให้ตนเองตกอยู่ในสภาพนั้นอีก!

"อย่ายั่วกันนักสิ ถ้าฉันทนไม่ไหวอย่ามาว่ากันนะ" อติกานต์ยังคงดิ้นเร่าเพราะไม่สบายตัวโดยไม่รู้เลยว่าอันตรายกำลังจะมาถึงตัว "ร้อน! ทำไมมันร้อนอย่างนี้เนี่ย"