เพราะความฝันครั้งนั้นมันเหมือนจริงมาก พระพายจึงคิดตัดใจจากการเป็นคู่หมั้นให้กับพี่คเชนท์ ผู้ชายที่เธอหลงรักมาตั้งแต่เด็ก แต่น่าเสียดายเธอเป็นยัยน่ารำคาญสำหรับเขา

มิกะ เด็กสาวผู้ถูกทอดทิ้งเพราะมีพลังที่อันตรายเกินไป ทำให้เธอต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวจนกระทั่งคนที่เหมือน "ฮีโร่" ในนิทานสมัยเด็กๆของเธอก็ได้ปรากฎตัวขึ้นมา เป็นจุดเริ่มของความสุขและทุกข์ใหม่ของเธอ

สุดท้ายนางร้ายต้องตายไม่ใช่ด้วยน้ำมือพระเอกก็ต้องพระรอง แย่สุดอาจจะเป็นตัวร้าย แล้วฉันที่มาเข้าร่างหลิวอ้ายหลินหล่ะเป็นนางร้ายหรือ ก็ไม่ใช่ แต่ดันเป็นตัวประกอบจืดจางที่ตกคันนาตุยอย่างไร้เหตุผลหน่ะสิ.

ตอนนี้ฉันคือภรรยาถุงคลุมชนของพระเอกนิยายซอมบี้ที่มีบทโผล่มาแค่สองบรรทัดแรกหรอเนี้ย ฉันจะไม่ยอมตุยแบบเดิมอีกต่อไปเพราะฉะนั้น หย่าเท่านั้น! แล้วนี้อะไร ‘ระบบครอบครัวแสนสุข’ ใช้กับผัวใหม?

"เมื่อโชคชะตาไม่เคยเข้าข้าง... เขาจึงลุกขึ้นมาล้มล้างลิขิตด้วยตัวเอง" "หนึ่งเดือนก่อนหายนะจะเริ่มต้น... ชายผู้เคยถูกทรยศในชีวิตแรก กลับมาพร้อมความทรงจำและเป้าหมายที่แน่วแน่"

เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่ผมแต่งขึ้น ซึ่งมันเต็มไปด้วยความครินช์ ความเบียว ความไม่สมเหตุสม และอาจจะมีคำผิดเยอะมากๆ เพราะงั้นต้องขออภัยมาด้วย ขอให้เรื่องนี้สร้างความบันเทิงให้ทุกท่านด้วยขอบคุณครับ

บุรุษมากเล่ห์คิดใช้แผนการหลอกล่อนางที่บอบช้ำจากคนรัก ช่วงชิงนางมาไว้ในครอบครองโดยไร้ซึ่งเสน่หา แต่กลับต้องมาวิงวอนร้องขอความรักจากนาง

"เมื่อเกมที่เคยเป็นเพียงความสนุก กลับกลายเป็นกับดักของชีวิตจริง..." โลกแห่ง Project: Solstice เปิดต้อนรับผู้เล่นด้วยอิสรภาพและการผจญภัยไม่รู้จบ—จนกระทั่งวันที่พวกเขาไม่สามารถออกจากระบบได้

ผู้ใหญ่ลีกับหมาน้อยธรรมดา และคุณมาคนสวย

ทำเรื่องใหม่อีกแล้ว นิยายเรื่องเดิมก็ยังทำไม่สำเร็จ

พี่ดื่มเหล้าเก่งขนาดนี้เลยเหรอ...ถ้างั้นพี่ช่วยรับไปอีกสักขวดได้ไหมครับ

หากกลายเป็นตัวละครที่ต้องแต่งงานแทนผู้อื่น สร้างรากฐานมากับสามีจำเป็น แต่แล้วคนรักของสามีกลับมา ภรรยาตัวแทนจำต้องไป สุดท้ายจำต้องรับเคราะห์แทนภรรยาตัวจริงแล้วตายจากไป ต้องทำเช่นไรกับชีวิตบัดซบเช่นนี้ด

อู๋หลิน เซียนหนุ่มผู้ฝึกตนจนถึงขั้น มหาจักพรรดิ กลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในแผ่นดินแต่ก่อนที่เขาจะก้าวสู่ขั้นสูงสุด “จ้าวยุทธภพ” เขากลับถูกหักหลังโดย นิกายสวรรค์ ที่เขาเชื่อใจ ถูกสังหารดับสิ้นกลางพิธี

ซ่งหลิงชูผูกพันกับระบบโดยไม่ทันตั้งตัว เธอต้องไปรักษาความสงบเรียบร้อยในโลกนับไม่ถ้วนที่เต็มไปด้วยความแค้น เธอต้องแก้ปัญหาและความทุกข์ของตัวละครหญิงรองเหล่านี้ จึงจะกลับไปได้

”คุณหมอไม่ต้องรับผิดชอบหวาก็ได้ค่ะ หวาไม่อยากให้คุณหมอต้องทำในสิ่งที่ไม่เต็มใจ” “รู้ตัวก็ดี เพราะถึงอย่างไรผู้หญิงที่ฉันอยากเรียกว่าเมียอย่างเต็มปากก็คือน้ำชาคนเดียวเท่านั้น ส่วนเธอไม่ใช่!!"

เมื่อพลังการฝึกฝนมันไม่ได้อยู่ที่ตันเถียร แต่ มันไปอยู่ที่ อวัยวะตามร่างกาย

เพราะเดินผ่านประตูมิติไร้การระบุพิกัด เด็กชายจึงมาหลงอยู่ในสถานที่แปลก ๆ ที่บรรยากาศเจือปนไปด้วยพลังงานซึ่งคนในพื้นที่เรียกว่า ลมปราณ เดินกลับประตูไม่ได้ด้วย "ให้ตายสิ ฉันมาอยู่ที่ไหนวะเนี่ย"