ฉันก็แค่คนที่วิ่งหนีอดีต... แต่ถ้าฉันสามารถช่วยใครสักคนได้ด้วยพลังนี้ ฉันก็จะสู้

และระหว่างน้องสาวที่สวมรอยเป็นนาง กับนางที่เป็นองค์หญิงตัวจริง ใครกันที่จะได้อภิเษกเป็นพระชายาของเขา !

ทะลุมิติมาอยู่ในร่างหญิงสาวที่ถูกพ่อแม่และน้องสาวเอาไปขายเพื่อแลกกับเงินไม่กี่ตำลึง ทว่าในระหว่างร่างกายกำลังจะถูกตีตราทาส ชีวิตก็พลิกผัน...รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นฮูหยินน้อยของแม่ทัพตัวร้ายไปเสียแล้ว!

พวกเขา 'ขโมย' ทุกสิ่ง ตั้งแต่ความน่าเบื่อ ไปจนถึงบัลลังก์... แต่สิ่งที่ขโมยยากที่สุดคือ 'ความรับผิดชอบ' ที่มาพร้อมพลังเซียน!"

คืนเข้าหอ ได้รู้ว่าที่จริงแล้วโลกที่ตัวเองอยู่เป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ตัวเองเป็นตัวประกอบที่แต่งให้กับตัวร้าย โชคดีที่ได้รับระบบมาด้วย แค่ยั่วโมโหคนอื่น สะสมค่าความชัง เขาก็หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องง้อสามี!

"อากงก็มาจากเมืองจีนเหมือนกัน ทำไมเราไม่รวยแบบพวกนั้นบ้างล่ะ" เป็นคำถามจาก 'ธารณ์' ถึงอากงผู้ล่วงลับที่อยู่ในรูปบนฝาบ้าน วันนึงเขาตื่นมาและพบว่าได้ย้อนเวลากลับไปในปี1960 พร้อมกับระบบเอไออัจฉริยะ!

เกศาสีเงินดวงตาสองสีแปลกประหลาดแต่กลับงดงามจนไม่อาจละสายตา และความแข็งแกร่งที่ราวกับภัยพิบัติที่มนุษย์ธรรมดาไม่อาจต่อกรนั่นแหละคือ เอเลนอร์ ดี ลูน่า ภัยพิบัติสีเงิน ลูกสาวของ 4 จักรพรรดิผมแดงแชงคูส

"ข้าขออวยพรให้พวกท่านรักกันนานๆ ให้นานพอที่จะสาสมกับความเจ็บปวดของข้า"

ดวงวิญญาณที่สมควรจะแตกสลายกลับล่องลอยไปเข้าร่างของภูริ ชายหนุ่มเพศพิเศษที่จบชีวิตตัวเองลงทิ้งไว้เพียงเด็กชายตัวน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ อดีตราชาซอมบี้จึงต้องจับพลัดจับผลูเลี้ยงดูลูกชายตัวน้อยแทน

ชายคนหนึ่งได้เสียชีวิตเพราะช่วยเด็กจากการโดยรถชน แต่เขาได้เกิดใหม่เป็นเจ้าชายแห่งอาณาจักรในเกมที่เขาเตยเล่นก่อนตาย สุดหล่อแต่เขานั้นกลับมีคำสาปแต่เกิด ถ้าเขาทำบางอย่างคำสาปจะทำงาน

เพชรชายในยุคศิวิไลซ์กลับชาติมาเกิดเป็นลูกพระยาในยุคสุโขไทย ชีวิตที่สองฉันจะรวบรวมความงามจากทั่วทุกมุมโลก ใช้ชีวิตที่อยากเป็น ทำในสิ่งที่อยากทำ จะเป็นชายที่มีความสุขที่สุดในโลกให้ได้เลย

เดี๋ยวนะ! ได้ข่าวว่าเธอเป็นนางเอกไม่ใช่เหรอ แล้วที่ออกอุบายให้ฉันทุบตีเธอนี่มันคืออะไรก่อนคะ พูดดด อ่าวแล้วไอ้พระเอกบ้านี่ก็ดันโง่เชื่ออีก ผีเน่ากับโลงผุชัดชัด พระเอกนี่มันจะโง่เหมือนกันหมดเลยรึไงกัน

ทำตัวอย่างกับคนบ้าคำพูดคำจาก็แปลกทำให้ทุกคนต่างพากันส่ายหัวกัน ไม่ว่าคุณจะเป็นใครหากได้ลองโดนดีเข้าไปยังไงก็ต้องมีร้องระงม "รุ่นปาฏิหารย์แล้วไงหนีหมอลำให้พ้นก่อนเถอะน้องแล้วค่อยทำเป็นเก่ง"

เจ้าคุณพ่อเป็นพระยาจริงหรือไยช่างโง่เขลานัก พี่ใหญ่ก็เหมือนจะฉลาดแต่ก็แค่เหมือน พี่รองนี่ยิ่งแล้วใหญ่โง่จนวาระสุดท้าย ส่วนพี่สามดีหน่อยอย่างน้อยเขาก็ตายคนสุดท้าย//นั่นคือเสียงในใจเจ้าคนเล็กรึ?!

เเรกๆยักษ์กะจะหลอกให้น้องชายคู่อริหลงรักหัวปักหัวปำเเล้วค่อยทิ้งเพราะอยากทำให้พี่ชายของมันเจ็บใจเล่นๆ ทว่าตัวเขาดันเสือกพลาดท่าหลงรักน้องมันซะเอง"ฉิบหาย! สุดท้ายคนที่หลงหัวปักหัวปำดันเป็นกูซะเอง"

ไป๋อวี้ได้ทะลุมิติเข้าไปในนิยายอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มที่สติไม่สมประกอบ ชีวิตรันทดตั้งแต่แรกเริ่ม แต่โชคดีที่ยังมีนิ้วทองคำคอยช่วย ต่อมาเขาบังเอิญพบกับตัวร้ายผู้เย็นชา จึงต้องหาวิธีเอาชีวิตรอดไปให้ได้!

จำได้ว่ากำลังนั่งปั่นนิยายในคอมพิวเตอร์​อยู่ดีๆ ทำไมตื่นมาอีกทีผมมาอยู่ในอนิเมะละครับ!​ แค่นอนไม่พอมาสองสามวันเอง​ พักสายตาแป๊บเดียวทำไมเป็นงี้!?​